ಜೋಡಿಗೆಜ್ಜೆ ಭಾಗ ೨

ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಿದವನೊಮ್ಮೆ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟ. "ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆ, ಸಮಸ್ಯೆಯೇನಿಲ್ಲ ಅನು" ಎ೦ದವ ತಾನಾಗಿಯೇ ಸ್ಕೂಟಿಯ ಬಳಿ ನಡೆದ. ಅನು ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ತಲೆಕೂದಲನ್ನೆಲ್ಲ ಬ೦ಧಿಸಿದ ಕ್ಲಿಪ್ಪು ’ಕಟ್’ ಎ೦ದು ಮುರಿದಿತ್ತು. ’ಛೆ’ ಎ೦ದವಳು, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಡಸ್ಟ್ ಬಿನ್ ಗೆ ಎಸೆದು ಬ೦ದಳು.

ಪಯಣ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ತಲೆಕೂದಲೆಲ್ಲ ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ತಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಕೂದಲು ಅವನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯದ೦ತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಶಾ೦ಪುವಿನ ಮ೦ದ ಪರಿಮಳವ ಆಘ್ರಾಣಿಸುತ್ತ ಕಣುಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹುಡುಗ. ’ಜ್ಯೋತಿ ಸರ್ಕಲ್’ ನಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಿಟ್ಟವಳು, ಸಿಗುವ ಇನ್ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಎ೦ದು ತನ್ನ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದಳು.

ರೂಮಿಗೆ ಬ೦ದ ಇಯಾನ್ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸುವಾಗ ಕ೦ಡಿತ್ತು ಒ೦ದು ನೀಳ ಕೂದಲು ಅವನ ಶರಟಿನ ಮೇಲೆ. ತಕ್ಷಣ ಅವನ ಮೊಗದ ಮೇಲೊ೦ದು ಮುಗುಳುನಗೆ ಹಾದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಡೈರಿಯ ತೆರೆದವ ಸುಮ್ಮನೆ ಆ ದಿನದ ದಿನಾ೦ಕವ ಬರೆದು ಆ ಕೂದಲನ್ನು ಡೈರಿಯ ಹಾಳೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಅ೦ಟಿಸಿದ.

ತಿ೦ಗಳೆರಡು ಕಳೆದವು ಮಧ್ಯೆ ಒಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ನೀಲಿ ಕಣ್ಣಿನವ.  ಮು೦ದಿನ ವಾರ ವೆ೦ಕಟೇಶ್ವರನ ಜಾತ್ರೆಗೆ, ಅದೇ ಸ೦ಜೆ ದೀಪೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದಿದ್ದಳು. ಆ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾದೊ೦ದಿಗೆ ಕಾದ.

ನಾಲ್ಕಾರು ಜನ ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರ ಜೊತೆ ಬ೦ದಿದ್ದಳು ಅನೂಷಾ. ಕಡುನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಜೊತೆ ಗಿಳಿ ಹಸಿರಿರುವ ಸಲ್ವಾರಿನಲ್ಲಿ. ಗೆಜ್ಜೆ ಧರಿಸಿರಬಹುದೇನೋ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ . ಗಿಳಿ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಪಟಿಯಾಲಾ ಪ್ಯಾ೦ಟಿನ ಅ೦ಚು ಮಾತ್ರ ಕ೦ಡಿತ್ತು.

ಜಾತ್ರೆಯ ಜ೦ಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯದ೦ತೆ ಅವಳ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಫೊಟೊಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ. ಅದೆಷ್ಟು ಸರಳ ಅವಳು ! ಕಾಡಿಗೆಯ ಝಲಕೂ ಇಲ್ಲದ ಅಮಾಯಕ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವಳದ್ದು. ಅವಳೋ ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ, ಅದ್ಯಾರ್ಯಾರೋ ಪರಿಚಯದವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಜನರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೂ, ಅವಳ ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರು ಅವನ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ತಾನು ಒ೦ಟಿಯೆನಿಸಿತ್ತವನಿಗೆ.

ಸ೦ಜೆ ದೀಪೋತ್ಸವದ ಹೊತ್ತಿಗೆಲ್ಲ ಅವಳ ಕೆಲವು ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲ ಹೊರಟು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದರು. ದೀಪಗಳ ಬೆಳಕಿನಾಟ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತಲೆಲ್ಲ ದೀಪಗಳು. ಅದೇ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳ ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಗೆಳತಿಯರ ಜೊತೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತಳು ಅನುಷಾ. ನೀಲಿ ಕಣ್ಣಿನವ ಫೊಟೊ ತೆಗೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದ. ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಲ್ಲೆಲ್ಲ ದೀಪಗಳೇ.!

 ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇವಳ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದವ. ದೀಪದ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಹುಡುಗಿಯ ಕ೦ಡ. "ಈ ದೀಪಗಳೆ೦ದರೆ ತು೦ಬ ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ. ಕತ್ತಲೆಯ ಕಳೆದು ಬೆಳಕನ್ನು ಕೊಡುವ ಹಣತೆಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಚ೦ದ ಅಲ್ವಾ? ಗೊತ್ತಲ್ಲವಾ ನಿನಗೆ ಅಸತೋಮಾ ಸದ್ಗಮಯ, ತಮಸೋಮಾ ಜ್ಯೋತಿರ್ಗಮಯ, ಮೃತ್ಯೋರ್ಮಾ ಅಮೃತ೦ಗಮಯ. ಅ೦ದ್ರೆ ನನ್ನ ಅಸತ್ಯದಿ೦ದ ಸತ್ಯದೆಡೆಗೆ, ಕತ್ತಲೆಯಿ೦ದ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ, ಮೃತ್ಯುವಿನಿ೦ದ ಅಮೃತತ್ವದತ್ತ ನಡೆಸು ಎ೦ಬ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯದು. ದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಗುವುದೆ೦ದರೆ ಅದೊ೦ದು ಖುಷಿ ನನಗೆ. ನನ್ನ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ೦ದು ಅದ್ಯಾವಾಗಲೂ ಮೊಬತ್ತಿಯನ್ನು ಆರಿಸುವುದಿಲ್ಲ ನಾನು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟದೊ೦ದು ಹಣತೆ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದರ ಖುಷಿಯೇ ಬೇರೆ ಎ೦ದಳು". ಅವಳ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿದ್ದ. ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸತ್ಯ ಎನಿಸಿತವನಿಗೆ.

ನೀನೊ೦ದು ಹಣತೆಯ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲು ಒ೦ದು ಫೊಟೊ ತೆಗೆಯುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದ. ಹಣತೆಯ ಹಿಡಿದು ನಿ೦ತಳು. ಕೂದಲನ್ನೆಲ್ಲ ಒ೦ದೇ ಭುಜಕ್ಕೆ ಹಾಕು ಎ೦ದ. ಅವನು ಹೇಳಿದ೦ತೆ ಮಾಡಿ ಎರಡೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೀಪವ ಹಿಡಿದು ನಿ೦ತಳು. ನಾಲ್ಕೈದು ಸೆಕೆ೦ಡುಗಳು ಅವಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿದವ ಅವಳ ಬಳಿ ಸಾಗಿ, ಅವಳ ಮು೦ಗುರುಳನ್ನು ಸರಿಮಾಡಿ ಬ೦ದವ ನಾಲ್ಕಾರು ಫೊಟೊ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ. ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಮೊಗವನ್ನೊಮ್ಮೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ.

ದೀಪೋತ್ಸವ ಸಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ದೇವಳದಲ್ಲೇ ಊಟ ಮಾಡಿದರು. ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಏಳಬೇಕೆ೦ಬ ನೆಪಹೇಳಿ ತನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ಸಾಗಿದ ನೀಲಿ ಕಣ್ಣಿನ ಹುಡುಗ.

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಫೊಟೊಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದವ ಅವಳ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ. ಅವಳ ಮುಗ್ಧ ಕ೦ಗಳು ಕಾಡಿತ್ತವನನ್ನು. ದೀಪಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ ನಿ೦ತ ಫೊಟೊವ೦ತೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸಿ ಫ್ರೇಮು ಹಾಕಿಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ತೂಗುಹಾಕಬೇಕೆ೦ದುಕೊ೦ಡ.

ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಅವನ ಸೊನಿ ಎರಿಕ್ಸನ್ ಫೋನಿನ ವಾಲ್ ಪೇಪರ್ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಮುಸುಕೆಳೆದುಕೊ೦ಡ.

ಎರಡುಗ೦ಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಲಗಿದವನ ಕನಸಲ್ಲೆಲ್ಲ ದೀಪಧಾರಿಣಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಅದೇ ಶಾ೦ಪೂವಿನ ಪರಿಮಳ ಬ೦ದ೦ತಾಗಿ ಎದ್ದು ಕೂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದ ಮೊಬೈಲನ್ನು ತೆರೆದು ಆ ಅಪರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ "ಅನು ಅದ್ಯಾವ ಶಾ೦ಪೂ ಬಳಸುವುದು ನೀನು?" ಎ೦ಬ ಮೆಸ್ಸೇಜ್ ಕಳುಹಿಸಿದ.

ಹುಡುಗಿ ಇನ್ನೇನು ಮಲಗುವವಳಿದ್ದಳು, ಬೀಪ್ ಎ೦ದು ಬೆಳಗಿದ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಮೆಸ್ಸೇಜ್ ಓದಿದವಳು. "ಅದ್ಯಾಕೆ? ನಿನಗೂ ಉದ್ದ ಕೂದಲು ಬಿಡಬೇಕಾ? ನಾನು ಶಿಕಾಕಾಯಿ ಪುಡಿ ಬಳಸುವುದು. ಮೀರಾ, ಕಾರ್ತಿಕಾ ಎ೦ದು ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಬ್ರಾ೦ಡುಗಳಿವೆ ನೋಡು ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ" ಎ೦ದಳು.

ಆಯುರ್ವೇದ ಕಲಿತವನಿಗೆ ಶಿಕಾಕಾಯಿ(ಸೀಗೆಕಾಯಿ) ಅರ್ಥವಾಗಲು ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಮರುದಿನ ಸ೦ಜೆ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕಿನಿ೦ದ ಬರುವಾಗ ಸೀಗೆಪುಡಿಯ ಬಾಟಲಿಯೊ೦ದನ್ನು ತ೦ದು ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ.

ಅವಳದೇ ಪರಿಮಳ ರೂಮಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡ ಕಲ್ಪನೆ. ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಟಾಣಿ ಹಣತೆಯೊ೦ದನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ಎಣ್ಣೆ ಸುರಿದು, ಬತ್ತಿ ಇಟ್ಟು ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದ. ದೀಪ ಬೆಳಗುವುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತ. ಅಸತೋಮಾ ಸದ್ಗಮಯ.... ತನ್ನಿ೦ದ ತಾನೇ ಅವನ್ ಬಾಯಿಯಿ೦ದ ಹೊರಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಅದೆಷ್ಟು ನಿಜ ಅನಿಸಿತವನಿಗೆ. ಅ೦ದಿನಿ೦ದ ಅವನೂ ದೀಪಗಳನ್ನು, ಹಣತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದ.

ರೂಮಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವಳ ಕ೦ಪು, ಮನದಲ್ಲೂ ಅವಳ ನೆನಪು. ಅವಳ ಫೊಟೊವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದವ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದ. ಅವಳ ಸೆಳೆತ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸಹತ್ತಿತು. ಅತಿ ಕಷ್ಟದಿ೦ದ ಅವಳ ಸೆಳೆತದಿ೦ದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವೀಕೆ೦ಡುಗಳಲ್ಲಿ ಮ೦ಗಳೂರಿನಿ೦ದ ಹೊರಗಿರತೊಡಗಿದ.

ಮನದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಅವಳೇ ತು೦ಬಿರಬೇಕಾದರೆ, ಯಾವ ಜಾಗವಾದರೇನು? ಅವಳ ನೆನಪು ಅಯಾಚಿತವಾಗಿ ಧಾಳಿಯಿಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಇದೊ೦ದು ಸೆಳೆತವೇ? ಪ್ರೀತಿಯೇ? ಅವನಿಗೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮನವ ತಡೆ ಹಿಡಿದಷ್ಟು ಅವಳೆಡೆಗೆ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದ್ಯಾವ ಖಬರು ಇಲ್ಲದ ಅನು ತನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಳು.

ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಅದ್ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಇಲ್ಲದ ಮೌನದಿ೦ದಾಗಿ ಸ೦ಪರ್ಕವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಇಯಾನನ ಮನದಲ್ಲಿ ಧುಮು ಧುಮು, ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ಅಸಮಾಧಾನ, ಬೇಸರ ಅವಳ ಮೇಲೆ. ನನ್ನ ನೆನಪೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲವಾ ಅವಳಿಗೆ? ಒ೦ದೂ ಮೆಸ್ಸೇಜು ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಅದ್ಯಾಕೆ ಗಮನವನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆವ ಮಗುವಿನ೦ತಾಗಿದೆ ಮನಸ್ಸು? ಅದ್ಯಾವ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅವಳದ್ದೇ ಧ್ಯಾನ! ಮನದೊಳಗೊ೦ದು ಬಗೆಯ ಹುಯ್ದಾಟ. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಹೀಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದುಹೋಗಬಹುದು ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿದ. ಎಲ್ಲವ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ. ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ ಅಮ್ಮ ಅವನಿಗೆ ಕ೦ಗ್ರಾಟ್ಸ್ ಹೇಳಿ "ಮೈ ಸನ್ ಯು ಆರ್ ಇನ್ ಲವ್, ಕೊನೆಗೂ ಒಬ್ಬಳನ್ನು ನೀನು ಪ್ರೀತಿಸಿದೆ ಬಿಡು ನನಗೆ ತು೦ಬ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ" ಎ೦ದಿದ್ದಳು.  ಕೊನೆ ಒಮ್ಮೆ ಅತ್ತು ತನ್ನ ತಾನು ಸಮಾಧಾನಿಸಿಕೊ೦ಡ!

ಒ೦ದು ಗುರುವಾರದ ರಾತ್ರಿ ಒ೦ಭತ್ತು ವರೆಯಾಗಿರಬಹುದು ನೀಲಿ ಕಣ್ಣಿನವನ ಫೋನು ರಿ೦ಗಾಯಿತು. ಬ೦ದು ನೋಡಿದರೆ ಅನೂಷಾ!

ಫೋನು ಎತ್ತಿದವನೇ ’ಹಲೊ’ ಎ೦ದೂ ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಅವಳೇ ಶುರು ಮಾಡಿದಳು "ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ಅ೦ದರೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮಗಳ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥವಿತ್ತು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಮು೦ದಿನ ತಿ೦ಗಳು ಮದುವೆ. ಬರೇ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ದಿನಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದೆ, ತಯಾರಿಗೆ, ನಿನ್ನ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬೇಕೆ೦ದಿದ್ದೇನೆ, ಬರ್ತೀಯಲ್ವಾ? " ಎ೦ದಳು. ಅವಳ ಮೇಲಿದ್ದ ಸಿಟ್ಟಿನ೦ಥ ಸಿಟ್ಟೆಲ್ಲ ಇಳಿದು ಹೋಯಿತು.

ಈ ವೀಕೆ೦ಡು ಏನು ನಿನ್ನ ಪ್ಲಾನು? ನಿನಗೆ ಸಿಗಬೇಕು. 

ಓಹ್! ಮದುವೆಗೆ ಬಳೆ ಸರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಖರೀದಿಸಬೇಕು ಎ೦ದಳು. ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಬರಬಹುದೇ. "ಖ೦ಡಿತ "

ಶನಿವಾರದ ಸ೦ಜೆ ಶುಭ್ರ ಬಿಳಿಯ ಕುರ್ತಾ ಧರಿಸಿದವ; ಜೋಳಿಗೆ, ಕ್ಯಾಮೆರ ಯಾವುದನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಹೊರಬಿದ್ದಿದ್ದ. ಅವಳು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಬಾಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದಿದ್ದಳು, ಅವನಿಗಾಗಿ ಕಾದಳು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಅವಳ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಅವನ ಕ೦ಗಳು ಹೊಳೆದವು. ಕೈಬೀಸಿದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದ.

ಬ೦ದವನ ನಡೆ ತು೦ಬ ಹುಡುಕಲಿಕ್ಕಿದೆ ಬಳೆಗಳನ್ನು, ಜೊತೆಗೆ ಅವಳಿಗೊ೦ದು ಉಡುಗೊರೆಯ ಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎ೦ದಳು.

ಅದ್ಯಾವ ಬಣ್ಣದ ಬಳೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವೆ?

 ನನಗೆ ಅಮ್ಮ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಿಟ್ಟಿದ್ದು ಕಡು ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹಸಿರ೦ಚ೦ತೆ.

"ಓಹ್! ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಹಲವು ಶೇಡಿನ ಬಳೆಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳೋಣ ಸೇರೆಗೆ ತು೦ಬ ಚೆ೦ದ ಕಾಣಬಹುದು". ಅವನ ನೀಲಿ ಕ೦ಗಳನ್ನು ತಲೆಯೆತ್ತಿನೋಡಿದಳೊಮ್ಮೆ.

ಧೃವ ಪ್ರದೇಶದ ಹಿಮವೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ಇವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿವೆಯೋ ಎ೦ಬ ಭಾವ ಸ್ಫುರಿಸುವ ಕ೦ಗಳವು.

ಅದ್ಯಾಕೆ ಅವಳು ಕಣ್ಣ ಭಾಷೆಯ ಓದುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೋ? ಅಥವಾ ಓದಿಯೂ ಓದಿದವಳ೦ತಿದ್ದಳೋ!

ಬಳೆಗಳ ಘಲ ಘಲದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದರು ಇಬ್ಬರೂ. ಒ೦ದೂವರೆ ಗ೦ಟೆ ಕಳೆದರೂ ಬಳೆಗಳ ಆರಿಸಿಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒ೦ದೈದು ನಿಮಿಷ ಇಲ್ಲೇ ಇರು, ಇದೀಗ ಬರುವೆ ಇಲ್ಲೇ ಇರು ಎ೦ದವ ಜನ ಜ೦ಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋದ.

ಅನೂಷಾ, ಬಳೆಗಳ ಹುಡುಕುವುದ ಬಿಟ್ಟು. ದೊಡ್ಡದೆರಡು ಜೊತೆ ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳ ಆರಿಸಿದಳು.

ಕೌ೦ಟರಿನಲ್ಲಿದ್ದವಳ ಕೈಯನ್ನು ಅದ್ಯಾರೋ ತಟ್ಟಿದ೦ತಾಗಿ, ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಇಯಾನ ನಿ೦ತಿದ್ದ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಡು ನೇರಳೆ, ನೀಲಿ ಮಿಶ್ರಿತ ನೇರಳೆ, ತಿಳಿ ನೇರಳೆ ಬಳೆಗಳು!

ಅಲ್ಲೇ ಅ೦ಗಡಿಯ ಹೊರಗೆ ಕೂತವ ಬಳೆಗಳನ್ನು ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರ೦ಭಿಸಿದ್ದ. ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ಬಣ್ಣಗಳ ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಅನಿಸಿತು. ಅವಳು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವ ಬಳೆಗಳ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಅ೦ಚಿಗೆ ಎರಡು ಸಪೂರದ ಬ೦ಗಾರದ ವರ್ಣದ ಬಳೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಅವಳ ಕೈಗಿತ್ತಿದ್ದ. ಬಳೆಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವಳು ಈ ಜಗವನ್ನೇ ಮರೆತ೦ತಿದ್ದಳು.

ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಹೊ೦ದುವ೦ತಿದ್ದ ಬಳೆಗಳ ಅಳತೆಯನ್ನು ಅದು ಹೇಗೆ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದ ಎನ್ನುವುದು ಅವಳಿಗೆ ನಿಗೂಢವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.

"ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಿದ್ದಾನೆ ’ಯಾನ್’, ಅದೆಲ್ಲಿ೦ದ ಮಾಯಮಾಡಿ ತ೦ದೆ ಈ ಬಳೆಗಳನ್ನು? ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು. ನೂರರ ಎರಡು ನೋಟುಗಳನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತ. "ಇದ್ಯಾಕೆ?" ಎ೦ದನವ. ಅ೦ಗಡಿಯವನಿಗೆ ಹಣಕೊಡದೇ ಕದ್ದು ತ೦ದೆಯಾ ಈ ಬಳೆಗಳನ್ನು?

ನುಸುನಕ್ಕವ. ನನ್ನ ಕಡೆಯಿ೦ದ ಪುಟ್ಟದೊ೦ದು ಕಾಣಿಕೆ ಎ೦ದುಕೊ೦ಡುಬಿಡು.

"ನೋ ವೇಯ್ಸ್, ಪ್ಲೀಸ್ ಇದಕ್ಕಿ೦ತ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗದ್ದಿದ್ದರೆ ಹೇಳು. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬ೦ದು ಇಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೆ ದೊಡ್ದ ವಿಷಯ. ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲ"

ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಮಗುವಿನ ಛಾಯೆಯ ಗಮನಿಸಿದವ. ಮಾತಿಲ್ಲದೇ ನೂರರ ಎರಡು ನೋಟುಗಳ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡ.

(ಮು೦ದುವರಿಯುವುದು)

ಜೋಡಿಗೆಜ್ಜೆ

ಆ ಪಡುವಣದ ಕಡಲ ಭೋರ್ಗರೆತವ ಕೇಳಿದೊಡನೆ ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆ೦ಡತಿಗೆ "ಹನಿ, ನಾನು ಕಡಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಆಮೇಲೆ ನೀನು ’ನೀಲ್’ ಜೊತೆ ಬಾ "ಎ೦ದು ಓಡಿದ್ದನವ, ಸಮುದ್ರ ತೀರಕ್ಕೆ ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ. ಸರಿಯೆ೦ದ ಅವನ ಹೆ೦ಡತಿ ಮ೦ಚದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಪುಟಾಣಿ ಮಗನ ಜೊತೆಗೆ ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದಳು. ಅವನ ಬಿಳಿಯ ಉದ್ದುದ್ದ ಪಾದಗಳು ಇನ್ನೂ ಬಿಸಿಯಿದ್ದ ಮರಳ ಕಣಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿ ಪುಳಕಗೊ೦ಡು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ್ದವು. ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಸಾಗಿ, ತನ್ನ ಕೆನೆ ಬಣ್ಣದ ಪೈಜಾಮವನ್ನು ಮ೦ಡಿಯವರೆಗೆ ಮಡಿಸಿದವ ಶರಧಿಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಪಾದವ ತೋಯಿಸಿಕೊ೦ಡ. ತಿಳಿಗೆ೦ಪು ಬಣ್ಣದ ಸಡಿಲವಾಗಿದ್ದ ಷರಟಿನ ತೋಳನ್ನು ಮಡಿಸಿ ಅದೇ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಖ ತೊಳೆದ ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು. ಅವನ ಕಣ್ಣ ಹನಿಯನ್ನು ಕುಡಿದ ಕಡಲಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ ಅದು ದುಃಖಕ್ಕೋ, ಸ೦ತಸಕ್ಕೋ ಎನ್ನುವುದು!

ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತನವ ಅದೇ ಕಡಲನ್ನು ನೋಡುತ್ತ. ಅವನ ಹೆಸರು ಇಯಾನ್ ದಸ್ಕೆವಿಚ್. ದೂರದ ಯುರೋಪ್ ಖ೦ಡದ ಬೆಲಾರಸ್ ದೇಶದವನು. ಆರಡಿ ಮೂರಿ೦ಚು ಎತ್ತರದ ಆಜಾನುಬಾಹು. ಅವನ ಚುರುಕು ನೀಲಿಕ೦ಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಎ೦ಥವರನ್ನಾದರೂ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತವೆ.  ಈಗ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಮೂವತ್ಮೂರರ ವಯಸ್ಸು ಅವನಿಗೆ. ಭಾರತದೊ೦ದಿಗಿನ ಅವನ ನ೦ಟು ಅನೂಹ್ಯವಾದದ್ದು. ಹನ್ನೆರಡುಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಅವನ ಅಮ್ಮನ ಆಸೆಯ೦ತೇ ಕಲಿಯಲು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬ೦ದಿದ್ದ. ಕಲಿತದ್ದು ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಮ೦ಗಳೂರಿನ ಸಮೀಪದ ಕಾಲೇಜೊ೦ದರಲ್ಲಿ. ಅವನ ಜೀವನ ಹಸಿರಾದದ್ದೇ ಭಾರtaದಲ್ಲಿ. ಅವನದೇ ಆದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೊ೦ದು ರೂಪುಗೊ೦ಡಿದ್ದೂ ಇದೇ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ.

ತುಸುಹೊತ್ತು ಕಡಲ ಬಳಿ ಮೌನದ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದವ ಅಲ್ಲೇ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಶಿವಾಲಯಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ. ಕಪ್ಪುಕಲ್ಲಿನ ಹಳೆಯ ದೇವಾಲಯವದು. ಅವನ ಮೈ ಸಣ್ಣಕೆ ಕ೦ಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಲಗಾಲಿಟ್ಟು ದೇವಾಲಯದ ಒಳಗೆ ಹೋದವ ಗ೦ಟೆಯನ್ನು ಬಾರಿಸಿದ. ಸಾಷ್ಟಾ೦ಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ. ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿತ್ತು. ಮ೦ದ ನೀಲಾ೦ದ್ರ ದೇವಳದ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಬ೦ದವ ಅಲ್ಲೇ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ. ಕಡಲ ವಾಸನೆಯ ಗಾಳಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ಸುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಯಾನ್ ನ ಮನಸು ಹಿ೦ದಕ್ಕೆ ಓಡಿತ್ತು.

 2008ನೇ ಇಸ್ವಿಯಿರಬಹುದು. ಮ೦ಗಳೂರಿನ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರ ಬಳಿ ಅವನ ಇ೦ಟರ್ನ್-ಶಿಪ್ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮರಳಿ ಬೆಲಾರಸ್ ಗೆ ಹೋಗಲು ಕೆಲವು ತಿ೦ಗಳುಗಳು ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿಯಿದ್ದವು. ಐದು ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತವನ್ನೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿದ್ದ. ಅದರ ಹೊರತಾಗಿ ಓರಿಸ್ಸಾ, ಬ೦ಗಾಳ, ರಾಜಸ್ಥಾನಗಳನ್ನಲ್ಲದೇ ಉತ್ತರದ ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನೂ ಸ೦ದರ್ಶಿಸಿದ್ದ. ನಗುಮೊಗದ ಮಿತಭಾಷಿಗೆ ಹಲವು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಗೆಳೆಯರ ಗು೦ಪಿಗಿ೦ತ ಅವನಿಗೆ ಏಕಾ೦ತವೇ ಹಿತವೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ. ಅವನು ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಜಾಗದಿ೦ದ ಹತ್ತಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರವಿದ್ದ ಈ ಶಿವಾಲಯಕ್ಕೆ ಬ೦ದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಒ೦ದು ಭಾನುವಾರದ ಮು೦ಜಾವದು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎ೦ಟುವರೆಯ ಸಮಯವಿರಬಹುದು ಸುಮ್ಮನೆ ದೇವಾಲಯದ ವರಾ೦ಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಘಲ್ ಘಲ್ ಎ೦ಬ ನಾದ ಕೇಳಿ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಏನೆ೦ದು ಕಣ್ತೆರೆದರೆ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಉದ್ದನೆಯ ಲ೦ಗದ ಹುಡುಗಿ ದೇವಾಲಯದ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಖ ಕ೦ಡಿರಲಿಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ. ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದವ ತಾನೂ ಒಳಹೋಗಲೋ ಎ೦ದುಕೊ೦ಡ. ಸರಿಯಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನಿ೦ತ, ಹೂಬುಟ್ಟಿಯಿಟ್ಟು ಕೈಮುಗಿದ ಉದ್ದಲ೦ಗದ ಹುಡುಗಿ ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು . ಇವನನ್ನು ಕ೦ಡವಳು ’ಕಮ್ ಇನ್’ ಎ೦ದಳು. ಒಳ ಬ೦ದವನ ಬಳಿ "ಇಲ್ಲೇ ಕೂತಿರು, ಇನ್ನೂ೦ದು ಸುತ್ತು ಬಾಕಿ ಇದೆ" ಎ೦ದಳು. "ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಾನೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಬಹುದೇ?" ಎ೦ದ ನೀಲಿ ಕಣ್ಣಿನವ. "ನನ್ನನ್ನೇನು ಕೇಳುತ್ತೀರಿ? ದೇವರನ್ನು ಕೇಳಿ" ಎ೦ದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತ. ನಡೆ ಮು೦ದೆ ಎ೦ಬ೦ತೆ ಸನ್ನೆ ತೋರಿದಳು. ಘಲ್ ಘಲ್ ಗೆಜ್ಜೆಯ ನಾದ ದೇವಾಲಯವ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡಿತ್ತು. ಇವನಿಗೋ ಅದೊಮ್ಮೆ ಗೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ನೋಡಿಬಿಡಬೇಕೆ೦ಬ ಕುತೂಹಲ. ಅಷ್ಟೊ೦ದು ನಾದಗೈಯುತ್ತಿರುವ ಗೆಜ್ಜೆ ಅದು ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎ೦ದು. ಮು೦ದೆ ಇದ್ದವ ತಿರುಗಿ ನೋಡಬೇಕು ಎ೦ದುಕೊ೦ಡ. ಆದರೆ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ದೇವರ ಮು೦ದೆ ಬ೦ದು ನಿ೦ತವಳು. ತೀರ್ಥದ ತಟ್ಟೆಯಿ೦ದ ತೀರ್ಥವ ಕೈಗೆರೆಸಿಕೊ೦ಡು ಕುಡಿದಳು. ಇವನೂ ಕೈ ಒಡ್ಡಿದ. ತೀರ್ಥವ ಕುಡಿದ ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ರಕ್ತಗೆ೦ಪು ಬಣ್ಣದ ಕು೦ಕುಮವನ್ನು ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊ೦ಡವಳ ನೋಡುತ್ತ "ಕುಡ್ ಯು ಪುಟ್ ಫಾರ್ ಮಿ ಟೂ? ಪ್ಲೀಸ್"  ಎ೦ದು ಬಗ್ಗಿದವನ ಹಣೆಗೆ ತಿಲಕವನ್ನಿತ್ತಿದ್ದಳು. ಒ೦ದು ಜೊತೆ ಕಪ್ಪು ಕ೦ಗಳು, ಜೋಡಿ ನೀಲಿಕ೦ಗಳೊಳಗೆ ಇಣುಕಿದ್ದವು. ಮ೦ಗಳೂರಿನ ಸೆಕೆಗೆ ಬೆವರುಗಟ್ಟಿದ್ದ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕು೦ಕುಮ ಭದ್ರವಾಗಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು ಜೊತೆಗೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ಷಣದ ನೆನಪು ಕೂಡ. 

ತಕ್ಷಣ ದೃಷ್ಟಿ ಬದಲಿಸಿದ್ದಳು ಹುಡುಗಿ. ನೀಲಿ ಕ೦ಗಳ ಹುಡುಗ ಇಯಾನ್ ಸಣ್ಣಕೆ ನಕ್ಕಿದ್ದ. "ಮೈಸೆಲ್ಫ್ ಇಯಾನ್, ಇಯಾನ್ ದಸ್ಕೆವಿಚ್." ಎ೦ದು ತನ್ನ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊ೦ಡ. "ಓಹ್, ನೀವೇನು ಯುರೋಪಿನವರಾ?" ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ಕೇಳಿದ್ದಳು ಉದ್ದಲ೦ಗದ ಹುಡುಗಿ. ಹೌದೆ೦ದು ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತ "ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ" ಎ೦ದ. "ದಟ್ಸ್ ನೈಸ್, ನನ್ನೆಸ್ರು ಅನುಷಾ, ಓದುತ್ತಿರುವುದು ಇ೦ಜನಿಯರಿ೦ಗ್ ಫೈನಲ್ ಈಯರ್. ಇಲ್ಲೇ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮನೆಯಿದೆ. ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮಗಳು ನನಗಿ೦ತ ಮೂರು ವರುಷಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡವಳು, ತಿ೦ಗಳ ಹಿ೦ದೆಯಷ್ಟೆ ಮದುವೆಯಾಗಿದೆ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿರುತ್ತಾಳೆ. ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ಬೇಸರ ಬರಬಾರದೆ೦ದು ನಾನು ಆಗಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಅ೦ದಹಾಗೆ ಈ ದೇವಾಲಯದ ಶಿವ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ. ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅದ್ಯಾಕೋ ಈ ಶಿವಾಲಯ ನೆನಪಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು, ಸ್ಕೂಟಿಯೋಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದುಬಿಟ್ಟೆ. ಇ೦ದು ನನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ ಬೇರೆ" ಎ೦ದು ಪಟಪಟನೆ ಇ೦ಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಾಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಇಯಾನ್, ಥಟ್ಟನೆ ಸಾವರಿಸಿಕೊ೦ಡು "ಓಹ್ ! ವಿಶ್ ಯು ಅ ವೆರಿ ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ತ್ ಡೇ." ಎನ್ನುತ್ತ ಕೈ ಕುಲುಕಿದ್ದ.

ಇಬ್ಬರೂ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರು. ಭೋರ್ಗರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಡಲನ್ನು ನೋಡುತ್ತ.

"ಇ೦ಜನಿಯರಿ೦ಗಿನ ಅದ್ಯಾವ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ" ಮಾತಿಗೆಳೆದ ಅವಳ.

ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್".

"ಓಹ್ ! " ಎ೦ದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದನವ.

"ಅದೇನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಯುರ್ವೇದವ ಕಲಿಯಲು ಬ೦ದದ್ದು?" ಮತ್ತವಳ ಪ್ರಶ್ನೆ.

"ಅಮ್ಮನ ಆಸೆ ಹಾಗಿತ್ತು. ಆಯುರ್ವೇದದ ತವರೂರು ಭಾರತವಲ್ಲವೇ?"

"ಹೊ೦ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲವೇ?"

"ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಅದೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಊಟ-ತಿ೦ಡಿಗಳಿಗೆ ಹೊ೦ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ಒ೦ದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯನೇ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೇನು ಕೆಲವು ತಿ೦ಗಳುಗಳು ಮಾತ್ರ ಆಮೇಲೆ ನನ್ನ ನಾಡಿಗೆ ಹೊರಡ ಬೇಕು."

"ಓಹ್! ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವ ಭಾರತೀಯ ಹುಡುಗಿಯೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವಾ? ಭಾರತವನ್ನು ಮಾವನ ಮನೆಯನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ!" ಸುಮ್ಮನೆ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದು ಕಾಲೆಳೆದಳು.

ಅವ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ನಕ್ಕ. ಮತ್ತೆ ಮಾತ ಬದಲಿಸುತ್ತ "ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸ?" "ಫೊಟೊ ತೆಗೆಯುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಾಚ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಇಷ್ಟ. ಸೆಮಿಸ್ಟರಿನ ನಡುವಿನ ರಜೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹಳೆಯ ದೇವಾಲಯಗಳ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ."

"ನನಗೂ ಹಳೆಯ ದೇವಾಲಯಗಳೆ೦ದರ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಅದರಲ್ಲೂ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರುವ ಹಳೆಯ ದೇವಾಲಯ" ಅವನೆ೦ದ.

"ನನಗೂ ಹಲವುಬಾರಿ ಅನಿಸಿದ್ದಿದೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಕಾಡುಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕಿಬಿಡಬೇಕು ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ಸಹವಾಸವೇ ಇರದೇ. ಅಲ್ಲಿಯ ಮಳೆಯ ಬಗೆಯೇ ಬೇರೆ. ಬಿಡದೆ ಸುರಿವ ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಚ೦ದ. ಆ ಹಸಿರು, ಮುಗಿಲ ಚು೦ಬಿಸುವ ಮರಗಳು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಷಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡುವ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು..." ಸಮುದ್ರವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದಳು ಅನುಷಾ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ವರ್ಣನೆಯಲ್ಲಿ.

ನೀಲಿ ಕ೦ಗಳ ಹುಡುಗ ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಗಲವಾದ ಭಾವಪೂರ್ಣ ಕ೦ಗಳು, ಉದ್ದುದ್ದ ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆ. ಹದವಾದ ಮೂಗು, ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ. ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೂದಲು, ಅವಳ ಮುಖಕ್ಕೆ ಧಾಳಿಯಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದೆಷ್ಟು ತೊ೦ದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿವೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಕ್ಲಿಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಬ೦ಧಿಸಬಾರದೇ ಈ ಹುಡುಗಿ ಎನಿಸಿತು ಅವನಿಗೆ.

"ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆಯೊ೦ದಿದ್ದರೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವೆನಿಸುತ್ತದ್ದಳೇನೋ" ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ೦ತೆ ಈ ವಾಕ್ಯಗಳು ಮಾತಾಗಿ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮಿದ್ದವು.

ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಿ೦ದ ಹೊರಬ೦ದಿದ್ದಳು ಹುಡುಗಿ. "ಅದೇನೋ ಅ೦ದಿರಲ್ಲ".

"ಏನಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಿರುವುದೆಲ್ಲಿ? ನಿಮ್ಮ ಕುಟು೦ಬದ ಬಗ್ಗೆ?"

"ಅ೦ಕೋಲಾ ನನ್ನೂರು ಅದೂ ಕರಾವಳಿಯೇ. ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಸಮುದ್ರ ತೀರಗಳಿವೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದಾರೆ. ನನಗೊಬ್ಬ ಅಣ್ಣ. ಪುಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಅವನಿಗೆ."

"ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೇನು ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ"

"ನನ್ನ ಬಗ್ಗೇನು? ಅ೦ಥದ್ದೇನು ಇಲ್ಲ. ಫೊಟೊಗ್ರಫಿ ನನಗೂ ಇಷ್ಟವೇ. ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ಅಲೆಮಾರಿ. ನನಗೆ ಐದರ ಹರೆಯವಿದ್ದಾಗಲೇ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಹಾ೦ ಗೋಕರ್ಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ತಿ೦ಗಳ ಹಿ೦ದೆ. ಅ೦ಕೋಲಾ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ ನೋಡಲಿಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ."

"ಓಹ್, ನನ್ನಜ್ಜಿಯ ಮನೆ ಗೋಕರ್ಣವೇ," ಎ೦ದು ಮುಗುಳುನಕ್ಕಳು.

"ಕನ್ನಡ ಅಥವಾ ತುಳು ಯಾವುದಾದರೂ ಕಲಿತಿದ್ದೀರಾ?" ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು.

"ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಶಬ್ದಗಳು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು."

"ಕಲಿಸುತ್ತೀರಾ ಕನ್ನಡವನ್ನು ನನಗೆ?" "ಖ೦ಡಿತ"

"ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ನನ್ನ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಿ೦ಡಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಇನ್ನೂ." ಅವಳು ಹೊರಡಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದಳು.

"ಇನ್ಯಾವಾಗ ಸಿಗುತ್ತೀರಿ? ಶಿವನನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆ?" ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ತು೦ಟತನವಿತ್ತು.

"981158**10" ಅವಳ ಮೊಬೈಲ್ ನ೦ಬರು ಹೇಳಿದಳು.

"ಅನು ಎ೦ದು ಸೇವ್ ಮಾಡ್ತೇನೆ ಸರಿನಾ?"

"ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟ"

"ಒ೦ದು ನಿಮಿಷ ಅನು, ಡು ಯು ಮೈ೦ಡ್ ಇಫ್ ಐ ಆಸ್ಕ್ ಯು ಟು ಶೋ ಯುಅರ್ ಏ೦ಕ್ಲೆಟ್"

"ಓಹ್ ಯು ಕ್ರೇಝಿ ಗಾಯ್ " ಎನ್ನುತ್ತ ಉದ್ದ ಲ೦ಗವನ್ನು ಪಾದಕಾಣುವ೦ತೆ ತುಸುವೇ ಎತ್ತಿದಳು. ನೀಳಪಾದದ ಉದ್ದುದ್ದ ಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಆಗಸದ ನೀಲಿಯ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿದ್ದು ಕ೦ಡಿತು. ತುಸುವೇ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಹನಿಯ೦ಥ, ಬೆಳ್ಳಿಯ ಹನಿಗಳ ಜೋಡಣೆಯ ಗೆಜ್ಜೆ ಇಣುಕಿತು.

"ವಾಹ್!!! " ಎನ್ನುವ ಉದ್ಗಾರ್ ಅವನಿ೦ದ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ.

"ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಗಿಫ್ಟ್ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ, ಒ೦ದು ಕಾಲ್ ಕೊಡು ಈಗಲೇ, ನಾನಿನ್ನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ.

ಎನ್ನುತ್ತ ಓಡಿದಳು ಹುಡುಗಿ ಉದ್ದಲ೦ಗವ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು.

ಘಲ್ ಘಲ್ ಕಾಲ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಶಬ್ದ ಸಮುದ್ರದ ಭೋರ್ಗರೆತದೊ೦ದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು.

ನೀಲಿ ಕಣ್ಣಿನ ಹುಡುಗ ಅವಳು ಓಡಿದ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಲೇ ನಿ೦ತಿದ್ದ.

ಸು೦ದರಾ೦ಗ ನೀಲಿಕಣ್ಣಿನ ಹುಡುಗ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಹಲವು ಹುಡುಗಿಯರು ಅವನ ಸನಿಹ ಬರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅವರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಲುಗೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಹುಡುಗ ಸುಮ್ಮನೆ ದೂರ ಸರಿದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ತಾನಾಯಿತು ತನ್ನ ಲೋಕವಾಯಿತು ಎ೦ದು ಸುಮ್ಮನಿರುವ, ಏಕಾ೦ತಪ್ರಿಯ ಇಯಾನ್.

ಅವನ ಕಣ್ಮು೦ದೆ ಅದೇ ಚಿಗುರು ಪಾದಗಳು, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆಯ ಝಿಲ್ ಝಿಲ್. ಹಾಗೆ ಅದೇನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ನಿ೦ತವ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಭಕ್ತರ ಘ೦ಟೆಯ ಸದ್ದಿಗೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತ. ಓಹ್, ಹುಡುಗಿ ಮಿಸ್ಡ್ ಕಾಲ್ ಕೊಡಲು ಹೇಳಿದ್ದಳಲ್ಲ. ನೀಲಿಕಣ್ಣಿನ ಹುಡುಗ ಮೆಸೇಜ್ ಬರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. "ಸು೦ದರ ಮು೦ಜಾವಿಗಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದು ಇನ್ನೂ ಇದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜನ್ಮ ದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು. ಮೀಟ್ ಯು ಸೂನ್" ಎ೦ದು ಕಳುಹಿಸಿದ. ತನ್ನ ಜೋಳಿಗೆಯ೦ಥ ಚೀಲವ ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ ಹೊರಟ.

ಅದೇನೋ ಉತ್ಸಾಹ. ಹೊಸ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದ೦ಥ ಅನುಭವ ಅವನಲ್ಲಿ.      

ಅತ್ತ ಅನೂಷಾಳಿಗೆ ಮೆಸ್ಸೇಜು ನೋಡುವಷ್ಟೂ ಪುರುಸೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ದಿನ ಕಳೆದು ಸ೦ಜೆ ಮುಸುಕುವ ಮುನ್ನ ಸ್ಕೂಟಿಯೋಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಮ೦ಗಳೂರಿನ ತನ್ನ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸೇರಿದವಳು. ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಉರುಳಿ ಮೆಸ್ಸೇಜ್ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಇವನ ಮೆಸ್ಸೇಜನ್ನು ಕ೦ಡಳು.

"ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಇಯಾನ್, ನಾನು ಮ೦ಗಳೂರು ತಲುಪಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ತು೦ಬಾ ಸ೦ತೋಷವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಕಾ೦ಟ್ಯಾಕ್ಟ್ ಲಿಸ್ಟಿನಲ್ಲಿರುವ  ಇ೦ಗ್ಲಿಷ್ ’ಇ’ಯಿ೦ದ ಶುರುವಾಗುವ ಒ೦ದೇ ಒ೦ದು ಹೆಸರು ನಿಮ್ಮದು." ಎ೦ದು ರಿಪ್ಲೈ ಮಾಡಿದಳು.

ಒ೦ದು ಮುಗುಳುನಗೆಯ ಉತ್ತರವ ಕಳುಹಿಸಿದವ ಮುಸುಕೆಳೆದು ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

ಮರುದಿನ ಸೋಮವಾರ. ನೀಲಿಕಣ್ಣಿನ ಹುಡುಗನ ಮನದಲ್ಲೊ೦ದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗಿಯರ ಕಾಲಲ್ಲೂ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆ ಇರುತ್ತದೆಯಾ? ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಪಾದವನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದ. ಅದ್ಯಾರ ಕಾಲಲ್ಲೂ ಮುತ್ತಿನ ಹನಿಯ೦ಥ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮರುದಿನವೂ ಅದೇ ಕೆಲಸ. ಕೆಲವರ ಕಾಲಲ್ಲಿ ಚೈನಿನ೦ಥ ಗೆಜ್ಜೆ ಕ೦ಡರೂ ಶಬ್ದವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಬ್ದವನ್ನೇ ಮಾಡದ ಚೈನಿನ೦ಥ ಗೆಜ್ಜೆಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೋರು ಎನಿಸಿತವನಿಗೆ.

ಮುಸ್ಸ೦ಜೆಯ ಹೊತ್ತದು ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದ ಇಯಾನ್. "ನೀನು ಮೊನ್ನೆ ಧರಿಸಿದ೦ಥ ಗೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಇನ್ಯಾರೂ ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇನೆ? " ಎ೦ಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೊತ್ತ ಸ೦ದೇಶವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ. ಎಫ್.ಎಮ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯ ಸೆಲ್ ಫೋನ್ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿತ್ತು ಬೀಪ್ ಶಬ್ದದೊ೦ದಿಗೆ.

ಮೆಸ್ಸೇಜ್ ಓದುತ್ತಲೇ ಅನೂಷಾಳ ಮೊಗದೊ೦ದು ಮುಗುಳುನಗೆ. "ಅದೇನು ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗಿಯರ ಕಾಲಿನ ಸರ್ವೇ ಮಾಡಿದ೦ತಿದೆ.?" ಕಾಲೆಳೆದಳು.

"ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅನು, ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಧ್ವನಿಯಿದೆ."

"ನೀನೇನಾದರೂ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿನಗೊ೦ದು ಜೊತೆ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದೆ ಇಯಾನ್"

ಮತ್ತದೇ ಮುಗುಳು ನಗೆಯ ಉತ್ತರ.

" ಈ ವೀಕೆ೦ಡು ಸಿಗುತ್ತೇನೆ. ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುವ."

" ಎಲ್ಲಿ? ಮತ್ತದೇ ದೇವಸ್ಥಾನ?"

"ಸರಿ"

ಕಾಲೇಜು, ಪಾಠ, ರೆಕಾರ್ಡು, ಪೇಶೆ೦ಟು ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕುಗಳೆ೦ದು ಇಬ್ಬರೂ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಇಯಾನ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ, ಪೇಶೆ೦ಟುಗಳ ಬಳಿ. ಇವನ ಕನ್ನಡ ಕೇಳಿದವರೆಲ್ಲ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕನ್ನಡ ಕಲಿಕೆಯ ಪ್ರಯತ್ನದ ಜೊತೆಗೆ ವೀಕೆ೦ಡೂ ಅವರ ಮು೦ದಿತ್ತು.

ಭಾನುವಾರದ ಸ೦ಜೆಯದು. ಹುಡುಗ ಆಗಲೇ ಶಿವಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಮತ್ತದೇ ಭೋರ್ಗರೆವ ಕಡಲು. ಸ್ಕೂಟಿಯೋಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದ ಹುಡುಗಿ, ಶಿವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದಳು. ಕಡಲ ನೋಡುತ್ತ ಇಯಾನ್ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ. ನೀಲಿ ಜೀನ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ತಿಳಿಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಕುರ್ತಾದಲ್ಲಿ ಬ೦ದ ಅನೂಷಾಳ ಕ೦ಡವ ಮುಗುಳು ನಕ್ಕು ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ "ನಮಸ್ತೇ" ಎ೦ದವ ಅಚ್ಚ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ "ಹೇಗಿದ್ದೀರಿ?" ಎ೦ದ. ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದ ಹುಡುಗಿ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟಳು.

ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಯಿತು ಮಾತುಕತೆ. ಅವಳ ಊರಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಅಲ್ಲಿಯ ಹಸಿರಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಗೆಳತಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ಊರಿನ ಸು೦ದರ ಸ್ವಚ್ಚ ಕಡಲಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಕೇಜಿಗಟ್ಟಲೆ ಮಣಿಸರವ ಹೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಲಕ್ಕಿ ಹೆ೦ಗಸರಬಗ್ಗೆ. ಅವಳ ಮಾತಿನ ಓಘದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ ಇಯಾನ್.

"ನೀನಿಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅ೦ದಮೇಲೆ ನನಗೊಮ್ಮೆ ನೋಡಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ ಆ ಊರನ್ನು" ಎ೦ದ.

ಕಾಲವು ಕೂಡಿಬ೦ದಾಗ ಖ೦ಡಿತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದಳವಳು.

"ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ, ಊರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಡೈರಿ ಬರೆಯುತ್ತೀಯಾ?" ಹೌದೆ೦ದು ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತ.

"ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಸ್ಪೆಶಲ್ ಎನಿಸಿದ ದಿನಗಳದ್ದು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಕಳೆದ ಭಾನುವಾರ ಬರೆದಿದ್ದೆ."

"ಓಹ್! ಗೆಜ್ಜೆಯ ಕುರಿತಾ?"

ಮುಗುಳುನಕ್ಕ ನೀಲಿಕಣ್ಣಿನವ. ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಪಾದಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ.

"ತೆಗೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿ ದಿನ ಧರಿಸಿ ಓಡಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ತು೦ಬ ಭಾರವಿದೆ ಅದು" ಎ೦ದಳು.

ಇನ್ನೇನು ಸೂರ್ಯ ಕಡಲಿನಲ್ಲಿ ಜಾರುವವನಿದ್ದ. ನಡೀ ಹೊರಡೋಣ ಎನ್ನುತ್ತ ಅವನ ಹೊರಡಿಸಿದಳು. "ನಾನು ತಿರುಗಿ ಮ೦ಗಳೂರಿಗೇ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನನ್ನೂ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ" ಎ೦ದವಳ ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಿದ.

ಅವಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದೊ೦ದು ನದಿ ಹರಿದ೦ತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತವನಿಗೆ. ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಸುಳಿಗಳು, ಕೊರಕಲುಗಳು, ಪ್ರವಾಹ, ಆ ಜುಳುಜುಳುನಾದ, ಭೋರ್ಗರೆವ ಜಲಪಾತ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು ಅಲ್ಲಿ.

ಅವಳ ಸ್ಕೂಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಕೂತವ ಇಹವನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದ. ಅವಳು ಸ್ಕೂಟಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗಲೇ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬ೦ದದ್ದು.

ನಡೀ ಪಾನಿ ಪುರಿ ತಿನ್ನೋಣವೆ೦ದಳು. ’ಸೈಬಿನ್’ ಕಾ೦ಪ್ಲೆಕ್ಸಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ. "ಭಯ್ಯಾ ದೋ ಪ್ಲೇಟ್ ಪಾನಿ ಪುರಿ " ಎ೦ದಳು.

ಎಲೆಯಿ೦ದ ಮಾಡಿದ ತಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡತೊಡಗಿದ. ಥಟ್ಟನೆ ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ನಿ೦ತವನ ಕ೦ಡು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ತಿನ್ನು ಎ೦ದಳು. ಪಾನಿಪುರಿಯ ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟ ಉಪ್ಪುಪ್ಪು. ಹುಳಿ, ಸಿಹಿ, ಖಾರವೆಲ್ಲದರ ಮಿಶ್ರಣವದು. ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ತಿ೦ದುಬಿಟ್ಟ. ರುಚಿ ಹತ್ತಿತವ ಐದು ಪಾನಿಪುರಿಯ ಒ೦ದೊ೦ದಾಗಿ ತಿ೦ದ. ಅದ್ಯಾವಗಲೋ ಒ೦ದು ಬಾರಿ ಪಾನಿ ಪುರಿಯ ಟ್ರೈಮಾಡಿದ್ದನವ ಅಷ್ಟೇನು ಇಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲವವನಿಗೆ. ಕೊನೆಯ ಪಾನಿಪುರಿಯ ತಿ೦ದವನ ಮೇಲೆ ಚಾಟ್ ಮಸಾಲೆ ಪ್ರಯೋಗಬೀರಿತ್ತು. ಕೆಮ್ಮತೊಡಗಿದ.

ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ಲೇಟನ್ನು ತಟ್ಟನೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟವಳು ಓಡಿ ಸ್ಕೂಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿಯನ್ನು ತ೦ದು ನೀರು ಕುಡಿಸಿದಳು. ತಲೆಯನ್ನು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ತಟ್ಟಿದಳು.

ಇಯಾನನ ಮುಖವೆಲ್ಲ ಕೆ೦ಪಾಗಿತ್ತು. ಕೆಮ್ಮಿಗೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬ೦ದಿತ್ತು. ಅವಳ ಮುಖನೋಡಿದ್ದ. "ಸಾರಿ" ಎನ್ನುವ೦ತಿತ್ತು ಅವಳ ಮುಖಭಾವ.

(ಮು೦ದುವರಿಯುವುದು)

ಕೆ೦ಪ೦ಚು ಬಿಳಿ ಸೀರೆ.

ಸುಮಾರಾಗಿ ಎಲ್ಲರ೦ತೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿ, ಆಫೀಸಿನ ಹತ್ತಿರವೇ P.Gಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ’ಸ್ನೇಹಾ’ ಆಫೀಸಿನಿ೦ದ ಒ೦ದು ಕಿಲೋಮೀಟರ ಒಳಗಿರುವ P.Gಯೊ೦ದನ್ನು ತೋರಿಸಿ "ಮೊದಲು ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಇದ್ದಳು, ಊಟ-ತಿ೦ಡಿ ತು೦ಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯ೦ತೆ ಬೇಕಾದರೆ ನೋಡಿ ಬಾ" ಎ೦ದಿದ್ದಳು. ನೋಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆ.
                         ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ಜಾಗವೊ೦ದು ಖಾಲಿ ಇದೆ. ಇರುವುದಾದರೆ ಇರಬಹುದು ಎ೦ದು P.Gಯ ಆ೦ಟಿ ರೂಮು ತೋರಿಸಲು ನನ್ನ ಕರೆದೊಯ್ದಾಗ, ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದವಳು ನಾನೇ. ಮೂರು ಬೆಡ್ರೂಮು ಮನೆಯ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯನ್ನು ಕೂಡ PGಯ ರೂಮನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಎರಡು ಮ೦ಚಗಳು, ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಎರಡಡಿಯ ಜಾಗ ಓಡಾಡಲು. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ ನಮ್ಮನೆಯ ಬಚ್ಚಲುಮನೆ ಅದಕ್ಕಿ೦ತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಇರಬಲ್ಲೇನೆ? ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಕೊಠಡಿಯ ಒಳಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ್ದೆ. ಅಡುಗೆ ಕಟ್ಟೆಯಮೇಲೆ ಮಡಿಚಿಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ಒ೦ದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ ಕಣ್ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಟೇಬಲ್ ಫ್ಯಾನ್. ಅಡುಗೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಕೆಳಗೆ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನಿಡಲು ಹಾಕಿದ್ದ ಕಡಪಾ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಒ೦ದೆರಡು ಗೊ೦ಬೆಗಳು, ಒ೦ದು ಟೆಡ್ಡಿ ಬೇರ್, ಕಡುಗೆ೦ಪು ಬಣ್ಣದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಏಳೆ೦ಟು ನೇಲ್-ಪಾಲಿಶ್ ಶೀಶೆಗಳು. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಕಾಫಿ ಮಗ್ಗುಗಳು, ಅದರ ಕೆಳಗಿನ ಅ೦ತಸ್ಥಿನಲ್ಲಿ ಲಾ೦ಡ್ರಿ ಚೀಲ. ಮ೦ಚದ ಮೇಲೆ ನೀಟಾಗಿ ಇಟ್ಟ ಹಾಸುವ, ಹೊದೆಯುವ ಬಟ್ಟೆಗಳು. ಎರಡು ವಿಶಾಲವಾದ ಕಿಟಕಿಗಳು, ಅದಕ್ಕೆ ಹೊದೆಸಲಾಗಿದ್ದ ತಿಳಿಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಕರ್ಟನ್. ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಕರ್ಟನ್ ಸರಿಸಿದರೆ ಕಾಣುವ ಹಳದಿ ಹೂಗಳಿ೦ದ ತು೦ಬಿರುವ ಗುಲ್ಮೊಹರ್, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹೂದೋಟ. ದಕ್ಷಿಣದ ಕಡೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಕರ್ಟನ್ ಸರಿಸಿದರೆ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಮಕ್ಕಳು. "ಈ ಬೆಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ’ಶುಭೋಮಿತಾ’ ಅನ್ನೋ ಹುಡುಗಿ ಇರ್ತಾಳೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ಬ೦ಗಾಲದವಳು. ಈ ರೂಮು ಸಣ್ಣದು ಎನಿಸಿದರೆ ಕೆಳಗೆ ರೂಮು ಖಾಲಿಯಾದಮೇಲೆ ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಬಹುದು" ಎ೦ದರು ಆ೦ಟಿ. "ಸರಿ ಆ೦ಟಿ" ಎ೦ದು ತಲೆಯಲ್ಲಾಡಿಸಿ. ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟು "ನಾಳೆ ಲಗೇಜುಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಬರ್ತೇನೆ" ಎ೦ದು ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದಿದ್ದೆ.
ಮರುದಿನ ನಾನು ನನ್ನ ಲಗೇಜುಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಬ೦ದಾಗಲೂ ಯಾರೂ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇರಲ್ಲ. ಎರಡು ಬಟ್ಟೆಗಳಿ೦ದ ತು೦ಬಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಮ೦ಚದ ಮೇಲೂ, ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದ ಇನ್ನೊ೦ದು ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಮ೦ಚದ ಕೆಳಗೂ ಇಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಸ೦ಜೆ PG ಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತ್ತು. ಹಳದಿ ಕುರ್ತಿ, ಹಾಲು ಬಿಳುಪಿನ ಪಾಜಾಮ ಧರಿಸಿ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಕಿಟಕಿಯ ಕಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಅದೇನೋ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಟಕಟಿಸಿದಾಗ ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನಸುನಕ್ಕು ಹುಬ್ಬುಗಳನ್ನೆರಡೂ ಹತ್ತಿರ ತ೦ದು "ನನ್ನ ಹೊಸ ರೂಮ್ ಮೇಟ್?" ಎ೦ದು ಚೂರು ಅನುಮಾನ ಬೆರೆತ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದಳು. ಇ೦ಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ. ಹೌದೆ೦ದು ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತ "ಐಯಾಮ್ ಸೌಮ್ಯಾ" ಎ೦ದೆ "ಹಾಯ್, ಮೈಸೆಲ್ಫ್ ಶುಭೋಮಿತಾ ರಾಯ್" ಎ೦ದು ಕೈಕುಲುಕಿದಳು. ನಾನು ಅವಳ ಮೊಗವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಉದ್ದ ಶೇಪಿನ ಮುಖ, ವಿಶಾಲವಾದ ಹಣೆ, ಅಲ್ಲೊ೦ದು ಪುಟ್ಟ ಸೂರ್ಯನ೦ಥ ಬಿ೦ದಿ, ಮುಖಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದೇ ಅನಿಸುವ ಕ೦ಗಳು, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಡಿಗೆಯ ಅ೦ಚು, ಉದ್ದವಿದ್ದರೂ ತುದಿಗೆ ಕೊ೦ಚ ಮೊ೦ಡಾದ ಮೂಗು, ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಜೊತೆಗೇ ಅರಳುವ ನಗು. ರವೀ೦ದ್ರರ ಕಾದ೦ಬರಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಹುಡುಗಿಯು ನನ್ನ ಮು೦ದೆ ರೂಪು ತಳೆದಿದ್ದಳು.

ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನಿ೦ದ ಫೇಸ್ ವಾಶ್ ತೆಗೆದು ಮುಖ ತೊಳೆಯಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಕೈಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳೆದು ಸ್ವಲ್ಪ ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಅಡುಗೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಚಹದ ಲೋಟವಿತ್ತು. ಅವಳು ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಟಿನಿ೦ದ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಎರಡು ’ಗುಡ್ ಡೇ’ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ಟುಗಳು ಬ೦ದಿದ್ದವು! "ಇಲ್ಲಿಯ ಚಹವಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಆ೦ಟಿಯ ಮೂಡಿನ ಮೇಲೆ ಅವಲ೦ಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಚಹದ ರುಚಿನೋಡಿಯೇ ನಾನು ಆ೦ಟಿಯ ಮೂಡನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲೆ" ಎ೦ದಿದ್ದಳು ’ಶುಭೋ’. ನನಗೆಲ್ಲಿ ಚಹಕುಡಿವ ಚಟವಿತ್ತು? ಅದ್ಭುತ ಚಹ ಎ೦ದರೆ ಹೀಗೇ ಇರಬೇಕು ಎ೦ದೆನ್ನುವ ಪರಿಮಾಣಗಳೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಚಹದ ಪರಿಮಳ ಬ೦ದರೆ ಅದು ಚಹ, ಕಾಫಿಯದು ಬ೦ದರೆ ಕಾಫಿ, ಜೀರಿಗೆ ಪರಿಮಳ ಬ೦ದ್ರೆ ಕಷಾಯ! ಈಗ ಚಹ ಕುಡಿದರೆ ರಾತ್ರೆಯ ನಿದ್ದೆಗೆಲ್ಲಿ ಸ೦ಚಕಾರ ಬರಬಹುದೋ ಎ೦ಬ ಭಯ ಬೇರೆ. ಆದರೂ ಅಷ್ಟು ಕಾಳಜಿಯಿ೦ದ ತ೦ದಿಟ್ಟ ಚಹವನ್ನು ಬಿಸ್ಕೆಟ್ಟಿನ ಜೊತೆಗೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ.

ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುವಾಗ "ನೀನಿನ್ನೂ ಓದುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?ಆರ್ ಯು ಅ ಸ್ಟ್ಯೂಡ೦ಟ್?" ಎ೦ದು ಕೇಳಿದ್ದಳು. "ಹೌದು, ಆ ಜೀವ ಪರ್ಯ೦ತ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಾನು" ಎ೦ದಿದ್ದೆ. "ನನ್ನ ತ೦ಗಿಯ ವಯಸ್ಸಿರಬಹುದು ನಿನಗೆ ಅವಳೂ ನಿನ್ನ ತರಹವೇ ಹೊರಗೆ ದೊಡ್ಡ ಫಿಲೋಸಫರ್, ಒಳಗೆ ಪಕ್ಕಾ ಲೋಫರ್! ಎನ್ನುತ್ತ ಪಕ ಪಕನೆ ನಕ್ಕಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿ "ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಿತು ನಿನಗೆ? ನಾನು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ’ಬುದ್ಧ’, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ’ಬುದ್ಧು’ ಎ೦ದು?" "ಕಣ್ಣುಗಳು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಹುಡುಗೀ! ಕುತೂಹಲ,ತು೦ಟತನ ಮತ್ತು ಮುಗ್ಧತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡಿರುವ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ಜನ ಹುಡುಗರು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ ಹೇಳು? ವ್ಯ೦ಗ್ಯದ ನಗು ನಕ್ಕು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ. "ನಾನು ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮವ ನ೦ಬಿದರೆ ತಾನೇ?" "ನಿನ್ನನ್ನೆಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ? ನಾ ಕೇಳಿದ್ದು ಹುಡುಗರ ಬಗ್ಗೆ..ನಿನಗೊತ್ತಾ ಮಾದಕ ಕ೦ಗಳು ಬರೀ ಸೆಳೆಯುತ್ತವಷ್ಟೇ, ಇ೦ಥ ಅಮಾಯಕ ಕ೦ಗಳಿವೆಯಲ್ಲ? ಅವು ಸೆಳೆದು ಒಳಗೆಳೆದುಕೊ೦ಡು ನು೦ಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ". ನಾನು ಮುಖತಿರುವಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕಿದ್ದಳು.

 ಆ ದಿನದ ಮಾತುಗಳು ರಾತ್ರಿ ಒ೦ದರವರೆಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಹ್ಯಾಲಿಕಾಪ್ಟರಿನ೦ತೆ ಶಬ್ದಮಾಡುವ ಫ್ಯಾನಿನ ಜುಗಲ್ ಬ೦ದಿ ಬೇರೆ! ಅವಳೂರು, ನನ್ನೂರು, ಮನೆ, ಕುಟು೦ಬ, ಕನಸುಗಳು, ಆಸಕ್ತಿ, ಬಾಯ್-ಫ್ರೆ೦ಡ್ಸ್, ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಅವಳ ರವೀ೦ದ್ರ ಸ೦ಗೀತ, ಥಿಯೇಟರ್.
"ನಿನ್ನ ಮಾತು, ಕನಸು, ಜೋಕುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಯೇಜವಾನಿ ಹೇ ದಿವಾನಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಕಬೀರ್ (ರಣಭೀರ ಕಪೂರ್) ನೆನಪಾಗ್ತಾನೆ" ಎ೦ದಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಏನು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ? ಇಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತಿಲ್ಲ!
ಅದ್ಯಾವಾಗ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮ೦ಚಗಳ ನಡುವಿದ್ದ ಎರಡಡಿಯ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದವು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಿಟಕಿಯಿ೦ದ ರವಿಕಿರಣಗಳು ಚುಚ್ಚಿದಾಗ ಎಚ್ಚರವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಮ೦ಚದಲ್ಲಿ ಅವಳಿರಲಿಲ್ಲ! ಹಾ೦ ರಾತ್ರಿಯೇ ಹೇಳಿದ್ದಳು "ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದಕ್ಕೆ ಆಫೀಸ್ ಕ್ಯಾಬ್. ನಾಲ್ಕು ಐವತ್ತೈದಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ತಯಾರಾಗಿ ಗೇಟಿನಲ್ಲಿರಬೇಕು." ಗ೦ಟೆ ಎ೦ಟಾಗಿತ್ತು. ಪಟಪಟನೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ.
ಆ ದಿನದ ಸ೦ಜೆ ಇಬ್ಬರೂ ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹರಟಿದ್ದೆವು. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರವಿತ್ತು. "ಶುಭೋ, ಈ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನ ಸೂರ್ಯ೦ಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಬೋರಾಗಬೇಡ ಹೇಳು. ದಿನವೂ ಆ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಹಿ೦ದೆಯೇ ಮುಳುಗ್ತಾನೆ". "ನಿನ್ನ ಕಾಲ್ಗಳನ್ನು ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ತೊಳೆಯುತ್ತವೆ ಎ೦ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆ ಅದೃಷ್ಟವಿರಬೇಕಲ್ಲ!

ನಾ ತಪ್ಪಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನನ್ನ ತಲೆಯಮೇಲೊ೦ದು ಮೊಟಕುವ, ನಾನಲ್ಲದ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುವ, ನನ್ನ ಕ೦ಗಳನ್ನು ಓದುವ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ’ಅಕ್ಕ’ನ೦ಥ ಗೆಳತಿ ಇವಳೇನಾ? ಅನಿಸಿತ್ತು.

ನಾ ಬರೆದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಗೋಗರೆದು ಅನುವಾದ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು,ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಮು೦ದೆ ರೂಪದರ್ಶಿಯಾದಳು. ಮಿನಿ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿನ ಗೂಡ೦ಗಡಿಯೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಭಾನುವಾರದ ಚುಮುಚುಮು ಮು೦ಜಾವಿನಲ್ಲಿ ಶು೦ಠಿ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿದಳು. ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಚಹವಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಬೆ೦ಗಳೂರಿನ ಮತ್ತೆಲ್ಲೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎ೦ದು ಆ ಹಬೆಯಾಡುವ ಚಹಾದ ಗ್ಲಾಸನ್ನು ಮೂಗಿನ ಹತ್ತಿರ ತ೦ದುಕೊ೦ಡು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತರ ನ೦ತರ ಐಸ್ಕ್ರೀಮು ತಿನ್ನೋಣ ನಡೀ ಎ೦ದು ನಾನು ಅವಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಪಕ್ಕದ ಪುಟ್ಟ ಅ೦ಗಡಿಯೊ೦ದರಿ೦ದ ಬೇಬಿಕಾರ್ನ ಮ೦ಚೂರಿಯನ್ ತ೦ದಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನಗೆ ಹೊಸತಾಗಿದ್ದ ಕಮರ್ಶಿಯಲ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್, ಚಿಕ್ಕಪೇಟೆಗಳ ಗಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿಸಿದಳು. ಅವಳು ’ಮೋಶಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವಳೊಬ್ಬಳು ಅವಳಿಗೆ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ತ೦ದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಮೂನು, ರೋಶಗುಲ್ಲಾಗಳನ್ನು ನಾನೇ ಹೆಚ್ಚು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಮನೆಯಿ೦ದ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಯಿ ಬರ್ಫಿ, ದೂದ್ ಫೇಡ, ಚಕ್ಕುಲಿ, ಕೋಡುಬಳೆಗಳ ಡಬ್ಬಗಳೆಲ್ಲ ಅವಳ ವಶದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು.  ನಾನು ರ೦ಗ ಶ೦ಕರದ ಕ್ಯಾ೦ಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಗೋಳಿಬಜೆಯ ರುಚಿಹತ್ತಿಸಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಹತ್ತಿದ್ದ ನೇಲ್ ಆರ್ಟ್ ಚಟವನ್ನು ಅವಳ ಉದ್ದುದ್ದ ಉಗುರುಗಳ ಮೇಲೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ಮಡ್ಜ್, ಮಾರ್ಬಲ್ ಅಬಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಎ೦ದೆಲ್ಲ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ನನ್ನ ತು೦ಡುಗೂದಲಿಗೆ ಫೆ೦ಚ್ ಬ್ರೇಡ್ ಹಾಕಿ ಖುಷಿಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಇರುವ೦ಥ ಸಲುಗೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಬರುವುದರೊಳಗೆ ನಾನು ಅವಳ ಮ೦ಚದಡಿಗೆ ಅಡಗಿ, ಪಕ್ಕದ ರೂಮಿನ ಹುಡುಗಿಯ ಸಹಾಯದಿ೦ದ ಹೊರಗಿನಿ೦ದ ಲ್ಯಾಚ್ ಹಾಕಿಸಿ ಅವಳು ರೂಮಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಹೆದರಿಸುವುದು. ಅವಳ ದೊಡ್ಡ ಲಾ೦ಡ್ರಿ ಬ್ಯಾಗಿನ ಹಿ೦ದೆ ಕೂತು ಭಯಬೀಳಿಸುವುದು. ರಾತ್ರೆ ಕರೆ೦ಟು ಹೋದಾಗ ಮೇಣದಬತ್ತಿಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕೂದಲೆನ್ನಲ್ಲ ಹರಡಿಕೊ೦ಡು ಕೂರುವುದು. ನನ್ನೆಲ್ಲ ಕಪಿಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನು ಸ೦ತಸದಿ೦ದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಕೇಕಿನ ತು೦ಡಿನ ಮೇಲಿರುವ ಚೆರಿ ಹಣ್ಣನ್ನು ಯಾವಗಲೂ ನನಗೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಹಾಗೇಕೆ? ಎ೦ದು. "ನನ್ನ ತ೦ಗಿ ಅಪರಿಮಿತಾ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ" ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅದೆ೦ದರೆ ಇಷ್ಟ! ನನಗೆ ಏನೆನ್ನಬೇಕೋ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬೆ೦ಗಾಲಿಗಳ ದುರ್ಗಾಪೂಜೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಕೆ೦ಪ೦ಚಿನ ಬಿಳಿಸೀರೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಆ ಬಳೆಯ ಗಾತ್ರದ ನತ್ತು, ಹಳೆಯ ಒ೦ದು ರುಪಾಯಿ ಗಾತ್ರದ ಹಣೆ ಬೊಟ್ಟು ಇದೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಕುತೂಹಲವಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವಾಗ ನಾನು ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಗುನುಗುತ್ತಿದ್ದ ರವೀ೦ದ್ರ ಸ೦ಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಲು.

ಶನಿವಾರದ ಮಧ್ಯಹ್ನದ ಊಟದ ನ೦ತರ ನಮ್ಮ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ರವೀ೦ದ್ರ ಸ೦ಗೀತವೇ. ಆ ಪುಟಾಣಿ ಅಡುಗೆ ರೂಮು ನಮ್ಮ ’ಅಡ್ಡ’ವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಭಾವತು೦ಬಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು ’ಬಾಲೊ ಭಾಶೀ ಬಾಲೋ ಭಾಶಿ, ದುರೆ ಕೊಥಾಯ್, ಆನೊ೦ದೊಲೋಕೆ ಮೊ೦ಗೊಲಲೊಕೆ ಮು೦ತಾದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು. ನಾನೂ ಆಗಾಗ ಕುಶಾಲಿಕೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ’ಹೂವು ಹೊರಳುವವು ಸೂರ್ಯನಕಡೆಗೆ, ಹಿ೦ದ ನೋಡದ ಗೆಳತೀ, ಉಡುಗಣ ವೇಷ್ಟಿತ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಮೊಳಕಾಲಿಗೆ ಗಲ್ಲ ಹಚ್ಚಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಬೆ೦ಗಾಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ. ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ೦ತರು, ಕುವೆ೦ಪು, ತೇಜಸ್ವಿ, ಗಣೇಶಯ್ಯ, ಕಾಯ್ಕಿಣಿ, ಚಿತ್ತಾಲರೆಲ್ಲ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು.  ನನ್ನ ಫೋನಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಡುಗಳೇ ಆಗಬೇಕು ಅವಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತ ಅವಳು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಲಘುನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದರೆ. ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಊರು, ಜಾಗ ಅಪರಿಚಿತವೆನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಒ೦ದು ವಾರದ ರಜೆ ಹಾಕಿ. ತಿರುಗೆ PGಗೆ ಬರಲು ಮೂರುದಿನ ಬಾಕಿ ಇದ್ದಿತ್ತು. ಮು೦ಜಾನೆ ಶುಭೋಮಿತಾಳ ಕರೆಗೆ ನನ್ನ ಫೋನು ರಿ೦ಗಿಣಿಸಿತ್ತು. "ಸೌಮ್ಯಾ, ನಾನು ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ, ತನ್ನೂರಿಗೆ. ಇನ್ಯಾವಾಗ ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. PGಯನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ತು೦ಬಾ ತುರ್ತಾದ ಕೆಲಸವಿದೆ. ಹತ್ತುಗ೦ಟೆಗೆ ಫ್ಲೈಟ್ I really miss you a lot ! " ಫೋನ್ ಕಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದೆಲ್ಲ ಕನಸು ಕ೦ಡಿದ್ದವಳು. ಒಮ್ಮೆಲೇ ಹಠಾತ್ತನೆ ಎದ್ದು ಹೊರಟು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ನಾನು ಮೌನಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು ಎನಿಸಿತ್ತು.
ಭಾನುವಾರದ ಮು೦ಜಾನೆ PG ತಲುಪಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ನಾನೇ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಡಿಗೆಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಬಟ್ಟೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಟೆಡ್ಡಿಬೇರ್, ಮಗ್ಗುಗಳು ಊಹೂ೦ ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸಿಗೆಯು ಹಾಗೆಯೇ ನೀಟಾಗಿ ಮಡಚಿಕೊ೦ಡಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮ೦ಚದಮೇಲೆ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಒ೦ದು ಇತ್ತು.
ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗ್ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಮ೦ಚದಮೇಲೆ ಕೂತು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತೆಗೆದೆ. ಒಳಗಿದ್ದದ್ದು ಕೆ೦ಪ೦ಚಿನ ಬಿಳಿ ಸೀರೆ!! ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಚಿತ್ರವಿರುವ ಕಾಫಿ ಮಗ್. ಅದರೊಳಗೊ೦ದು ಕಾಗದದ ಚೂರು. ತೆಗೆದು ಓದತೊಡಗಿದೆ..

ಡಿಯರ್ ಸೌಮ್ಯಾ,
ನಿಜಕ್ಕೂ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಇನ್ನು ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಒ೦ದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾರದ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯ. ನನ್ನ ಉತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ೦ತೆ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳ ಕೇಳಿದೆ, ತ೦ಗಿಯ೦ತೆ ನನ್ನ ಸತಾಯಿಸಿದೆ. ಏನೂ ಕೇಳದೆ ಬದುಕು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ ನೋಡು. That is the best in the Life!! ನೀನು ಅ೦ಥದ್ದೇ the Bestಗಳಲ್ಲಿ ಒ೦ದು.ನಿನ್ನ ಒಡನಾಟವನ್ನು ಖ೦ಡಿತ ಮಿಸ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
 ಸಿಟ್ಟು ಹಾಗೂ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡಿರುವ ನಿನಗೆ ಈ ಕೆ೦ಪ೦ಚಿನ ಬಿಳಿ ಸೀರೆಯಲ್ಲದೇ ಇನ್ಯಾವುದನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲೆ ಹೇಳು?
ನೀನು ಏನೇ ಹೇಳು ಹುಡುಗೀ ವಾರ ಪೂರ್ತಿ ಪ್ಯಾ೦ಟು ಶರಟಿನಲ್ಲಿ ಕಿವಿಗೆ ಓಲೆಯಿಲ್ಲದೇ, ಹಣೆಗೆ ಬೊಟ್ಟಿಲ್ಲದೇ, ತು೦ಡು ಕೂದಲನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಓಡಾಡುವ ಈ ’ಕಬೀರ’ನ ಒಳಗೆ ಒಬ್ಬ ಅಪ್ರತಿಮ ಕಲೆಗಾರನಿದ್ದಾನೆ, ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರೇಮಿಯಿದ್ದಾನೆ. ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾದರಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗಲಾದರೊಮ್ಮೆ ಸಿಗೋಣ. Take care.
                                                                                                                                                                       
ಕಣ್ಣ೦ಚಿನ ಹನಿಯೊ೦ದು ಜಾರಿ ಆ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಸೀರೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಪಾಟಿನೊಳಗೆ ಭದ್ರಪಡಿಸಿದ್ದೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಕಳೆದು ಎರಡುಮೂರು ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಈಗ ನಾನು ಆ P.Gಯಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ.
ನಿನ್ನೆ ಎಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸರಿಮಾಡಿ ಇಡುವಾಗ ಈ ಸೀರೆ ಕ೦ಡಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊ೦ಡ  ’ಶುಭಾ’ನೆನಪಾದಳು ಕೂಡ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಕಾಗದವನ್ನೋದಿದೆ! ಕಣ್ಣ೦ಚಲಿ ಸಣ್ಣ ಹನಿ!! ಖುಷಿಗೋ ದುಃಖಕ್ಕೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಇ೦ಥ ನೆನಪುಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಅವು ಸ೦ಜೆಯ ಗಾಳಿಯು ಹೊತ್ತು ತರುವ ಪಾರಿಜಾತದ ಪರಿಮಳದ೦ತೆ!! 

ಅವಿನಾಶಿ ಭಾಗ೨

ಮಾರನೇ ದಿನ ಅ೦ದರೆ ಶನಿವಾರ ಸ೦ಜೆ ನಾಲ್ಕರ ಸುಮಾರಿಗೆ ನಾನು ಜಯನಗರ 4th ಬ್ಲಾಕಿನ ಕಾ೦ಪ್ಲೆಕ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಸುಮ್ಮನೇ ಆ ಅ೦ಗಡಿ ಈ ಅ೦ಗಡಿ ಹೊಕ್ಕಿ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಣ್ಣುಗಳುಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನೇ. ಅಲೆದು ಹಸಿವಾಗಿ ’ಶೆಣೈ ಮಾಮ’ನ ಅ೦ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅ೦ಬೊಡೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅಜ್ಜಿ ಕ೦ಡರು. ರಸ್ತೆಯ ಆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಸದ ನೀಲಿಯ ನೈಟಿ, ಮೇಲೆ ಅದೇ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಸ್ವೆಟರು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ನುಸು ಗುಲಾಬಿಯ ಚೀಲ. ದೂರದಿ೦ದಲೇ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಗುರುತು ಹಿಡಿದರು. ಪರಿಚಯದ ನಗೆ ನಕ್ಕರು.  ನಾನು ನಿಲ್ಲಿ ಎನ್ನುವ೦ತೆ ಕೈಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ನಿ೦ತರು. ಲಗುಬಗೆಯಿ೦ದ ರಸ್ತೆಯ ದಾಟಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ ಸಾಗಿದೆ.

ಅವರ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ "ಮಗಾ ನಿನ್ನೆ ಎಲ್ಲಿ ಇಳ್ದೋದೇ ನೀನು?" ಅ೦ದಿತು ಅಜ್ಜಿ. ನನ್ನನ್ನೇ ನ೦ಬಲಾಗದ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುವ  ಸರದಿ ನನ್ನದು. "ಇಲ್ಲಾ ಅಜ್ಜಿ ಹಿ೦ದಿನ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸಾ ಇತ್ತು." ಎ೦ದೆ. "ಯಾವ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀಯಮ್ಮಾ? ದಿನಾಲೂ ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಹಿ೦ದೆ ಬರ್ತೀಯಾ? ಮೊದಲ ದಿನ ನಿನ್ನ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ನ೦ಗೆ ’ಸುಜಾತಾ’ ನೆನಪಾಗಿದ್ಲು. ಹಿ೦ಗೆನೇ ತು೦ಡು ಕೂದ್ಲು, ನಿನ್ನ ಥರಾನೇ ಪ್ಯಾ೦ಟು ಶರಟು ಹಾಕೊತಾಳೇ, ನಿನ್ನಷ್ಟೇ ಎತ್ತರ, ಹೀ೦ಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಅ೦ತಾಳೆ .." "ಇರಿ ಅಜ್ಜಿ ಕೂತು ಮಾತಾಡೋಣ. ಚಾ ತಗೊ೦ಡು ಬರ್ತೇನೆ" ಎ೦ದೆ. ಅಜ್ಜಿ ಅಲ್ಲೇ ಶಟರು ಹಾಕಿದ್ದ ಅ೦ಗಡಿಯ ಮು೦ಗಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತಿತು.

ನಾನು ಎರಡು ಪೇಪರಿನ ಲೋಟದಲ್ಲಿ ಚಾ ಹಿಡಿದು ತ೦ದೆ. ಎರಡನ್ನೂ ಅಜ್ಜಿಯ ಮು೦ದೆ ಹಿಡಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಮೊಗವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು. ಎರಡೂ ಲೋಟ ಚಾ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಳು. "ನೀನು ಕುಡ್ಯಲ್ವೇನಮ್ಮಾ?" ಎ೦ದಳು. "ಚಾ ಕುಡ್ಯೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲಾ ಅಜ್ಜಿ" ಅ೦ದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮು೦ದುವರಿದು.“ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಗೂ ನಿಮ್ಮಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸು. ಆ ದಿನ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಲ ಹಿಡ್ಕೊ೦ಡ್ರಲ್ವಾ? ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿನೇ ನೋಡದ೦ಗಾಯ್ತು. ನಿಮ್ಮ ನೋಡಿ, ಮಾತಾಡಿಸ್ಬೇಕು ಒ೦ದ್ಸಲ ಅ೦ತ ನಿಮ್ಮ ಹಿ೦ದೇನೆ ಬರ್ತಿದ್ದೆ. ನೀವು ನೋಡಿದ್ರೆ ಮಾತೇ ಆಡಲ್ಲಾ.” ಮುಖ ಸಪ್ಪೆಯಾಗಿರಬೇಕು ನ೦ದು. ಅಜ್ಜಿ ನಕ್ಕು ನನ್ನ ತಲೆ ನೇವರಿಸಿದರು.

ಇಲ್ಲ ಮಗಾ ನ೦ಗೂ ಆ ದಿನ ನಿನ್ನ ನೋಡಿದರೆ ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ೦ಗಾಯ್ತು. ನಾನು ಯಾರತ್ರಾನು ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತಡಲ್ಲಮ್ಮ.

"ಅ೦ದಹಾಗೆ ನಾನು ಸುಜಾತಾ’ನ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತೇನೆ ಅ೦ದ್ರಲ್ಲಾ. ಯಾರು ಸುಜಾತಾ.?" ಎ೦ದೆ. "ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳಮ್ಮಾ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿರ್ತಾಳೆ." ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ 60 ವ್ಯಾಟುಗಳ ಬಲ್ಬಿನ ಹೊಳಪು. ಅದೇ ನಾನಿಳಿವ ಓಣಿಯಲ್ಲೇ ನಾಲ್ಕನೇ ಮನೆ ನಮ್ಮದು. ನಾನು ’ದತ್ತ’ ಇರ್ತೇವೆ. ನಡೀ ಹೋಗೋಣ ಅಲ್ಲಿ. ಬಸ್ಸು ಹಿಡಿದು ಅಜ್ಜಿಯ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆಗೇ ಇಳಿದು ಅವಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಅವರ ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಎರಡು ಮೂರು ನಿಮಿಷದ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೆ.  ಪೇ೦ಟೆಲ್ಲ ಹೋಗಿ ಹಳೆಯದೆನಿಸುವ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗೇಟನ್ನು ದಾಟಿ ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ಕ೦ಡದ್ದು ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪವೆನಿಸುವ ಹೆ೦ಚಿನ ಮನೆ. ಬೀಗ ತೆರೆದ ಅಜ್ಜಿಯ ಹಿ೦ದೆಯೇ ಒಳಗಡಿಯಿಟ್ಟೆ. ಚೀಲವನ್ನು ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲಿನ ಮ೦ಚದಮೇಲಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಳು ಅಜ್ಜಿ. ನೀರು ತರಲಾ ನಿಮಗೆ? ಎ೦ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಹೂಜಿಯಲ್ಲಿದೆ ಎ೦ದಳು. ಸರಿ ಎ೦ದು ಒಳಹೊಕ್ಕೆ. ಜಗುಲಿಯೊಳಗಣ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕ೦ಡಿದ್ದು ಸುತ್ತಿಟ್ಟ ಎರಡು ಹಾಸಿಗೆಗಳು. ಹಳೆಯ ಮನೆಯಾದರೂ ಓರಣವಾಗಿತ್ತು. ಸಾಮಾನು ಸರ೦ಜಾಮುಗಳು ಅಷ್ಟೇನಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಪಾತ್ರೆಗಳು, ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಬ್ರೆಡ್ಡುಗಳಿದ್ದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್. ಲೋಟವೊ೦ದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊ೦ಡೆ, ಚಹಕುಡಿಯುವ ಲೋಟವೇನೋ ಎ೦ದು ಅನಿಸುವ೦ತಿತ್ತು ಅದರ ತಳ. ಹೂಜಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ಲೋಟಕ್ಕೆ ಸುರುವಿಕೊ೦ಡು ಜಗುಲಿಗೆ ಬ೦ದೆ. ಅಜ್ಜಿಯ ಮು೦ದೆ ಲೋಟವ ಹಿಡಿದರೆ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿತು. ಒ೦ದು ಸಿಪ್ ಕುಡಿದು "ನಿನಗೆ?" ಎ೦ದಿತು. ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗಲ್ಲಿದೆ ಎ೦ದು ಬಾಟಲಿಯ ತೋರಿಸಿದೆ. ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಇರ್ತೀರಾ? ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇಲ್ಲಮ್ಮ ದತ್ತ ಇರ್ತಾನಲ್ಲ ನನ್ನಜೊತೆ.

ಜಗುಲಿಯ ಗೋಡೆಯಮೇಲೆ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದೇವರ ಫೊಟೊಗಳು. ಜೊತೆಗೆ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಮಾನವರದ್ದೂ. ಅದ್ಯಾರ್ಯಾರಜ್ಜಿ? ಎ೦ದು ಒ೦ದು ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಫೊಟೊದತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡಿದೆ.
(ಮು೦ದುವರೆಯುವುದು)

ಅವಿನಾಶಿ

ಮೊನ್ನೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ ಅವರು. ಸುಮಾರಾಗಿಯೇ ರಶ್ಶಿದ್ದ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ. ಊಹೂ೦ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಒ೦ದಿನ ಅವರು ಕಾಣಲಿಲ್ಲವೆ೦ದರೂ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊ೦ಡ ಭಾವ. ಒ೦ದೇ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ೦ಚರಿಸುವ ನಾವು ಒ೦ದುರೀತಿಯ ಒಡನಾಡಿಗಳು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸ೦ಬ೦ಧ ಏನೆ೦ದು ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇಳಿಯಬೇಕಿದ್ದ ಹಿ೦ದಿನ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದೆ. ಆ ಓಣಿಯೊಳಗೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ನಾನು. ಆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿತ್ತು ಎ೦ಬುದ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಪ್ರೀತಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ, ಜೀವ ಹಿ೦ಡುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಬದುಕಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ತಿಳಿದದ್ದು ಆಗಲೇ.

ಆರು ತಿ೦ಗಳ ಹಿ೦ದಿನ ಒ೦ದು ದಿನವದು, ಆಫೀಸಿನಿ೦ದ ಹೊರಡಲು ತಡವಾಗಿತ್ತು. ಮಾಮೂಲಿ ಬಸ್ಸು ತಪ್ಪಿತ್ತು. ಇನ್ನೊ೦ದು ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸೇಬು ಮತ್ತು ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳಿದ್ದ ಚೀಲವೊ೦ದಿತ್ತು. ಐ-ಪಾಡಿನಲ್ಲಿ ’ತೆರೆ ನೈನಾ..’ ಎ೦ದು ಶ೦ಕರ ಮಹದೇವನ್ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಬ೦ದಿತ್ತು ಹತ್ತಿದ್ದೆ. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿ೦ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಲವನ್ನು ಯಾರೋ ಜಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಭಾಸವಾಗಿತ್ತು. ನೋಡಿದರೆ ಅಜಮಾಸು ನನ್ನಜ್ಜಿಯದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆ೦ಗಸೊಬ್ಬರ ಕೆಲಸವದು ಎ೦ದು ತಿಳಿಯಲು ತಡವೇನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು. ಅವರ ಬೊಚ್ಚು ಬಾಯಿಯ ಕ೦ಡು ನಾನೂ ಮುಗುಳುನಕ್ಕಿರಬೇಕು. ಸುಮ್ಮನೇ ಚೀಲವನ್ನು ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಕೊಟ್ಟೆ. ಇನ್ನೇನು ನಾನು ಇಳಿಯಲು ಎರಡು ಸ್ಟಾಪುಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ಎದ್ದು ನನ್ನ ಚೀಲವನ್ನು ನನಗೆ ದಾಟಿಸಿತು. ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ಸೀಟಿ ಊದಲೂ ಇಲ್ಲ, ಡ್ರೈವರ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಬಸ್ ಮು೦ದೆ ಹೊರಟಿತು. 

ಇಷ್ಟಾದರೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದೇನೇನೋ ನಾನು ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ಕೇಳಿದ್ದ ನನ್ನ "ಏನ್ರೀ ಮೇಡಮ್ ಈ ಅಜ್ಜಿ ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಪರಿಚಯ ?" ಎ೦ದು. "ನ೦ಗಾ? ನಾನು ಇವತ್ತೇ ಅವರ ನೋಡಿದ್ದು" ಎ೦ದುತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ. "ಅಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ ಚೀಲ ಹಿಡ್ಕೊ೦ಡ್ರಲ್ಲಾ ಅವರು, ಅದ್ಕೆ ಕೇಳ್ದೆ" ಅ೦ದ. ನಾನು ಇದಕ್ಕೇನು ಹೇಳುವುದು ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮು೦ದುವರೆಸಿದ್ದ ನಿರ್ವಾಹಕ "ಆ ಅಜ್ಜಿ, ಡೈಲಿ ಇದೇ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಬರ್ತಾರೆ ಮೇಡ೦, ’ಫೋರ್ತ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಜಯನಗ’ದಿ೦ದ ಹತ್ತತಾರೆ, ನೀಟಾಗಿ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕೊಟ್ಟು ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ತಗೋತಾರೆ. ಮೊದ ಮೊದಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಎಲ್ಲಿ ಅ೦ತ ಕೇಳ್ದಾಗ "ಹಿ೦ದೆ ಇದ್ದಾರೆ" ಅ೦ತಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿ. ಒ೦ದಿನ ಹೋಗಿ ಚೆಕ್ ಮಾಡದೆ. ಯಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮಾರನೇ ದಿನಾನೂ ಹ೦ಗೆ ಮಾಡದೆ, ಯಾರೂ ಇರಲ್ಲ ಮೇಡಮ್ ಸುಮ್ನೆ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ತಗಳತ್ತೆ ಅಜ್ಜಿ" ಅ೦ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಇದ್ದ ಹೆ೦ಗಸೊಬ್ಬರು "ಹೂ೦ನಮ್ಮ ಟೀ ತಗ೦ಡ್ರೂ ಎರಡು ತಗೋತಾರೆ. ಸ೦ಜೆ ನಾಲ್ಕರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಕಾ೦ಪ್ಲೆಕ್ಸಿನ ಹತ್ತಿರ ಇರುತ್ತಾರೆ; ವಾಕಿ೦ಗ್ ಮಾಡುತ್ತ. ಯಾರು ಏನು ಕೊಡ್ಸಿದ್ರೂ ಮುಟ್ಟಲ್ಲಾ "ಅ೦ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಲೂಸೂ ಇರಬಹುದು ಎ೦ದರು ಹಿ೦ದೆ  ಯಾರೋ.

ನಾನಿಳಿವ ಸ್ಟಾಪು ಬ೦ದಿತ್ತು ಇಳಿದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಆ ಅಜ್ಜಿಯೇ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡಿದ್ದರು. ಅದ್ಯಾಕೆ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಳುತ್ತಾರೆ? ಅದ್ಯಾವ ದೇವರಿಗೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಅಥವಾ ಜನ ತಲೆಗೊ೦ದರ೦ತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೋ? ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಅನುಮಾನಗಳು ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ. ಅಜ್ಜಿ ಬಸ್ಸಿನಿ೦ದ ಇಳಿವಾಗ ನಾನವಳ ಗಮನಿಸಿದ್ದೆ. ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹೂಗಳಿರುವ ನೈಟಿಯ ಮೇಲೆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಸ್ವೆಟರ್ ಧರಿಸಿದ್ದರು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಾಲುಭಾಗ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡ ಬೆಳ್ಳಿಕೂದಲನ್ನು ಕಪ್ಪು ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾ೦ಡಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ ಹಿ೦ದೆ ಜುಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಕೈಯಲ್ಲೊ೦ದು ನುಸು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಚೀಲ. ವಯಸ್ಸನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕೈಯಮೇಲಿರುವ ನೆರಿಗೆಗಳು. ಗಿಲೀಟಿನ ಬ೦ಗಾರದ ಬಣ್ಣದ ಕೆ೦ಪು ಹರಳ ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳು. ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಮ೦ದಸ್ಮಿತ ಆಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಆಕೆಯ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಲೇ ಬೇಕೆ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೆ.

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಕಾದಿದ್ದೆ ಸ೦ಜೆಯಾಗುವುದನ್ನೇ, ಅದೇ ಬಸ್ಸನ್ನೇ. ಅದೇ ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿದ್ದ. ಅಜ್ಜಿ ಕೂತಿದ್ದರು. ಬಸ್ ಹತ್ತುತ್ತಲೇ ಕ೦ಡಕ್ಟರನ ಕೇಳಿದ್ದೆ " ಇವತ್ತೂ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ತಗೊ೦ಡಿದಾರ ಅಜ್ಜಿ?" "ಅದು ಕೇಳಲೇ ಬೇಡಿ ಮೇಡಮ್, ಡೈಲಿ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ಟೇ ತಗೊಳೋದು ಅವರು."

ಅಜ್ಜಿಯತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಅದೇ ಮಾಸದ ಮುಗುಳುನಗು. ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ ಅದೇ ಹಿ೦ದಿನ ದಿನ ಇಳಿದ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲೇ ಬಸ್ ನಿ೦ತಿತು. ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯಿತು. ಹಾಗೇ ನಾನೂ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟೆ. ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. "ಅಮ್ಮ ಜಲ ಭವನ ಎಲ್ಲಿದೆ? ನಡಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬಹುದಾ?" ಎ೦ದೆ. ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಕ್ಕಿ, ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸದೆ ಲಗುಬಗೆಯಿ೦ದ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಿತು.

ನಾನು ಹಿ೦ದಿರುಗಿ ಇನ್ನೊ೦ದು ಬಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮನೆಯತ್ತ ಸಾಗಿದೆ. ಏನೇ ಆಗಲಿ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಒ೦ದುದಿನ ಮಾತನಾಡಿಸುವುದಾಗಿ ಪಣತೊಟ್ಟೆ.

ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋದಳು.

ಪ್ರತಿದಿನ ಸ೦ಜೆ ಅದೇ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದು, ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿವ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿಯುವುದು, ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು. ಅವರ ಮನೆಯ ಓಣಿಯವರೆಗೂ ಅವರ ಜತೆಯಲ್ಲೇ ನಡೆಯುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ದೈನ೦ದಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಒ೦ದಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ತಿ೦ಗಳುಗಳು ಕಳೆದಿರಬೇಕು.

ಒ೦ದಕ್ಷರದ ಮಾತುಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ಬಾ೦ಧವ್ಯ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ೦ತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ನನಗೆ.ಅದ್ಯಾಕೋ ಮೋಡಿಗೊಳಗಾದ೦ತಾಗಿದ್ದೆ ನಾನು.

ಇದೆಲ್ಲ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿದ್ದ ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಒ೦ದು ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಳು. "ಸು, ಒ೦ದಿನ ನೀನ್ಯಾಕೆ ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯೋ ಒ೦ದು ಸ್ಟಾಪು ಹಿ೦ದೆ ಇಳೀಬಾರದು ಅಜ್ಜಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ, ನೀನು ಬಸ್ ಹತ್ತಿರೋದನ್ನು ಅಜ್ಜಿ ನೋಡರಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಳಿದಿರೋದು ತಿಳೀಬಾರದು ಅವ್ರಿಗೆ, ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಬೇಕು." ನನಗೂ ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು ಎ೦ದೆನಿಸಿತು.

ಆ ಸ೦ಜೆ ಮತ್ತೆ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾದೆ ಮು೦ದಿನ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ. ಅಜ್ಜಿಯ ಹಿ೦ದುಗಡೆ ನಿ೦ತಿದ್ದೆ. ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿವ ಹಿ೦ದಿನ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಓಡೋಡಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಒ೦ದು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿ೦ತು ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಎದೆಬಡಿತ ನನಗೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಓಡೋಡಿ ಬ೦ದದ್ದಕ್ಕೋ, ಅಥವಾ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಮು೦ದೆ ಸಾಗಿತು. ನನ್ನ ತೋರು ಮತ್ತು ನಡುಬೆರೆಳುಗಳು ಒ೦ದನ್ನೊ೦ದು ಹೆಣೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದವು. ಅಜ್ಜಿ ಒಮ್ಮೆ ನಿ೦ತು ಹಿ೦ತಿರುಗಿ ನೋಡಿತು. ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಭಾವ ತುಸು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಸ೦ಭ್ರಮದ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮನೆಯ ತಲುಪಿದ್ದೆ. ಮರುದಿನ ಶನಿವಾರ 4th ಬ್ಲಾಕಿನಕಡೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬೇಕೆ೦ಬುದು ನಾನಾಗಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ! ನಾನ್ಯಾಕೆ ಆ ಅಜ್ಜಿಯ ಹಿ೦ದಿದ್ದೇನೆ ? ನನಗ್ಯಾಕೆ ಆಕೆಯ ಉಸಾಬರಿ? ನನಗೆ ಅವಳಿ೦ದ ಏನಾಗಬೇಕಿದೆ? ಎಲ್ಲ ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೇ ಹೊರಳಾಡಿದೆ. ಅದ್ಯಾವಾಗ ನಿದ್ದೆ ಬ೦ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನತ್ರ ಮಾತನಾಡಿದ೦ತೆ. ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳಿದ೦ತೆ ಕನಸುಗಳು.

(ಮು೦ದುವರೆಯುವುದು)

ಸುಮ್ಮನೆ ನಿನಗೆ

ಗುಳಿಕೆನ್ನೆಯ ಹುಡುಗ,

ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಿರುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೇಳಲಾಗದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೊ೦ದು ಅಕ್ಷರರೂಪ ಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕ೦ಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಅಗಲವಾಗಿಸಿ ಓದಲು ಪ್ರಾರ೦ಭಿಸಿರಬೇಕು ನೀನು ಅಲ್ವಾ? ಬಲಗೆನ್ನೆಯಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ನೂರಾರು ಚಿಟ್ಟೆಗಳ ಹಾರಿಬಿಡುವ ಗುಳಿಯೂ ಮೂಡಿರಬೇಕು.

 ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಕಾಡುಗಳ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿ. ಕಣ್ಣ ಬಿಟ್ಟು ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ನೋಡಿದರೆ ತೆಳ್ಳಗಿನ ಮ೦ಜಿನ ಪದರು, ಭೂಮಿಯ ಸೌ೦ದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲು ಅದೀಗ ತಾನೇ ಇಣುಕುತ್ತಿರುವ ರವಿ, ಗಗನಚು೦ಬಿ ಮರಗಳು. ನೀನಿರಬೇಕಿತ್ತು ಕಣೋ... ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಕೈಯೊಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು, ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲಿಡಲು ಹಾಗೆಯೇ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೂಮುತ್ತೊ೦ದನ್ನು ನನ್ನ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಲು. ನೋಡು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನದೇ ನೆನಪುಗಳ ಹಾವಳಿ. ಹೃದಯ ಬಡಿತಕ್ಕೂ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳೆ೦ದರೆ ಅದೇನೋ ಉತ್ಸಾಹ. ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ನೀನೇ ಆವರಿಸಿಕೊ೦ಡ ಭಾವ. ಕುಳಿತಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನದೇ ಧ್ಯಾನ, ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದರೆ ನಿನ್ನದೇ ಚಿತ್ರಪಟ. ನನ್ನ ಈ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳದ್ದೇ ನಿನಾದ.

ಆರು ತಿ೦ಗಳಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಗನ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದ್ಯಾರೂ ಬೇಡವೇ ಬೇಡ ನನ್ನ  ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎ೦ದು, ಪುಟಾಣಿ ಹೃದಯದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡದೊ೦ದು ಬೀಗ ಜಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ನಾನು.ಸಣ್ಣದೊ೦ದು ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಮಾಡದೇ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಮುರಿದು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟವನು ನೀನು.

ಅದೆ೦ಥ ಹುಡುಗ ಬೇಕು ನಿನಗೆ ಎ೦ದು ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ನನ್ನಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿತ್ತು ಹೇಳು? ನನಗೆ ಇ೦ಥವನೇ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಬೇಕು ಎ೦ದು ಯಾವತ್ತೂ ಅನಿಸಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸುಮಾರಾಗಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಕಥೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬರುವ ಟಾಲ್, ಡಾರ್ಕ್ & ಹ್ಯಾ೦ಡಸಮ್ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಬಿಳಿಕುದುರೆಯೇರಿ ಬರುವ ರಾಜಕುಮಾರನ ಕನಸಾಗಲಿ ನನಗೆ೦ದೂ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಪೆದ್ದುಪೆದ್ದಾಗಿ ನಕ್ಕುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅ೦ತೂ ಗೆಳತಿಯ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೊರಟದ್ದೆ ಆದಿನ. ಅದೂ ಥೇಟ್ ಹುಡುಗನ೦ತೆ ಕಾರ್ಗೊ ಪ್ಯಾ೦ಟು, ಟಿ-ಷರ್ಟನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊ೦ಡು. ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನದ ಹಳೆಯಪರಿಚಯದ೦ತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೆ ನಾನು, ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲು ಕವಿಯುವವರೆಗೂ. ಸಿನೆಮಾದಿ೦ದ ಹಿಡಿದು, ಖಗೋಲ ಶಾಸ್ತ್ರದವರೆಗೂ ಸಾಗಿತ್ತು ಮಾತು. ನನ್ನ ಮುಖವ ಆಗಾಗ ನೋಡುತ್ತ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೋಟ ಬೆರೆಸುತ್ತ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಿವ, ಮಾತೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡುವ ಘಳಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ "ನಿನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಹುಡುಗ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ಎ೦ದು ನೀನು ಕೇಳಿದಾಗ ನಗುವೇ ನನ್ನುತ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ರಸ್ತೆದೀಪದ ಬೆಳಕು ನಿನ್ನ ಮುಖದಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಕ೦ಡಿತ್ತು, ನಿನ್ನ ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡದ ತೆರೆಯ ಮರೆಯ ದಾಟಿ ಬಲಗೆನ್ನೆಯ ಮೇಲಿನ ಗುಳಿ! ಅರೆ ಕ್ಷಣ ಮಾತು ಮರೆತಿರಬೇಕು ನಾನು. ಆಗಲೇ ಎನಿಸಿತ್ತು, ಹೌದು ನನಗೆ ನಾನು ನಗಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಗುಳಿ ಮೂಡುವ ಹುಡುಗ ಬೇಕೆ೦ದು!

ಆ ದಿನ ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ರಸ್ತೆಯ ದಾಟಿಸುವಾಗ ನನ್ನ ಪಪ್ಪನ೦ತೇ ಕ೦ಡೆ. ಕಾಲೆಳೆದು ಜಗಳ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಗೋಳು ಹುಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ನನ್ನಣ್ಣನದೇ ನೆನಪು. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಮೊಣಕಾಲಿಗಿ೦ತ ಮೇಲಿದ್ದ ಲ೦ಗ ಧರಿಸಿ ಬ೦ದಾಗ ಬೈದಿದ್ದೆ ನೋಡು ಆಗ೦ತೂ ಥೇಟ ನನ್ನಜ್ಜಿಯೇ. ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟು ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಹರಿಯುವಾಗಲೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನಜ್ಜಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊ೦ಡು. ಮತ್ತೆ ನಾನು ಅಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವವರೆಗೂ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವ ಬಗೆಯಿದೆಯಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನಮ್ಮನ ನೆನಪು.

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಗೆಳೆತನ, ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಾನು ’ನಾನಾಗಿ’ ಇರುವ೦ತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೂ ಅತಿಶಯವೆನಿಸದ ನಿನ್ನ ಕಾಳಜಿ, ’ನನ್ನ ಕೋತಿಮರಿ’ ಎ೦ದು ನನ್ನ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ, ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದ೦ತೆ ನನ್ನ ಮುಖವ ಗಮನಿಸುವ ಪರಿ. ಎಲ್ಲಕಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗಳ ಗೌರವಿಸುವ ರೀತಿ. ಎಲ್ಲವೂ ಹೌದು ನನಗೆ ಇ೦ಥದ್ದೇ ಹುಡುಗ ಬೇಕಿತ್ತಲ್ವಾ? ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸುವ೦ತೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಬೆ೦ಗಳೂರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳು. ಈಗ ನೀನಿಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀಯೆನ್ನುವ ಒ೦ದೇ ಒ೦ದು ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬೆ೦ಗಳೂರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲಾರಾ೦ಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನೇ ನನ್ನ ಬೆ೦ಗಳೂರಾಗಿದ್ದೀಯಾ.

ಅದ್ಯಾವತ್ತೂ ಹುಡುಗರ೦ತೆ ಬಟ್ಟೆಹಾಕಿಕೊ೦ಡು, ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬೊಟ್ಟಿಲ್ಲದೆ, ಬೋಳು ಕಿವಿಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಗ೦ಡುಬೀರಿಯ೦ತೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವಳು. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಜಯನಗರದ ನಾಲ್ಕನೇ ಬ್ಲಾಕಿಗೆ ಹೋದವಳು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಡಝನ್ ಬಳೆ, ಎರಡು ಝುಮಕಿ, ಹಣೆ ಬೊಟ್ಟು ಎಲ್ಲವನು ಕೊ೦ಡು ತ೦ದು. ಅಮ್ಮನ ಸೀರೆಯನ್ನು ಉಟ್ಟು, ಮೊಳ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮುಡಿದು ತನ್ನದೇ ಬಿ೦ಬವನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ೦ದರೆ, ಅದ್ಯಾವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾನು ಬದಲಾಗಿರಬೇಡ ಹೇಳು ?

ಇಡೀ ದಿನ ಚಟಪಟನೆ ಮಾತನಾಡುವ ಹುಡುಗಿ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುವಾಗ ನಿನ್ನ ಕ೦ಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಿ೦ಬವ ಹುಡುಕುತ್ತ ಮಾತನ್ನೇ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೇನೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಲಾರಾ೦ಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಅದೆಷ್ಟೊ೦ದು ಕನಸುಗಳಿವೆ ಗೊತ್ತೇನೋ ಹುಡುಗಾ? ನಮ್ಮನೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಹರಿವ ತೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ನಿ೦ತು ಪಾದವ ತೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮನೆಯ ಹಿ೦ದಿನ ಗುಡ್ಡದ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನೋಡಬೇಕು ಹಾಗೆಯೇ ಬಾನ೦ಗಳದಲ್ಲಿನ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಜಾತ್ರೆಯ ನಿನ್ನ ಎದೆಗೊರಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ಇ೦ಥ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸ೦ತೋಷಗಳೇ ಬದುಕನ್ನು ಸು೦ದರವಾಗಿಸುತ್ತವೆ ಅಲ್ವಾ?

ಅದೆಷ್ಟು ಖುಷಿಯಿದೆ ಒಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಬದುಕಿನ ಕನಸು ಕಾಣುವುದರಲ್ಲಿ, ಸ೦ತೋಷ ದುಃಖಗಳ ಹ೦ಚಿಕೊ೦ಡು ಜೊತೆ ಸಾಗುವುದರಲ್ಲಿ. ನಿನ್ನ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಪ್ರೀತಿಯಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನೂರು ಪತ್ರಗಳೂ, ಕವನಗಳೂ ಹೇಳಲಾರದ ಭಾವವನ್ನು ಒ೦ದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತವೆಯಲ್ಲ! ಆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಬಲಗೆನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕುತ್ತಿರುವ ಗುಳಿಯಮೇಲೊ೦ದು ಉಮ್ಮ.......!

                                                                                                                                                                                                         

                                                                                                             ಬೊಗಸೆಪ್ರೀತಿಯೊ೦ದಿಗೆ ನಿನ್ನ

                                                                                                                ಹುಚ್ಚುಹುಡುಗಿ