Monday, September 28, 2020

ನಿಹಾರಿಕಾ ಭಾಗ 4

 

ಮೂರು ದಿನಗಳು ನಿಹಾರಿಕೆಗಾಗಿ ಕಾದ ಜೊ, ಅವನು ಒ೦ಚೂರು ಇಷ್ಟಪಡದ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ. ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೆಲ್ಲ ಭೇಟಿಯಾದ ಒಮ್ಮೆ. ಅ೦ತೂ ಅವನು ಕಾದೂ ಕಾದ ಭಾನುವಾರ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಕೆಲಸವಿರುವುದಾಗಿಯೂ ಸ೦ಜೆ ಐದುಗ೦ಟೆಗೆ ಫಿನಿಕ್ಸ್ ಮಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದಳು.

ಸೂರ್ಯ ಪಡುವಣದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿದ್ದ. ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಕಾದಿದ್ದ ಜೋವಿಯಲ್. ಬಿಳಿಯ ಟೀಶರ್ಟ್, ಅದರಮೇಲೊಂದು ಕಪ್ಪು ಜಾಕೆಟ್, ತಿಳಿನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಜೀನ್ಸ್, ಬಿಳಿಯ ಶೂ ಧರಿಸಿದ್ದ. ಕನ್ನಡಕದ ಗಾಜುಗಳನ್ನು ಒರೆಸಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡ, ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಕೂದಲನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ತೀಡಿ ಸೆಟ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ತನ್ನ ಸಣ್ಣ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕಿರಿದುಗೊಳಿಸಿ ಕನ್ನಡಿ ಬಿಂಬವನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ, ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನಕ್ಕು ಹೊರಟ.

 

 

ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಅರ್ಧತಾಸು ಮೊದಲು ಫೀನಿಕ್ಸ್ ಮಾಲ್ ಗೆ ಬಂದ ಜೊ ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಬಣ್ಣಗಳು ಅಲ್ಲಿ, ಆದರೂ ಅವನು ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾದಂತಿದ್ದ! ಹುಡುಗಿ ಒಬ್ಬಲೇ ಇರಲಿ ಅಥವ ಹುಡುಗಿಯರು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿರಲಿ ತನ್ನ ನಗೆ ಚಟಾಕಿಗಳಿಂದ, ಹಾಡುಗಳಿಂದ, ಅವರನ್ನು ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಪ್ರೆಸ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜೋ ಇಂದು ಅದ್ಯಾವುದೋ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳಿಗಾಗಿ ದೇವತೆಗಾಗಿ ಕಾದಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ! ಎದ ಬಳಿಯೇ ಬದಿಗಿರಲಿ ಎನಿಸಿ ಮಹಾದ್ವಾರದ ಬಂದು ಅವಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯಹತ್ತಿದ ಜೋ, ಅವಳನ್ನಿನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಆಚೀಚೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಂಟಿ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇವಳಿರಬಹದೊ ಆ ನಕ್ಷತ್ರ ಲೋಕದ ಹುಡುಗಿ? ಎಂದು. 

 

 

 ಸರಿಯಾಗಿ ಐದುಗ೦ಟೆಗೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದಳು ಎಂಟ್ರೆನ್ಸ್ ಹತ್ತಿರವೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಇವನ ಗುರುತಿಸಿ ಕೈಬೀಸಿದಳು. ಬಂದವಳು ಸೀದ ಇವನ ಎದುರೇ ನಿಂತಳು.

 

ತುಸುವೇ ಕೋಲು ಮುಖ, ಆ ಮುಖಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡದೆನಿಸುವ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಒಂದೆಳೆಯ ಕಾಡಿಗೆಯ ಮಿಂಚು, ತೆಳುವಾಗಿ,  ದಪ್ಪನೆಯ ಹುಬ್ಬುಗಳು, ಅದರ ಮಧ್ಯಕ್ಕೊಂದು ಬಾನ ತಾರೆಯೊಂದನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಂದು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡಂತ ಬಿಂದಿ, ತುಸುವಾಗಿ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿದ ತುಟಿಗಳು, ಆ ಕೆಳದುಟಿಯ ಎಡಬದಿಗೆ ತುಂಬ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುವ ಸಣ್ಣ ಎಳ್ಳು, ಭುಜದವರೆಗೂ ಇಳಿಬಿದ್ದ ಕೂದಲು. ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಮೇಲೆ ಹಳದಿ, ಬಿಳಿಯ ಹೂವುಗಳಿದ್ದ ಪಟಿಯಾಲ ಪ್ಯಾ೦ಟಿನ ಮೇಲೆ ಶುಭ್ರ ಬಿಳಿಯ ಕುರ್ತಾ ಧರಿಸಿ ಬ೦ದಿದ್ದಳು. ಮುಖ ನೋಡಿದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಸ್ತಾದ೦ತಿದ್ದಳು ಕೈ ಮುಂದೆ ಚಾಚುತ್ತಾ ?” ಹೇಗಿದ್ದೀರಿ ? “ಎಂದು ಕೇಳಿ ಕೈ ಕುಲುಕಿದಳು.

 

"ನಾನು ಮಸ್ತಾಗಿದ್ದೇನೆ ಹೀಗೆ" ಎ೦ದು ತನ್ನ ತಾನೇ ನೋಡಿಕೊ೦ಡ ಜೊ. ಒ೦ಚೂರು ಅ೦ಕುಡೊ೦ಕಿಲ್ಲದ ಕನ್ನಡವದು. "ನಡೆಯಿರಿ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳೋಣವೆ೦ದು" ಬೆ೦ಚೊ೦ದರ ತೋರಿಸಿ ಅದರತ್ತ ಮುನ್ನಡೆದಳು.

"ಬಿಳಿ ಇ೦ಕಿನ ಹುಡುಗಿ ಬಿಳಿಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ." ಎ೦ದು ನಕ್ಕ ಜೊ, ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕ೦ಗಳನ್ನು ಕಿರಿದಾಗಿಸಿ. ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವಳು. ಅವನ ದೊಡ್ಡ ಫ್ರೇಮಿನ ಕನ್ನಡಕದೊಳಗಿನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ. " "ಅದೆಲ್ಲಿ೦ದ ಕಲಿತಿರಿ ಇಷ್ಟೊಳ್ಳೆ ಕನ್ನಡವ.? ಕರ್ನಾಟಕದವರಿಗೇ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುವಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕನ್ನಡವ ಮಾತನಾಡ್ತೀರಲ್ಲ.! ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಆಸಾಮಿಯೇ ಹೌದೋ? ತೆಗೆಯಿರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆ ಕನ್ನಡಕವ" ಎ೦ದಳು.

 

"ಒ೦ದು ಭಾಷೆಯ ಕಲಿಯುವುದು ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲ ನಿಹಾರಿಕಾಜೀ, ಒಮ್ಮೆ ನೀವು ನನ್ನ ತೈಲ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸುವಿರ೦ತೆ ಆಗ ಕನ್ನಡಕವಿಲ್ಲದೇ ಕೂರುತ್ತೇನೆ ಬಿಡಿ" ಎ೦ದ ಕನ್ನಡಕವ ತೆಗೆಯುತ್ತ.

 

ಅವನೆಡೆಗೆ ಅವನ ಕನ್ನಡದತ್ತ ಅಚ್ಚರಿಯ ನೋಟವ ಬೀರುತ್ತ, "ನಿಮ್ಮ ಆಡಿಯೋ ಮತ್ತು ವಿಡಿಯೋ ಟೋಟಲಿ ಮಿಸ್ ಮ್ಯಾಚ್ ಬಿಡಿ" ಎ೦ದು ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದಳು.

 

ಕನ್ನಡ ಬರೆಯಲೂ ಬರುತ್ತದೆಯೋ ನಿಮಗೆ ? ಹೌದೆ೦ಬ೦ತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತ ನಕ್ಕ. "ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದರೆ ನೀವು ಈ ಭೂಮಿಯವರೇನಾ? ಎ೦ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಬೇಡಿ ಪ್ಲೀಸ್" ಎ೦ದ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಕೈ ಜೋಡಿಸುತ್ತ.

ಕವನಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ನಿಮ್ಮ ವೆಬ್-ಸೈಟಿನಲ್ಲಿ. ತಾರೆ,ಆಕಾಶ, ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗ೦ತೂ ತೀರ ಸೊಗಸಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತೀರಿ.

 

“ಕನ್ನಡ ಓದಲೂ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಹೇಳಬಹುದು ನೋಡಿ” ಎಂದು ಪಕಪಕನೆ ನಕ್ಕಳು.

 

ಅವನಿಗೋ ತಾರೆಯೊಂದು ನಕ್ಕಂತೆ ಅನಿಸಿತು.

 

“ಎಲ್ಲಿಂದ ಶುರುಮಾಡೋಣ ಕಥೆಯನ್ನು? ಮೊದಲಿ೦ದ ಕೊನೆಗೋ ಅಥವಾ ಕೊನೆಯಿ೦ದ ಮೊದಲಿಗೋ." ಎಂದು ಅವನ ನೋಡುತ್ತ ಕೇಳಿದಳು.

 

 ಒಮ್ಮೆ ದೀರ್ಘ ಶ್ವಾಸವ ಎಳೆದುಕೊಂಡ ಜೋ, ನಿಹಾರಿಕಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಮುಗುಳುನಕ್ಕ,

 

"ಫೈನ್, ನಾನು ಜೋವಿಯಲ್ ಉರ್ಫ್ ಜೊ. ಅಮ್ಮ ಅಸ್ಸಾಮಿ, ಅಪ್ಪ ಮಣಿಪುರಿ. ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಅರ್ಧ ಬೆಳೆದಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ಕಾಡುಗಳ ಮಧ್ಯೆ. ಅಪ್ಪ ಇದ್ದದ್ದು ಆರ್ಮಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ತೀರಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು. ಅಮ್ಮನಿಗಾಗ ಮೂವತ್ತರ ವಯಸ್ಸು. ನನಗಾಗ ಹತ್ತರ ಹರೆಯವಿರಬೇಕು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೈದರಾಬಾದಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ. ನನ್ನ ಮತ್ತು ತಮ್ಮನನ್ನು

 ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಅಜ್ಜಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಪಪ್ಪನೆ೦ದರೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿತ್ತು ನನಗೆ; ನನ್ನ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಕಾಡುಮೇಡುಗಳ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದ, ಗಿಟಾರ್ ಬಾರಿಸಲು ನನಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, ಒಮ್ಮೆಲೇ ಬದುಕಿನಿಂದ ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟರು. ಅಮ್ಮನನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊ೦ಡರೆ ಎ೦ಬ ಭಯ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನನ್ನು ತು೦ಬ ಮಿಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬ೦ದುಬಿಟ್ಟೆ. ಆಗ ಅಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದ ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯ ಹಳ್ಳಿಯೊ೦ದರಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಶಾಲೆಗೇ ಸೇರಿಕೊ೦ಡೆ. ಕೇ೦ದ್ರೀಯ ವಿದ್ಯಾಲಯದಿ೦ದ ನೇರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸ್ಟೇಟ್ ಸಿಲೇಬಸ್. ಕನ್ನಡ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದವ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ತು೦ಬ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಲಿದಿಲ್ಲ. ತು೦ಬ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯಲಿಕ್ಕೆ. ನನ್ನ ಈ ಮ೦ಗೋಲಿಯನ್ ಲುಕ್ಕಿನಿ೦ದಾಗಿ, ರಸ್ತೆಗಿಳಿದರೆ ಸಾಕು ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇ ಜನ ನಾನು ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟಾಗ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು. ನಾನು ಹತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸುವುದರ ಒಳಗಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಇನ್ನೊ೦ದು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದರು. ತು೦ಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸಾಗಿತ್ತು ನನ್ನದು. ಅನಾಥ ಭಾವ ಇನ್ನಿಲ್ಲದೇ ಕಾಡಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಅಸ್ಸಾಮಿಗೆ ಹಿ೦ತಿರುಗಲೋ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ನಾನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಇನ್ನು ಮು೦ದೆ ಎನ್ನುವುದೂ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ನ್ಯಾಶನಲ್ ಲೆವೆಲ್ ಅಥ್ಲೀಟ್ ನಾನು, ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ್ದೇನೆ ಹಲವು ಸಲ. ಪಿಯುಸಿಗಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲೇಜನ್ನೇ ಸೇರಿದೆ. ಹಾಸ್ಟೆಲಿನ ಬದುಕು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ವತ೦ತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಗೆಳೆಯರು ಮತ್ತು ನಗು. ‘ಎಲ್ಲಿ ನಗುವಿರುತ್ತದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಿ ಅಳುವಿರುತ್ತದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ತೀರ ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತಾರೆ ನಿಹಾರಿಕಾ’. ಪಿಯುಸಿ ನ೦ತರ ಮು೦ದೇನು ಎ೦ದು ಕಾಡಿತ್ತು. ಆ ಹ೦ತದಲ್ಲೇ ಅಮ್ಮ ನನ್ನಿ೦ದ ತೀರ ದೂರ ಸರಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು......."

(ಮು೦ದುವರಿಯುವುದು)

Wednesday, July 15, 2020

ನಿಹಾರಿಕಾ ಭಾಗ 3


ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಬ೦ದ ನಿಹಾರಿಕಾ ಗೆಳತಿಯ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದವಳು, ನೋಟ್ಸ್ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು, ಒ೦ದು ಮಗ್ ಕಾಫಿಯೊ೦ದಿಗೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನೊಳಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಇಣುಕಿದಳು. ಅವಳ ಪೇಜಿನ ಇನ್ಬಾಕ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕ೦ಡಿದ್ದು ಇ೦ಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಒ೦ದು ಸಾಲು "ಕೊನೆಗೂ ನಿನ್ನ ನಾನು ಕ೦ಡುಹಿಡಿದೆ, ತಾರಾ ಸಮೂಹವೇ" ಅದೇನೂ ತಲೆಬುಡವೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಹೆಸರನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ’ಜೇಮ್ಸ್ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ವೆಲ್’ ಎ೦ದಿತ್ತು. ಇದ್ಯಾವುದೋ ವಿಜ್ನಾನಿಯ ಹೆಸರಿದ್ದ ಹಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ಎ೦ದು ಯೋಚನೆಗೆ ಬಿದ್ದಳು. ಅವನ ಪ್ರೊಫೈಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ವಿವರಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದ್ಯಾವುದೋ ಮ೦ಗೋಲಿಯನ್ ಲುಕ್ಕಿನ ಚಿತ್ರನಟನ ಫೊಟೊವಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬ೦ದಿತ್ತು, ಜೇಮ್ಸ್ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ವೆಲ್ ಹತ್ತೊ೦ಭತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಒಬ್ಬ ಭೌತ ವಿಜ್ನಾನಿ ಎ೦ದು. "ಓಹ್, ಮಿಸ್ಟರ್ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ವೆಲ್ ನೀನು ಹೊಸ ತಾರಾ ಸಮೂಹವನ್ನೂ ಕ೦ಡುಹಿಡಿದೆಯಾ? ಕ೦ಗ್ರಾಟ್ಸ್" ಎ೦ದು ಉತ್ತರಿಸಿ. ಇನ್ನೇನು ಲಾಗೌಟ್ ಆಗಬೇಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಕಡೆಯಿ೦ದ ಉತ್ತರಬ೦ದಿತ್ತು. ", ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿದೆಯೇನೇ?" "ಅದ್ಯಾಕೆ? ನೀವ್ಯಾರೆ೦ದು ಕೇಳಬಹುದಾ?" "ನಿನ್ನ ಬಿಳಿಯ ಶಾಯಿಯ ಹೆಸರಿನ ಅಭಿಮಾನಿ" "ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಡಬೇಡ ಹೇಳಿಬಿಡಿ. ಟೈಮಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಬಳಿ." "ನಾನು ಜೋ, ಜೋವಿಯಲ್ ಗೊಗೊಯ್ ವಿಸಿಟರ್ಸ್ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಹಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ನೋಡಿ, ಡಾಕ್ಟರ್ ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಶನ್ನಿನ೦ಥ ಕೈಬರಹ ಎನ್ನಬೇಡಿ" "ಓಹ್! ಅದು ನೀವೋ? ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ. ಜೊ, ಮತ್ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ವೆಲ್ಲನ ಹೆಸರು? ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೊಫೈಲಿನ ಚಿತ್ರ ಯಾರದ್ದು?" "ನನ್ನ ಹೆಸರಿನದ್ದೊ೦ದು ಕಥೆ, ಅದೀಗ ಬೇಡ ಬಿಡಿ. ಆ ಫೊಟೊ ಕೊರಿಯನ್ ಚಿತ್ರನಟ ’ಜ೦ಗ್- ಜಿ-ಹೂನ್’ ನದು. ನಾನು ಅವನ೦ತೆ ಕಾಣ್ತೇನ೦ತೆ" ಅದ್ಯಾವ ಕುತೂಹಲವನ್ನೂ ತೋರಿಸದ ನಿಹಾರಿಕಾ "ಸರಿ ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ" ಎ೦ದು ಟೈಪಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಿದಳು. "ಬೇಗಬ೦ದುಬಿಡು, ಇಲ್ಲೇ ಕಾದಿರ್ತೇನೆ". ಎ೦ದನವ. ಆದರೆ ಅವನ ಆ ಸಾಲುಗಳ ನೋಡುವ ಮೊದಲೇ ಅವಳು ಹೊರಟಾಗಿತ್ತು.

ಕೈಗೆ ನಿಜವಾದ ನಕ್ಷತ್ರ ಸಿಕ್ಕ೦ಥ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜೊ, ಬೆ೦ಗಳೂರಿನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತ೦ಗಿಯೊ೦ದಿಗೆ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದ.
ಸಮಯ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತೂವರೆ, ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸಿನ ನೋಟ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದ್ದಳು ನಿಹಾರಿಕಾ. ಆಗ ಅವನ ಮೆಸ್ಸೇಜು ಕ೦ಡಿತವಳಿಗೆ. "ಈಗಲೂ ಕಾದಿದ್ದೀಯಾ?" ಕಿಚಾಯಿಸಿದಳು ಸುಮ್ಮನೆ. ತಕ್ಷಣವೇ ಉತ್ತರಬ೦ತು. "ಹಾ೦, ಮೋಡಗಳಿರದ ಆಗಸದಲ್ಲಿ, ಒ೦ದಿಷ್ಟು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು." "ಹೈಕುಗಳನ್ನು ಬರೆದ೦ತಿದೆ. ಇರಲಿ, ನೀವ್ಯಾರು? ಏನಾಗಬೇಕು ನನ್ನಿ೦ದ?" "ಹೇಳಿದೆನಲ್ವಾ? ನಾನೊಬ್ಬ ಅಭಿಮಾನಿ, ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರಿನ, ಚಿತ್ರಗಳ, ನೀವು ಬರೆದೂ ಬರೆಯುತ್ತೀರಲ್ವ. ಓದಿದ್ದೇನೆ ನಿಮ್ಮ ಹನಿಗವನಗಳನ್ನ. ನನ್ನ ಕಥೆನ ನಿಮ್ಮತ್ರ ಹೇಳ್ಕೋಬೇಕು. ನಿಮ್ಮನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡಬೇಕು." ಎ೦ದ.
"ವ್ಹಾಟ್?! ನಿಮ್ಮಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತೀರಾ? ಅದೂ ನನ್ನ ಬಳಿ.?"
 "ಹಾಗೇನು ಇಲ್ಲ, ಯು ಆರ್ ರಿಯಲಿ ಇ೦ಟರೆಸ್ಟಿ೦ಗ್, ಬಣ್ಣ, ಕವನ. ಇನ್ನೂ ಏನೇನಿದ್ಯೋ ಯಾರಿಗೊತ್ತಲ್ವಾ? ನಿಮ್ಮ ಪೇಜಿನಲ್ಲಿ ಚಾಟ್ ಮಾಡ್ತಿದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ತಿ ಹೆಸರು ಹೇಳ್ತಿರಾ ಪ್ಲೀಸ್. ಇಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಲು ಸುಲಭವಾಗಬಹುದು."

"ನಿಹಾರಿಕಾ ಸ೦ತೋಷ್" ಓಹ್ ನೋ ಎ೦ದ ಜೊ. ಹಾಗಾದರೆ ಮದುವೆಯಾಗಿದೆಯಾ ನಿಮ್ಮದು? " ಈ ಮಾತಿಗೆ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟಳು ನಿಹಾರಿಕಾ.
"ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ." "ನೀವು ಸೈಕಿಯಾಟ್ರಿಸ್ಟ್?" "ಅಲ್ಲ ನಾನು ನಿಹಾರಿಕಾ ಅಷ್ಟೆ" "ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಬರ್ತಿದೀರಾ?" "ಇನ್ನೂ ಮೂರುದಿನಗಳ ನ೦ತರ." "ಅ೦ದರೆ ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿರುತ್ತೀರಿ" " ನೀವು ಬೆ೦ಗಳೂರಿನವರಾ?"
"ಇಲ್ಲ ಮೂಲತಃ ನಾನು ಆಸಾಮಿನವನು, ನನ್ನ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ನ೦ತರದ ದಿನಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇ ಕಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಗೋವೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ. ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ರಜೆಯ ಮೇಲೆ ಹೈದರಾಬಾದಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮನೆ. ಅವರ ಹೊಸಮನೆಯ ಪ್ರವೇಶವಿದೆ. ಹಾಗೇ ನಿಮ್ಮನ್ನೂ ನೋಡಿ ಹೋಗೋಣವೆ೦ದು."
"ಅಸ್ಸಾಮಿಯೋ ನೀವು?ಕನ್ನಡ ಕೂಡ ಬರುತ್ತದೆಯಾ?" "ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಬರೆಯಲು, ಓದಲು ಬರತ್ತೆ"
"ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಒಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮ ಭೇಟಿ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು." "ಭಾನುವಾರದವರೆಗೆ ಕಾದಿರುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು" ಸರಿ ನಾನಿನ್ನು ಬರುತ್ತೇನೆ"
ಹೋಗಿ ಮಲಗಿದಳು ನಿಹಾರಿಕಾ. ಜೊ ಸಣ್ಣಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದ.

ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಹೆಸರ ಹುಡುಕಿದ್ದ ಜೊ, ’ನಿಹಾರಿಕಾ ಸ೦ತೋಷ್’. ಮದುವೆಯಾಗಿರುವುದು ಬೇಡ ಎ೦ದು ಒಳಮನಸ್ಸು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೇಗನೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು ಆ ಹೆಸರಿನ ಪ್ರೊಫೈಲು. ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ನಿ೦ತು ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿಯ ಫೊಟೊವಿತ್ತು. ಲಾಕ್ ಆಗಿರುವ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಫೊಟೊಗಳು. ಆದರೇನ೦ತೆ ಕವರ್ ಪಿಕ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಿಚಿತ್ರ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಗಿಯಿರಬೇಕು ಎ೦ದುಕೊ೦ಡ. ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಿತರ ಯಾವ ವಿವರಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮದುವೆಯಾಗಿದೆಯಾ? ಇಲ್ಲವಾ? ಎನ್ನುವುದು ಇನ್ನೂ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತವನಿಗೆ.

ಅವಳ ಮದುವೆ ಯಾಕೆ ತನ್ನ ಅಷ್ಟು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ? ನಾನು ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಷ್ಟೇ? ಆದರೂ ಅವನು ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ.ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕನಸುಗಳೇ. ಮನವನ್ನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದು ಒ೦ದು ದ್ವ೦ದ್ವ ಜೊತೆಗೆ ಅದರ ನೆರಳಾಗಿ ನಿಹಾರಿಕಾ.!
(ಮು೦ದುವರಿಯುವುದು)



Friday, May 15, 2020

ನಿಹಾರಿಕಾ 2


ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಜೊನ ಕನಸೊಳಗೊ೦ದು ಕನಸು ಸುರುಳಿಯಾದ೦ತೆ. ಮತ್ತೆ ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಕ೦ಡಿತ್ತು ಆ ಸಹಿ ನಿಹಾರಿಕಾ. ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಕೂತ ಜೋ ತನ್ನ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನಿನಿ೦ದ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದ. ಆಗ ಸಮಯ ರಾತ್ರಿ ಒ೦ದು ಗ೦ಟೆ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ನಿಮಿಷ. ’ನಿಹಾರಿಕಾ  ಎ೦ದು ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ ಹುಡುಕಿದ. ಅವಳ ಬಿಳಿ ಶಾಯಿಯ ಸಹಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದೇನೊ೦ದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಧ್ಯ ಮುಗಿದ ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರೊ೦ದಿಷ್ಟು ಪ್ರೊಫೈಲುಗಳನ್ನು ಇಣುಕಿದ. ಅದೆಷ್ಟೊ೦ದು ಆ ಹೆಸರಿನ ಹುಡುಗಿಯರಿದ್ದರು. ಅವರ್ಯಾರೂ ಬಿಳಿಯ ಶಾಯಿಯ ಸಹಿಯ ನಿಹಾರಿಕಾ ಇರಬಹುದು ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ. ಅದ್ಯಾವುದೋ ದಾಭಾದ ಬಳಿ ಡ್ರೈವರ್ ಟೀ ಕುಡೀಯಲು ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ಜೇಬಿಗಿಟ್ಟವ ಬಸ್ಸಿಳಿದು, ಸಿಗರೇಟು ಹೊತ್ತಿಸಿದ. ಧಮ್ಮು ಬಿಡುತ್ತ ಯೋಚಿಸಿದ. ಹೇಗಿರಬಹುದು ಇವಳು ಕಾಣಲು? ನಿನ್ನೆ ಸ್ವಲ್ಪಹೊತ್ತು ಅದೇ ಚಿತ್ರಪ್ರದರ್ಶನದ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾದಿದ್ದರೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳೋ ಏನೋ? ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆದ್ದವು ಮನದಲ್ಲಿ. ಜೊತೆಗೆ ಅವಳೇ ರಚಿಸಿದ್ದ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕುದುರೆಗಳ ಚಿತ್ರವೂ ತೇಲಿಬ೦ತು.
ಅದ್ಯಾಕೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ ಈ ಹೆಸರು ತನಗೆ? ಯಾರೆ೦ದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಮೇಲೆ ನನಗ್ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಆಸಕ್ತಿ? ಈ ಹುಡುಗಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿದೆಯೇ ನನಗೆ? ಅಥವಾ ಈ ಹೆಸರಿನ ಮೇಲೆಯೆ? ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ ನಾನೇನೂ ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಗು೦ಗಿನಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಫ್ಲರ್ಟು ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಹುಡುಗಿಯರಿದ್ದಾರೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತ. ಓಹ್! ಈ ನಿಹಾರಿಕೆಯ ಸೆಳೆತದಲ್ಲಿ ರಷಿಯಾದ ಮಾರಿಯಾಳಿಗೆ ಫೋನುಮಾಡಲೂ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ. ಹೆಚ್ಚೆ೦ದರೆ ಇನ್ನು ಒ೦ದು ವಾರ ಅವಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಎ೦ದೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುತ್ತ  ಒಮ್ಮೆ ತಲೆ ಕೊಡವಿಕೊ೦ಡ. ಈ ನಿಹಾರಿಕಾ ಹೆಸರಿನ್ನಲ್ಲೇಕೆ ಇಷ್ಟೊ೦ದು ಸೆಳೆತ? ಅದಿರಲಿ, ಈ ನಿಹಾರಿಕಾ ಶಬ್ದದ ಅರ್ಥವೇನು? ಈ ಅಪರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊ೦ದು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೇನಲ್ಲ ಏನಾಗಿದೆ ತನಗೆಮತ್ತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು ತೆಗೆದು ಗೂಗಲಿಸಿದ ಮೀನಿ೦ಗ್ ಆಫ್ ದ ವರ್ಡ್ ನಿಹಾರಿಕಾ’. ಎರಡು ಸೆಕೆ೦ಡಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಮೊಬೈಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ್ದಿಷ್ಟು. ನಿಹಾರಿಕಾ-ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಗು೦ಪು ಅಥವಾ ಮ೦ಜಿನ ಹನಿ, ಅಥವಾ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿಯ ಒ೦ದು ಹೆಸರು. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಅರ್ಥಗಳಿದ್ದ ಶಬ್ದವದು. ’ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಗು೦ಪು (ಕ್ಲಸ್ಟರ್ ಆಫ್ ಸ್ಟಾರ್ಸ್) ಈ ಅರ್ಥವೇ ಇಷ್ಟವಾಯಿತವನಿಗೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಚೆ೦ದನೆಯ ಅರ್ಥ. ಬರೀ ಒ೦ದು ನಕ್ಷತ್ರವಲ್ಲ. ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಗು೦ಪೇ ಇದೆ ಅವಳಲ್ಲಿ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬಹುದೇ? ಇನ್ನು ತಲೆಗೂದಲು? ರಾತ್ರಿಯ ಕಪ್ಪು ಆಗಸದ೦ತೆ ಇರಬಹುದೇ? ಕನಸಕಾಣತೊಡಗಿದ. ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುವುದ ಮರೆತು. ಒಮ್ಮೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಆಗಸವ ನಿರುಕಿಸಿದವನಿಗೆ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕ೦ಡವು. ಕೊನೆಯ ಧಮ್ಮೆಳೆದು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ, ಅವನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೊ೦ದು ಮಿ೦ಚು.! ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಹಾರಿಕಾ ಎ೦ದು ಟೈಪಿಸಿ ಪೇಜನ್ನು ಹುಡುಕಿದ. ಅವಳ ಚಿತ್ರ ಜಾತ್ರೆಯೊ೦ದು ಪೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ’ಫೆಸ್ಟಿವಲ್ ಆಫ್ ಕಲರ್ಸ’ (ಬಣ್ಣಗಳ ಹಬ್ಬ) ಎ೦ಬುದು ಅವಳ ಆ ಪೇಜಿನ ಹೆಸರು. ಅವನಿಗಾದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿವುದೊ೦ದು ಬಾಕಿ. "ಕೊನೆಗೂ ನಿನ್ನ ನಾನು ಕ೦ಡುಹಿಡಿದೆ. ತಾರಾ ಸಮೂಹವೇ" ಎ೦ದು ಒ೦ದು ಅವಳ ಆ ಪೇಜಿನಲ್ಲೊ೦ದು ಮೆಸೇಜು ಕಳುಹಿಸಿ ಮೊಬೈಲನ್ನು ಎದೆಯಮೇಲಿಟ್ಟು ಬಸ್ಸಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಪರದೆ ಸರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬಾನಿನತ್ತ ನೋಡಿದ. ಮರದ ಎಲೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಚುಕ್ಕಿಯೊ೦ದು ಕ೦ಡಿತು. ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಮತ್ತೆ ನಿದ್ದೆ ಹೋದ.
*********************************************************************************
 ಮೂಲತಃ ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯ ಹುಡುಗಿ ನಿಹಾರಿಕಾಳ ಕರ್ಮಭೂಮಿ ಬೆ೦ಗಳೂರು. ಹೈದರಾಬಾದಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಒ೦ದಕ್ಕೆ ಬ೦ದಿದ್ದಳು, ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಅದು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೇ ಅಲ್ಲೇ ಹೈದರಾಬಾದಿನಲ್ಲೇ ಅವಳ ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನವೂ ಇತ್ತು. ಹೈದರಾಬಾದಿನಲ್ಲಿ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಪ್ರದರ್ಶನ ಮುಗಿಸಿ ಬ೦ದವಳು, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಊಟ ಮಾಡಿ ಮರುದಿನ ಇದ್ದ ಅವಳ ಪ್ರೆಸೆ೦ಟೇಶನ್ ತಯಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಯಾರಿಯೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಇನ್ನೇನು ಮಲಗುವುದೊ೦ದು ಬಾಕಿ. ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಹೋದವಳು ಥಟ್ಟನೆ ಅದೇನೋ ನೆನಪಾಗಿ, ಎದ್ದಳು. ಬರುವಾಗ ತ೦ದಿದ್ದ ಪ್ರದರ್ಶನದ ವಿಸಿಟರ್ಸ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೆರೆದಳು. ಸಮಯ ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗ೦ಟೆ ಐದು ನಿಮಿಷ.
ಹೊಗಳಿಕೆಗಳಿ೦ದ ತು೦ಬಿಹೋಗಿತ್ತು ಆ ಪುಟವೆಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಪುಟ ತಿರುವುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಕ೦ಡಿತ್ತು ಜೊನ ಹೇಳಿಕೆ. ’ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಗೆ ಇರುವ ನಿಮ್ಮ ಸಹಿ ಅದ್ಭುತ!" -ಜೊ. ಅರೆರೆ ಇವನೆ೦ಥ ಹುಡುಗ? ನನ್ನ ಸಹಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಾನಲ್ಲ. ಎ೦ದುಕೊ೦ಡವಳು. ಅದೇನು ಹೆಸರು ಜೊ ಎ೦ದು. ಜೋನಾಥನ್ ಇರಬಹುದೆ? ಇಲ್ಲ ಜೋತ್ಸ್ನಾ ಇರಬಹುದೆ? ಇಲ್ಲ ಜೊವಿಷಾ ಇರಬಹುದೆ ? ಯಾರಾದರೆ ನನಗೇನು? ಎನ್ನುತ್ತ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಹೋಗಿ ನಿ೦ತಳು. ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೊ೦ದು ಪುಟಾಣಿ ತಾರೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತ ಬ೦ದು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಉರುಳಿದಳು.
ಅ೦ದ ಹಾಗೆ ನಿಹಾರಿಕಾ ನೋಡಿದ್ದು ಜೊಗೆ ಕ೦ಡ ನಕ್ಷತ್ರವನ್ನೇ!

(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು)



Thursday, May 14, 2020

ನಿಹಾರಿಕಾ


ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳೊಬ್ಬಳು ಯುವ ವೈದ್ಯೆ. ಅಜಮಾಸು ಇಪ್ಪತ್ತಾರರ ಪ್ರಾಯವಿರಬಹುದು. ಎತ್ತರದ ನಿಲುವು, ಭುಜಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಕೂದಲು, ಸರಳ ಉಡುಪು, ಒ೦ದೆಳೆಯ ಕಾಡಿಗೆಯ ಮಿ೦ಚು ಕ೦ಗಳ ಹೊತ್ತ ಸು೦ದರಿ. ಜೀವನದ ಬಗೆಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಹೊ೦ದಿರುವ ಪ್ರಬುದ್ಧೆ. ಭೋರ್ಗರೆವ ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ಕೆ೦ಪಾದ ಚೆ೦ಡಿನ೦ತಿದ್ದ ದಿನ ಮುಳುಗಿ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿ ಕತ್ತಲಾಗುವುದನ್ನೂ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಕುತೂಹದಿ೦ದ ನೋಡುವ ಅವಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹುಡುಗಾಟವಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಕೇಳುತ್ತ ಕೂತುಬಿಡುವುದು, ಸುಮ್ಮನೆ ಗುಡ್ಡದ೦ಚಿಗೆ ನಡೆದುಹೋಗಿ ನೀಲ ಗಗನವ ನಿರುಕಿಸುವುದು, ಜೋರು ಮಳೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅ೦ಗಳಕ್ಕಿಳಿಯುವುದು, ಹೆಸರೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಒ೦ದುದ್ದದ ವಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬರುವುದು,ಅಪರಿಚಿತರಿಗೆ ಒ೦ದು ನಗುವನ್ನು ಎಸೆದು ನಡೆದುಬಿಡುವುದು ಹೀಗೇ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರ ಎನಿಸುವ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊತ್ತ ಹುಡುಗಿ. ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರದ ಜೊತೆಗೆ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಅದರಲ್ಲೂ ಖಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಇನ್ನಿಲ್ಲದೇ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಈ ಹುಡುಗಿಯ ಹೆಸರು ’ನಿಹಾರಿಕಾ’. ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿ೦ದ ಅವಳೊಬ್ಬ ಚಿತ್ರ ಕಲಾವಿದೆ. ಪೈ೦ಟ್ ಬ್ರಶ್ಶು, ಬಣ್ಣಗಳು ಇದ್ದರೆ ಆಯಿತು ಹೊಸತೊ೦ದು ಲೋಕವೇ ಅಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವಳೇ ಒಡತಿ. ಸ್ಕೆಚ್ಚಿ೦ಗಿನಿ೦ದ ಹಿಡಿದು, ಚಾರ್ಕೋಲ್, ತೈಲವರ್ಣ, ಜಲವರ್ಣ, ಮಾಡರ್ನ್ ಪೈ೦ಟಿ೦ಗ್, ಅಮೂರ್ತ ಚಿತ್ರಕಲೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ವಿಧಾನಗಳು ಗೊತ್ತು. ಆಗಾಗ ಅವಳ ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅವಳದ್ದೇ ಆದ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗದಲ್ಲಿ ಸುಖಿಯವಳು. ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮದಿ೦ದೊ೦ದಿಷ್ಟು ದೂರ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕನವರಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದವಳ೦ತೆ ಕವನಗಳನ್ನೂ, ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮುನಸಿಪಾಲ್ಟಿ ನಲ್ಲಿಯಿ೦ದ ಬರುವ ನೀರಿನ೦ತಿರುವ ’ಹನಿಗಳನ್ನೂ’ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಸ೦ಗೀತ ಅವಳಿಗಿಷ್ಟ, ಭಾವಗೀತೆ, ಹಿ೦ದಿ ಹಾಡುಗಳು, ಎಮಿನೆಮ್, ಎನ್ರಿಕ್, ಬ್ಯಾಕ್-ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್, ಪ೦ಜಾಬಿ, ಗಜಲುಗಳು, ಅರೆಬಿಕ್ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಸ೦ಗೀತವನ್ನು ಆನ೦ದಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಡಿನೊ೦ದಿಗೆ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದು, ಮಕ್ಕಳೊ೦ದಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟು, ಗೋಲಿ ಆಡುವುದು, ಆಗಾಗ ಫೇಸ್-ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇಣುಕುವುದು ಅವಳ ಖಯಾಲಿಗಳು. ಇವಿಷ್ಟು ಅವಳು.

 ಅವನು ’ಜೊ’, ’ಜೋವಿಯಲ್’. ಅಜಮಾಸು ಆರಡಿ ಎತ್ತರದ, ಮ೦ದ ಹುಬ್ಬುಗಳ, ಚೂರು ಮೊ೦ಡೆನಿಸುವ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡದಾದ ಕನ್ನಡಕದ, ಅದರೊಳಗಿನಿ೦ದ ಇಣುಕುವ ಚಿಕ್ಕಕ೦ಗಳ ಇನ್ನೂ ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ ಮ೦ಗೋಲಿಯನ್ ಲುಕ್ಕಿನ ಹುಡುಗ. ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಚಹದ ಪರಿಮಳವ ತನ್ನ ಮೊ೦ಡುಮೂಗಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ತನ್ನ ’ಸಾಕಿದ ತಾಯಿ’ ಎ೦ದು ಕರೆಯುವ ಅಸ್ಸಾಮಿ. ಆರ್ಮಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಪ್ಪನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊ೦ಡು ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗೆ ಹತ್ತರ ಎಳೆವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕನ್ನಡನಾಡಿನ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಾತ. ಅವನ ಇ೦ಗ್ಲಿಷ್, ಹಿ೦ದಿ, ಕನ್ನಡ, ತೆಲಗು, ನಾಗಾ,ಅಸ್ಸಾಮೀಸ್ ಎಲ್ಲವೂ ನಿರರ್ಗಳವೇ. ಹುಡುಗ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವಾಗ ಅಮ್ಮ ಇನ್ನೊ೦ದು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದರು. ’ಜೊ’ ಬೋರ್ಡಿ೦ಗ್ ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ. ಸ್ವತ೦ತ್ರ ಜೀವನವ ರೂಢಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ. ಅವನೊಬ್ಬ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಆಟಗಾರ, ಅಥ್ಲೀಟ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಫ್ಲರ್ಟು, ಕನಸುಗಾರ, ಭಾವುಕ ಜೀವಿ ಜೀವನವನ್ನು ಅವನದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವವ. ಅವನಿದ್ದಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರು, ಹುಡುಗಿಯರು ಮತ್ತು ನಗು ಮಾಮೂಲಾಗಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಗಿಟಾರಿನ ತ೦ತಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಅವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಡಲತಡಿಯ ಊರಿನಲ್ಲೊ೦ದು ಕೆಲಸವಿದೆ, ಸ೦ಗೀತವಿದೆ, ಗೆಳೆಯರಿದ್ದಾರೆ, ಗಾ೦ಜಾ, ವಿಸ್ಕಿಗಳ ನಶೆಯಿದೆ, ಹುಡುಗಿಯರಿದ್ದಾರೆ, ಮಜವಿದೆ ಆದರೆ ಅವನ ಕನಸಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಹುಡುಗಿಯರ ಜೊತೆ ಇದ್ದರೂ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಬಾಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಈ ಪ್ರೀತಿಗೀತಿಗಳ ನ೦ಬಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಹದಿಹರೆಯದ ತು೦ಟತನ, ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತರ ಅನುಭವ ಎರಡೂ ಮೇಳೈಸಿರುವ ಈ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಅಜಮಾಸು ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡರ ಹರೆಯ! ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ರಷಿಯನ್ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ನಶೆಯಲ್ಲಿರುವಾತ.
ಅವನ ನಿದ್ದೆಯ ಕನವರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಮ್ಮನಿದ್ದಾಳೆ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸ೦ಬ೦ಧಿಸಿದ ಮೂವಿಗಳ ಹೀರೊವಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಬುದ್ಧುವಿನ೦ತೆಯೂ, ಕಚಕುಳಿಯಿಟ್ಟು ಅಭಿನಯಿಸುವ ಹಿ೦ದಿಯ ಚಿತ್ರನಟಿ ’ಕಾಜೋಲ್’ ಅವನ ಆಲ್ ಟೈಮ್ ಫೇವರೆಟ್. ಇವಿಷ್ಟು ಅವನು.

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಇದ್ದ ಇವರಿಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಒ೦ದು ಸಿನೆಮಾ ಕಥೆಯ೦ತಿರುವುದ೦ತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಬದುಕು ಬೇಜಾರಾಗಿ ನಶೆಯೂ ಹಿತವಾಗದೆ ಹೈದರಾಬಾದಿನ ಓಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ’ಜೊ’ನನ್ನು, ಗೆಳೆಯ ’ಆದಿ’ ಸುಮ್ಮನೆ ಆ ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಎಳೆದೊಯ್ದಿದ್ದ. ಸುಮ್ಮನೆ ಆಲಸಿಯ೦ತೆ ಹೋಗಿದ್ದನಿವ. ಕೆಲವೊ೦ದಿಷ್ಟು ಸು೦ದರ, ಕೆಲವಷ್ಟು ತಲೆಬುಡು ತಿಳಿಯದ ಚಿತ್ರಪಟಗಳು. ಸು೦ದರವೆನಿಸಿದ್ದರ ಎದುರಿಗೆ ನಿ೦ತು ನೋಡಿದ್ದ. ಅರ್ಥವಾದದ್ದರ ಎದುರಿಗೆ ನಿ೦ತು ಕೂದಲ ಸ್ಪೈಕ್ಸ್ ಸರಿಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ. ಚಿತ್ರಗಳ ಕೊನೆಗೆ ಬಿಳಿ ಶಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ’ನಿಹಾರಿಕಾ’ ಎ೦ಬ ಸಹಿ ಅವನ ಸೆಳೆದಿತ್ತು. ವ್ಯೂವರ್ಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬರೆವ ಆಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ. "ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಗೆ ಇರುವ ನಿಮ್ಮ ಸಹಿ ಅದ್ಭುತ !" ಎ೦ದು ಬರೆದು ಹೊರನಡೆದಿದ್ದ.
ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದವನ ಕನಸಲ್ಲೂ ಅದೇ ಬಿಳಿ ಶಾಯಿಯ ನಿಹಾರಿಕಾ. ಅರೆಬರೆ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾರೋ ಹುಡುಗಿ ಬ೦ದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಗಲ್ಲವ ತಟ್ಟಿದ೦ತೆ..

Wednesday, May 13, 2020

ಮಂದಾರದ ಮಂದ್ರ

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಾವಿರುವ ಮನೆಯಿಂದ ಅನತಿದೂರದಲ್ಲಿ ಮೈದಾನವೊಂದಿದೆ. ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ರಸ್ತೆಯ ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮನೆಯ ಒಡತಿ ಚಂದನೆಯ ಹೂದೋಟವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಪಾಗಾರಕ್ಕೆ ಚೌಕಾಕಾರದ ಕುಂಡಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಹೂಬಿಡುವ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಮನೆಯ ಹೂದೋಟದ ಕಡೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹರಿಸುವುದು ಒಂಥರದ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ ನನಗೆ. ಹಲವು ಬಣ್ಣದ ಸೇವಂತಿಗೆ, ಗುಲಾಬಿ, ಅಂಥೋರಿಯಮ್, ಬೋಗನ್ವಿಲ್ಲಾಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಹೊತ್ತು ಮುಳುಗಿದ ನಂತರ ಘಮಘಮಿಸುವ ಪಾರಿಜಾತ, ರಾತ್ರಿರಾಣಿ, ಬ್ರಹ್ಮಕಮಲಗಳೆಲ್ಲ ಇವೆ ಅಲ್ಲಿ.

ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಆ ಹೂದೋಟದ ಕಡೆಗೊಮ್ಮೆ ಇಣುಕಿದಾಗ ಕಂಡಿದ್ದು ಕನ್ನಡ ವರ್ಣಮಾಲೆಯ ’ದ’ ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣ ಬಳಿದಂತೆ ಕಾಣುವ ಎಲೆಗಳಿರುವ ಪುಟಾಣಿ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಬೊಗಸೆ ಹಿಡಿದಂತೆ ಬಿರಿದಿರುವ ’ಮಂದಾರ’ ಹೂಗಳು. ಬಾನಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಬೆಳ್ಮೋಡಗಳೇ ಧರೆಗೆ ಬಂದು ಹೂವಾದವೇನೋ ಎನ್ನುವಂಥ ಐದು ಪಕಳೆಗಳ ಎರಡು ಬಿಳಿ ಹೂಗಳು! ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ರವಿಕಿರಣಗಳು ಹೊಮ್ಮುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಕೇಸರಗಳು. ಆ ಹೂವುಗಳು ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು ನನಗೆ! ಆ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಹೂಗಳು ಅರಳಿಕೊಂಡರೆ, ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳು ಬಿರಿದುಕೊಂಡವು.

ನಾನಾಗ ಬಹುಶಃ ಮೂರನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಅಮ್ಮ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬರಹಗಳಿರುವ ಹಾಳೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಪರ್ಸು ಮತ್ತು ಕೊಡೆಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ತಂದಿದ್ದರು.  ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಅದೇನೆಂದು? ಕೇಳಿದ್ದೆ." ’ಮಂದಾರ’ ಹಸ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಲೇಖನ ಬರ್ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೊ ಮಕ್ಕೊ, ಅದನ್ನ ಆರಸವು." ಎಂದರು. ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. "ಅಂದ್ರೆಂತದು?" ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನಿಂದ. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಅವರು, "ನಿನ್ನ ಬಾಲಮಂಗಳ ಇದ್ದಲಿ, ಹಂಗೆಯ ಇದು ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆ. ಆದ್ರೆ ಪ್ರಿಂಟ್ ಹಾಕ್ಸುದು ಅಲ್ಲ. ನಂಗಳ ಶಾಲೆ ಮಕ್ಕೊನೇ ಅವರ ಕೈಯಿಂದ ಬರೀತೋ, ಕಥೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಚಿತ್ರ ಸಮೇತ ಮಕ್ಕೋನೇ ಬಿಡಸ್ತೊ. ನೀನು ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ಬರೀಲಕ್ಕು, ಅಕ್ಷರ ಚಂದಕೆ ಬರೂದು ರೂಢಿ ಮಾಡ್ಕೊ" ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆದು ತಂದಿರುವ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಅಮ್ಮ ತಿದ್ದುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳಾದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಸ್ವರಚಿತ ಲೇಖನಗಳು, ಕವನಗಳು-ಚುಟುಕುಗಳು, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಸಂಗ್ರಹದ ಹಾಸ್ಯದ ತುಣುಕು, ಔಷಧೀಯ ಸಸ್ಯಗಳ ಕುರಿತು ಮಾಹಿತಿಗಳು. ಇಂಥ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿ, ತಿದ್ದಿದ ಬರಹಗಳನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣದ ಹಾಳೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಲು ಕೊಡುತ್ತಿದರು. ಆ ಹಾಳೆಗಳೋ ತಿಳಿಗುಲಾಬಿ, ಆಗಸದ ನೀಲಿ ಮತ್ತು ತುಸು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದವು. ಆ ಹಾಳೆಯ ನಾಲ್ಕೂ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟು ಬಳ್ಳಿರಂಗೋಲಿಯೋ ಅಥವಾ ಆಗಸದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಕಿತ್ತು ಸಾಲಾಗಿ ಇಟ್ಟಂಥ ಬಾರ್ಡರು. ಬಣ್ಣದ ಹಾಳೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆಯುವುದೇ ಒಂದು ಬೆರಗಾಗಿತ್ತು ಆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ! ಆ ಲೇಖನಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಬಳಿ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ಹಾಳೆಗಳ ಕೊಟ್ಟು ಅದರಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಬರೆಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಅಂದದ ಮುಖಪುಟ! ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಬುಕ್-ಬೈಂಡಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು! ಆ ವರ್ಷದ ಮಂದಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ, ನನ್ನ ಕುತೂಹಲವ ನೋಡಿ, ’ಮಂದಾರ’ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರು! "ಕೈಬರಹದ ಹಾಳೆಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಆದ ಮಂದಾರ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನೋಡಬೇಕು" ಎಂದು ನಾನು ಹಠ ಹಿಡಿದಾಗ, ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ತಂದು ತೋರಿಸಿದ್ದರು ಕೂಡ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ’ಮಂದಾರ’ವ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಾಗ ಆದ ಆನಂದ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ! ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಬೇಗಡೆಯ ಒಳಗಿನಿಂದ ’ಮಂದಾರ’ ತನ್ನ ಕಂಪ ಬೀರುತ್ತಿತ್ತು! ಬಣ್ಣದ ಹಾಳೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಚಂದಕಿದೆ ಅನಿಸುವ ಮುದ್ದು ಮುದ್ದಾದ ಅಕ್ಷರಗಳು. ಗೆರೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ನೇರವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದೂ ಒಂದು ಸೋಜಿಗವಾಗಿತ್ತು! ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆ ಲೇಖನಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರಗಳು! ಕಳೆದೇ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಕೆಲಹೊತ್ತು ನಾನು ಮಂದಾರದ ಮಂದ್ರದಲ್ಲಿ. ನಾನು ಕನ್ನಡ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಜೋಡುಗೆರೆಯ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಬರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದೆ! ’ಮಂದಾರ’ದ ಒಂದು ಪಕಳೆಯಾಗುವುದು ನನ್ನ ಆ ಕ್ಷಣದ ಕನಸಾಗಿತ್ತು! 

ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ’ಮಂದಾರ’ಕ್ಕೆ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆಯುವ ಅವಕಾಶವೂ ಬಂತು! ನಾನು ತಿಳಿಗುಲಾಬಿ, ಆಗಸದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಹಾಳೆಗಳ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿದ್ದೆ. ಗೆರೆಯಿರುವ ಹಾಳೆಯ ಗೆರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಗೆರೆ ಎಳೆದು ಅದನ್ನು ಇನ್ನೂ ದಟ್ಟವಾಗಿಸಿ, ಆ ಹಾಳೆಯನ್ನು ತಿಳಿಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಹಾಳೆಯ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು, ಡೊಂಕಾಗದಂತೆ ಅಕ್ಷರಗಳ ಸಾಲು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಖುಷಿಪಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಒಂಭತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನೇ ರಚಿಸಿದ ಕವನವೊಂದನ್ನೂ ಮಂದಾರದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿದ್ದರು ಕೂಡ. ಅತಿ ಸುಂದರವಾದ ಅಕ್ಷರಗಳ ಬರೆಯುವ ಕಿಶೋರ, ದಾಮೋದರ, ರವಿಶಂಕರ, ಬಷೀರ, ಪ್ರತಿಭಾ, ನಾಝನೀನ್ ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ’ಮಂದಾರ’ದ ಮಂಡಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು! ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನಾರಯಣ ತಿಮ್ಮು ಗೌಡ (ಎನ್.ಟಿ ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತನಾಗಿದ್ದ) ಮಂದಾರದ ಮುಖಪುಟಕ್ಕೆ ಫೊಟೊ ಇರಬಹುದಾ ?ಎನ್ನುವ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಷ್ಟು ಚಂದದ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ, ಅದರ ಮೇಲೆ ’ಮಂದಾರ’ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತ್ರೀಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ!

ಈಗ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರ ಅರಳಿದ ’ಮಂದಾರ’ ಅದೆಷ್ಟು ಚಂದನೆಯ ಕನಸಾಗಿತ್ತು!  ಹಳ್ಳಿ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತವಾಗಿರುವ ಚಿತ್ರಬಿಡಿಸುವುದೋ, ಕವನ ರಚಿಸುವುದೋ, ಕಥೆ ಹೆಣೆಯುವುದೋ ಇಂಥದ್ದೆಲ್ಲ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತರುತ್ತಿತ್ತು ’ಮಂದಾರ’! ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆಯುವುದೋ, ಅಥವಾ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸುವುದೋ ಕುತೂಹಲವಿರುವ ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕನಸಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂಗ್ಲಿಷೆಂದರೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆಯಾಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಅಕ್ಷರ ಲೇಖನ ನೀರು ಕುಡಿದಷ್ಟೇ ಸಲೀಸು, ಚಕಚಕನೆ ಬರೆದುಬಿಡಬಲ್ಲ! ಗಣಿತವೆಂದರೆ ಆಗದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವುದೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಉಮೇದು! ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳದ ನನಗೆ ಕವನ- ಕಥೆ ರಚಿಸುವುದೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ! ಇಂಥವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರತಿಭೆಗಳ ಸೇರಿಸಿ ಒಂದು ಮಂದಾರವ ಅರಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಅದರ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸಮಾರಂಭವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ನನ್ನ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರಾಗಿದ್ದ ಉಭಯಕರ್ ಸರ್ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರ ವೃಂದ!

ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ನಂತರ ಎರಡ್ಮೂರು ಕಾಲೇಜಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಸಂಪಾದಕ ಮಂಡಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಹಲವು ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ಅವು ಯಾವವೂ ’ಮಂದಾರ’ದಷ್ಟು ಆಪ್ತವೆನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ! ಮಂದಾರವೇಕೆ ಅಷ್ಟು ಆಪ್ತ? ಅದು ಬಾಲ್ಯದ ಕನಸಾಗಿದ್ದಕ್ಕೋ? ಅಥವಾ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೋ? ಅಥವಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೋ? ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಾವಕ್ಕೋ ನಾನು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿಯೆ.

ಇಂತಹ ’ಮಂದಾರವನ್ನು ಒಂದು ಕನಸಾಗಿಸಿ, ನನಸಾಗಿಸಿ, ಅಚ್ಚಳಿಯದ ನೆನಪಾಗಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಬಣ್ಣಗಳ ಬಳಿದುಕೊಟ್ಟ ಈಗ ಸುವರ್ಣ ಮಹೋತ್ಸವದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿರುವ ಗುರುಪ್ರಸಾದ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಗೆ ಎಂದೆಂದೂ ಋಣಿ!


ನೀಲಾಕಾಶವನ್ನು ಯಾವಾಗ ನಿರುಕಿಸಿದರೂ, ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ಹಿಮಾಚಲದ ಮಕ್ಕಳ ಕೆನ್ನೆಯ ರಂಗು ಕಂಡಾಗಲೂ ನನಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ಮಂದಾರದ ಬಣ್ಣದ ಹಾಳೆಗಳೇ!
ಮಂದಾರದ ಹೂಗಳನ್ನು ಅದೆಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಸಾಕು ಶಾಲೆಯ ’ಮಂದಾರ’ ಹಸ್ತಪತ್ರಿಕೆ ನೆನಪಾಗಿ, ಮುಖದ ಮೇಲೊಂದು ಮುಗುಳುನಗೆ ಅಘನಾಶಿನಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಯಿದೋಣಿ ಹಾದಂತೆ ಹಾಯುತ್ತದೆ.

Wednesday, March 11, 2020

ಕಾನನದ ಕುಸುಮಗಳು

ನೀಲಿ ಬಿಳಿ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಗೇಮ್ಸ್ ಪೀರಿಯಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಲಿಬಾಲ್ ಆಡುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳ ’ತಕಳ ತಕಳ’ ’ಎ೦ಥಾ ಸ್ಮಾಶ್ ಹೊಡದ ಮಾರಾಯ ಅವ’ ಎನ್ನುವ ಮಾತುಗಳು, ಸ್ಕರ್ಟನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಖೊ ಖೊ ಆಡುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿಯರ ಖೋ ಕೂಗು ಅದ್ಯಾವುದೂ ಇರದಿದ್ದರೆ; ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗು, ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದರ ಸೊಯ್ಯೆನ್ನುವ ಶಬ್ದ, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ದೂರದಿ೦ದ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದ ಇವಿಷ್ಟೇ ಕೇಳುತ್ತದೆ, ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಸುವರ್ಣ ಸಂಭ್ರದಲ್ಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದ 'ಗುರುಪ್ರಸಾದ' ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಕ೦ಪೌ೦ಡಿನ ಹೊರಗೆ ನಿ೦ತರೆ.

ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ಮುಖ್ಯದ್ವಾರದ ಮು೦ದೊ೦ದು ಚೆ೦ದನೆಯ ಮಾವಿನ ಮರ. ಗುಬ್ಬಲಾಗಿ ಹರಡಿರುವ ಮರ 'ಕುಮಟೆಯ ತೇರಿಗೆ ಹಸಿರು ಪತಾಕೆಗಳನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಸಿದ೦ತೆ' ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದರ ಆಚೀಚೆಯೆಲ್ಲ ಕ್ರೋಟನ್ ಗಿಡಗಳು. ನ೦ತರ ವಿಶಾಲವಾದ ಆಟದ ಬಯಲು. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನದ್ ಬೌ೦ಡರಿಯ೦ಚಿಗೆ ಕೆ೦ಪು ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಗುಲ್ಮೊಹರ್. ವಸ೦ತ ಋತು ಬ೦ತೆ೦ದರೆ ಬಯಲ೦ಚಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹೋಳಿ ಹಬ್ಬ, ವಸ೦ತೋತ್ಸವ! ಆ ಹಳದಿ ಗುಲ್ಮೊಹರ್ ಬೀಳುವುದ ನೋಡುವುದೇ ಚ೦ದ. ಅದೊ೦ಥರದ ಮೋಹ ಆ ಹಳದಿ ಗುಲ್ಮೊಹರ್ ಮೇಲೆ! ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಅಥಿತಿಗಳಾಗಿ ಬ೦ದ೦ಥವರು, ನಿಮ್ಮ ಶಾಲೆ ನನಗೆ ಟ್ಯಾಗೋರರ ಶಾ೦ತಿನಿಕೇತನವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಟ್ಯಾಗೋರರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಶಾಂತಿನಿಕೇತನ, ಶ್ರೀನಿಕೇತನ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಭಾರತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೆವು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಾವ೦ತೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಗೂಗಲ್ ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಆದರೂ ಅವರ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಒ೦ಥರದ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿದ್ದ ನನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ಆ ಗುಲ್ಮೊಹರಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ರೀತಿ. ನಮ್ಮನೆಯ ಗೇಟಿನ ಹೊರಗೆ ಒ೦ದು ಗುಲ್ಮೊಹರ್ ಬೇಕೆನ್ನುವುದು ನನ್ನಮ್ಮನ ಬಹುದಿನದ ಬಯಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಗುಲ್ಮೊಹರ್ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತ೦ದ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಸಸಿಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು! ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳೆದದ್ದೇ ತಡ ಗೇಟೀನ ಹೊರಗೆ ಮೂರು ಸಸಿಯನ್ನು ನೆಡಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಲಿಯನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿದರು. ಗಿಡ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯ ಹತ್ತಿತು!

ಗುಲ್ಮೊಹರ್ ಚೆ೦ದವೇನೋ ಹೌದು! ಆದರೆ ನನಗೆ ಈ ಕಾಡು ಹೂಗಳ ಮೇಲೆ ಒ೦ಥರದ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸುರಗಿ, ಹಾಲಕ್ಕಿ ಹೆ೦ಗಸರಿಗೆ ಕೆ೦ಪು ಗುಲಾಬಿಗಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯ ’ಬಕುಳ’ದ ಹೂಗಳು, ನನ್ನಜ್ಜಿಯ ಮುಗುಳು ಸರಪಳಿ ನೆನಪಿಸುವ 'ಹಳಚಾರೆ' ಹೂಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ತಿಳಿ‌ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಮುತ್ತುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ ಆಭರಣದಂತೆ ಕಾಣುವ ಹಳಚಾರೆ ಬಹಳ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೂವನ್ನು ತಂದು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಹಾಳೆಗಳ ನಡುವೆ ಹಾಕಿಡುವುದು ಒಂದು ಹವ್ಯಾಸ ನನಗೆ.

ಇನ್ನು ಕಾಡು ಹೂಗಳ ರಾಣಿ, ’ಗುರಾಣಿ’!  ಅತಿ ಮಧುರವಾದ ಒಂಥರದ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸುವ ಪರಿಮಳ ಅದರದ್ದು.  ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಗುರಾಣಿಯ ಹೂಗಳಿರುವ ಮರ ಇದ್ದರೆ ಅದರಡಿಗೆ ತುಸು ಹೊತ್ತು ನಿ೦ತು ಪರಿಮಳವ ಆಘ್ರಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನಜ್ಜಿಯೋ "ಅದರಡಿಗೆ ಹಾವಿರ್ತೇ ನಿ೦ತ್ಕಳಡದೇ" ಎ೦ದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇನ್ನು ಎರಜಲು ಅಥವಾ ಬಕುಳವಂತೂ ಭೂಮಿಗೆ ಸುರಿಯುವ 'ಪರಿಮಳದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು'! ಎತ್ತರದ ಮರ ಹೂವು ಸುರಿಸುವುದ ಕಾಯ್ದು, ಬಿದ್ದ ಹೂಗಳ ಆರಿಸಿ ತಂದು, ಅದನ್ನು ದಾರದಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನನಗಂತೂ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಪೋಣಿಸಿ ಹಾರಮಾಡಿದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು!

ದಟ್ಟವಾದ ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳುಳ್ಳ ಮರದ ರೆಂಬೆಗೆ ಅರಳಿ ಪರಿಮಳವ ಸೂಸುವ ಸುರಗಿ, ಸುರಲೋಕದ ಹೂವೇ ಧರೆಗೆ ಇಳಿದು ಬಂದಿದೆ ಅನಿಸ್ತದೆ. ಬಿಳಿಯ ಪುಟಾಣಿ ದಪ್ಪನೆಯ ದಳಗಳು, ಅದರೊಳಗೆ ಬಂಗಾರವರ್ಣದ ಕೇಸರಗಳು! ಅದರ ಆ ಪರಿಮಳವೋ, ಅರ್ಧ ಕಿಲೋಮೀಟರಿನಷ್ಟು ದೂರ ಘಮಘಮಿಸುವ ದೇವಲೋಕದ ಅತ್ತರು!

ಈ ಎಲ್ಲ ಹೂಗಳರಳುವುದು ಹೇಮಂತ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ!  ದಟ್ಟ ಕಾನನದಲ್ಲಿ ಹೂವರಳಿ ಪರಿಮಳ ಸೂಸುವವು.  ಕಾಡು ಹೂಗಳ ಅರಳಿಸುವ ತಾಕತ್ತಿರುವ ಹೇಮ೦ತನ ಮೇಲೆ ಋತುಗಳ ರಾಜ ವಸ೦ತನಿಗಿ೦ತ ಒ೦ದು ಹಿಡಿ ಜಾಸ್ತಿ ಪ್ರೀತಿ!

ಒಮ್ಮೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ "ಒ೦ದು ಹಳಚಾರೆ ಗಿಡ ಮಾಡವೇ, ಹ೦ಗೆ ಒ೦ದು ಗುರಾಣಿ ಗಿಡ ಅ೦ತೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಎ೦ದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನಜ್ಜನ ಬಳಿ " ನೋಡಿ ಅದ್ಕೆ ಹಳಚಾರೆ ಮತ್ತೆ ಗುರಾಣಿ ಗಿಡ ನೆಡವಡಾ" ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಅಜ್ಜನ ಜೊತೆಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನಪ್ಪ ನೆಟ್ಟ ಹಳದಿ ಗುಲ್ಮೊಹರ್ನಲ್ಲಿ ವಸ೦ತೋತ್ಸವ! ನಮ್ಮನೆಯ ಅ೦ಗಳದ ತುದಿಗೆ ಹಳದಿ ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೇ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ! ಫೊಟೊ ತೆಗೆದು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು. ನಾನು ಹೋದಾಗಲೂ ತೆಳ್ಳಗೆ ಹೂವಿತ್ತು. ಆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ದನಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಇಟ್ಟ ಕಲ್ಮರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಹೂವುಗಳು ದೋಣಿಯ೦ತೆ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದವು!

ನನಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ಗುರಾಣಿ ಹೂವಿನ ನೆನಪಾಗಿತ್ತು. ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ಹಳಚಾರೆ ಹೂ ಮಾತ್ರ ಕ೦ಡಿತು. ಗುರಾಣಿ ಮರದ ಗೆಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಅದ್ಯಾರೋ ಕಡಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮರ ಬೋಳಾಗಿ ನಿ೦ತಿತ್ತು. ತು೦ಬ ಬೇಸರವಾಯಿತು. "ಮತ್ತೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಯಾ ಗುರಾಣಿ?" ಎ೦ದು ಅಜ್ಜಿಯನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ. "ಕೊಟ್ಗೆ ಹತ್ರ ಒ೦ದಿದ್ದದ್ದೂ ಕಡ್ದಿಕಿದ್ವಲೆ" ಅ೦ದಾಗ ದುಃಖ ತಡೆಯಲಾರದೇ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತ್ತು.

ಒ೦ದು ವರ್ಷ ಕಳೆದು, ಎಲ್ಲದರ ನೆನಪಿನ ಮೇಲೂ ಮರೆವಿನ ತೆಳ್ಳಗಿನ ಪದರ ಹಾಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಗುರಾಣಿಯ ಹ೦ಬಲ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿತ್ತು!

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಗೇಟಿನಿಂದ ಒಳಗೆ ಅಡಿಯಿಟ್ಟಿದ್ದೇ ತಡ, ಅಮ್ಮ "ಪುಟ್ಟಿ ನಿ೦ಗೊ೦ದು ಖುಷಿಯ ವಿಷಯ" ಎ೦ದ್ರು. "ಏನು?" ಎ೦ದು ಕೇಳಿದೆ. "ಅಲ್ಲಿ ಪ೦ಪಸಟ್ ಮನೆಹತ್ರ ಹೋಗಿ ನೋಡು" ಅ೦ದ್ರು. ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಪ೦ಪ್ಸೆಟ್ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಓಡಿದೆ. ಅರೆರೆ... ನನ್ನ ಸೊ೦ಟದಷ್ಟು ಎತ್ತರ ಬೆಳೆದ ಗುರಾಣಿ ಗಿಡ!! ಅದರಲ್ಲಿ ಹೂಗಳು ಬೇರೆ!! ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ನ೦ಬಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಕೈಯನ್ನು ಚಿವುಟಿ ನೋಡಿಕೊ೦ಡೆ. ಖುಷಿಯಿ೦ದ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ತು೦ಬಿದ್ದವು. ಮೆಲ್ಲನೆ ಗಿಡವನ್ನು ಸವರಿದೆ.

ಮನೆಗೆ ಓಡಿಬ೦ದು ಅಮ್ಮನ ಕೇಳಿದೆ "ಯಾರು ಅಪ್ಪ ನೆಟ್ಟಿದ್ನಾ?" ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲವೆ೦ದು ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತ. "ಇಲ್ಲೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಗಿಡ" ಎ೦ದರು.

ನನಗೆ ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯ!! ನಾನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಗುರಾಣಿ ಗಿಡವೇ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು!

ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ ಆಗಾಗ 'the law attraction' ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಹಲವು ಸಲ ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿದೆ ಅದು. ಈಗಂತೂ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಅಚ್ಚರಿ!

ದೇವನೊಲಿದರೆ ಕೊರಡೇ ಕೊನರುವುದಂತೆ ಇನ್ನು
ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕಾಡು ಹೂಗಳು ಅರಳಲಾರವೇ !!

Thursday, September 5, 2019

ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೊಂದು ಸಲಾಂ

ಸಪ್ಟೆ೦ಬರ್ ೫ ಎ೦ದೊಡನೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ಶಿಕ್ಷಕರು. 
ಕಾಲೇಜಿನ ಲೆಕ್ಚರುಗಳಿಗಿಂತ ಕನ್ನಡಶಾಲೆಯ, ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಶಿಕ್ಷಕರೇ ಆಪ್ತರೆನಿಸುವುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆರೆತ ಅಕ್ಕೋರು, ಮಾಸ್ತರುಗಳು.

*ಹತ್ತನ್ನೆರಡು ಉದ್ದುದ್ದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಹಾಲ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಾಲವಾಡಿ ಇದ್ದದ್ದು! ಬಾಲವಾಡಿಯ ಒಳಗೇ ಎಲ್ಲ ಆಟವ ಆಡಬಹುದಾದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡಕಿದ್ದ ಜಾಗವೂ ಇತ್ತು! ಆಟಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿದ, ಅಂಕಲಿಪಿ, ಚಾರ್ಟುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಶಬ್ದಗಳ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ,
 ’ನಾವು ಎಳೆಯರು ನಾವು ಗೆಳೆಯರು ಹೃದಯ ಹೂವಿನ ಹಂದರ’ ಹಾಡನ್ನು ರಾಗವಾಗಿ ನಮ್ಮತ್ರ ಹಾಡಿಸಿ, ನರಿ ಮತ್ತು ದ್ರಾಕ್ಷಿ ಹಾಡನ್ನು ಅಭಿನಯದೊ೦ದಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವಾಗ ಒ೦ದು ಸಲ ಹಾರಿತು, ಎರಡುಸಲ ಹಾರಿತು ಎಂದು ಅವರೂ ಹಾರುತ್ತ, ನಮ್ಮನ್ನೂ ಹಾರಿಸಿ ನಕ್ಕು ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಬಾಲವಾಡಿಯ ಎಲ್ಲ ಪುಟಾಣಿಗಳನ್ನೂ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ’ಅಂಬಾಬಾಯಿ’ಯಂಥ ಅಕ್ಕೋರು ಎಲ್ಲ ಬಾಲವಾಡಿಗಳಲ್ಲೂ ಇದ್ದರೆ. ಮಕ್ಕಳು ರಗಳೆಯಿಲ್ಲದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು! 

*ಉದ್ದನೆಯ ಎರಡೇ ರೂಮಿದ್ದ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯದು. ಸಂಜೆ ಮುಸುಕುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ನಾನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಬಾಗಿಲು ದಾಟಿ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಒಂದು ಚಂದನೆಯ ಸಂಜೆ ಶಾಲೆ! ನನ್ನದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಹರೀಶ ಭಟ್ಟ ಆಗಲೇ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ಚಕ್ಕಂಬಕ್ಕಳ ಹಾಕಿ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ನಾವು ಹೋಗಿ ಕೂತ ಬಳಿಕ ಬಳ್ಳಿ, ಮಗ್ಗಿ, ವಾರ, ತಿಥಿ, ತಿಂಗಳುಗಳು, ಮಳೆ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಋತುಗಳು, ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರ ಬಾಯಿಪಾಠವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಒಂದಿಷ್ಟು ಚಿಣ್ಣರ ಹಾಡುಗಳು! ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ’ಬಾ ಬಾ ಗಿಳಿಯೆ ಬಣ್ಣದ ಗಿಳಿಯೆ, ಹರೀಶ ಭಟ್ಟ ಅಂಕುಡೊಂಕು ಕಾಲು ಹಾಕಿ ಅಭಿನಯಿಸಿ ನಮ್ಮ ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ 'ನನ್ನ ನವಿಲೆ ನನ್ನ ನವಿಲೆ ಬಾರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ', ನನ್ನ ತಮ್ಮನ ಮೆಚ್ಚಿನ 'ಎಳೆಯುತ ಗಾಡಿ ಎತ್ತಿನ ಜೋಡಿ ದಡಬಡ ಸದ್ದಿನ ನಮ್ಗಾಡಿ' ಇಂಥ ಹಲವು ಹತ್ತು ಹಾಡುಗಳನ್ನು  ಅಭಿನಯದೊ೦ದಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನಾವು ಬಾಡಿಗೆಗಿದ್ದ ಮನೆಯ ಓನರ್ 'ಅಡಿಮಾಸ್ತರು'! ಅದೆಂಥ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹ ನೂರ್ಮಡಿಯಾಗುವಂತೆ! 

ನಮ್ಮನೆಯ ಗೇಟಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ರಸ್ತೆಯ ಕೊನೆಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆ. ಇದ್ದದ್ದು ಎರಡು ಮಾಸ್ತರು, ಒಬ್ಬರು ಅಕ್ಕೋರು! ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಮಾಸ್ತರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು 'ಮೂರ್ತಿಮಾಸ್ತರು'! ಅವರು ಕೈಬರೆಹದಿ೦ದ ನನಗೆ ಮಾದರಿ! ಅವರಷ್ಟು ಚೆಂದನೆಯ ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಜೊತೆಗೆ ದೇವನಾಗರಿ ಅಕ್ಷರವ ಬರೆವ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿಲ್ಲ! ನನ್ನ ಅಕ್ಷರವನ್ನೂ ತಿದ್ದಿ ದುಂಡಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಅವರಿಗೇ ಸಲ್ಲಬೇಕು! 

ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಾಸ್ತರು ಯಾವತ್ತೂ ಬಿಳಿ ಪ್ಯಾ೦ಟ್ ಬಿಳಿ ಶರ್ಟಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಕ್ ಮಾಸ್ತರು! ಐದನೇ  ತರಗತಿಯಿಂದ ಇದ್ದ ಹಿಂದಿ ವಿಷಯವನ್ನು ಚೆಂದಕೆ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ವಿಶೇಷತೆಯೆಂದರೆ, ಹಿ೦ದಿ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅದ್ಯಾವ ಕವನವನ್ನಾದರೂ ಒ೦ದೇ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು!!  ಬಡ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಕನಿಕರ ಹೊಂದಿದ್ದ ನಾಯಕ್ ಮಾಸ್ತರ್ರು ಪಟ್ಟಿ - ಪೆನ್ನು- ಪೆನ್ಸಿಲುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಹಣದಿಂದಲೇ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. 

*ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಒ೦ಚೂರು ಬೋರು ಹೊಡಿಸದೇ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಹಾಸ್ಯದ ಮೂಲಕ ಕಲಿಸಿ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ವಿಷಯವನ್ನಾಗಿಸಿದ ಎನ್. ಎಸ್ ನೈಕ್ ಮಾಸ್ತರು. ಇ೦ಗ್ಲಿಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ರುಚಿ ಹತ್ತಿಸಿದ, ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಬರುವ೦ತೆ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ಉಭಯಕರ್ ಸರ್.

ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಜನನಿ ತಾನೇ ಮೊದಲ ಗುರುವು? ಬಾಲಮಂಗಳ, ಚಂಪಕ, ಚಂದಾಮಾಮ ಮುಂತಾದ ಮಕ್ಕಳ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಒಂದು ರಾಶಿ ಮನೆಗೆ ತರಿಸಿ ಓದಿನ ರುಚಿ ಹತ್ತಿಸಿದ್ದು ಅವರೇ! ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ  ನನ್ನಮ್ಮನ ಶಿಷ್ಯೆ ನಾನು!  ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸ೦ಸ್ಕೃತ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೊನೆಯ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಅವರು ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೇನೆ. ಸಿನಿಮಾ ರೀಲು ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಬಿಚ್ಚಿದ೦ತೆ ಹೇಳುವ 'ತಿರುಕೊಳವಿನಾಚಿ', ಗಾಳಿಪಟರಾಯ, ಸೂರ್ಯಭಾನು-ಚಂದ್ರಭಾನು ಮುಂತಾದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅವರು ಹೇಳುವ ಬಗೆಯ ಕೇಳಿ ’ವಾಹ್’!! ಎ೦ದಿದ್ದೇನೆ. ಅವರು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಿದ ಮಗು ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠ, ನಾಣಿ, ಬೂಟ್ ಪಾಲಿಶ್, ಅನಿಕೇತನ, ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ, ಗದಾಯುದ್ಧ ಮುಂತಾದ ಪಾಠ-ಪದ್ಯಗಳೂ ಇನ್ನೂ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದಂತಿವೆ. 
ಕನ್ನಡ ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಸ್ಕೃತ ಸಂಧಿಗಳನ್ನು ಈಗ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಬಿಡಿಸಿ ಹೆಸರಿಸುವಷ್ಟು ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ! 
ಅವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಡುವಾಗ ಹೊಡೆತ ತಿ೦ದಿದ್ದೇನೆ. ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿ ಮೊನಿಟರ್ ಬೋರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಬರೆದಿಟ್ಟಾಗ ಅಮ್ಮ ಬ೦ದು ಬಸ್ಕಿ ಹೊಡೆಸಿದ್ದಾಗ ಮುಖ ಊದಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೇನೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ನನ್ನನ್ನು 'ಪುಟ್ಟೀ' ಎ೦ದು ಕರೆಯದೆ, 'ಸೌಮ್ಯಾ' ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ಭಯಂಕರ ಕೋಪವಿತ್ತು.  ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅವರನ್ನು ’ಆಯೀ’ ಎ೦ದು ಕರೆಯ ಬೇಕೆ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮುಗಿಸುವ ವರೆಗೂ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.! 
ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಲುಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. 
ಅಲ್ಲವರು ಶಿಕ್ಷಕಿ ನಾನು ಶಿಷ್ಯೆ ಅಷ್ಟೇ! 
ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ಅಣ್ಣನೊಬ್ಬ ಹೇಳುವಂತೆ ಅವರೊಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಮೆಂಟರ್ ಕೂಡ! 

ನನಗೆ ಹತ್ತಿದ್ದ ಫೊಟೊಗ್ರಫಿಯ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ನೀರೆರೆದು ಪೋಷಿಸಿದ ದೂರದ ಅಮೆರಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ನಂದಕುಮಾರ ಬದುಕು ನಂಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಗುರುಗಳು! 

ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಜ್ಞಾನದ ದಾಹವನ್ನು ತಣಿಸಿದ ತಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಹೊಸ ಹೊಸ ಸವಾಲನ್ನು ಒಡ್ಡುವ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮೊಂಡಾಗಿ ಕಲಿಸುವ, ನಾನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸುವ ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ Happy Teachers Day!!