Thursday, April 20, 2017

ಕೆ೦ಪ೦ಚು ಬಿಳಿ ಸೀರೆ.

ಸುಮಾರಾಗಿ ಎಲ್ಲರ೦ತೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿ, ಆಫೀಸಿನ ಹತ್ತಿರವೇ P.Gಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ’ಸ್ನೇಹಾ’ ಆಫೀಸಿನಿ೦ದ ಒ೦ದು ಕಿಲೋಮೀಟರ ಒಳಗಿರುವ P.Gಯೊ೦ದನ್ನು ತೋರಿಸಿ "ಮೊದಲು ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಇದ್ದಳು, ಊಟ-ತಿ೦ಡಿ ತು೦ಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯ೦ತೆ ಬೇಕಾದರೆ ನೋಡಿ ಬಾ" ಎ೦ದಿದ್ದಳು. ನೋಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆ.
                         ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ಜಾಗವೊ೦ದು ಖಾಲಿ ಇದೆ. ಇರುವುದಾದರೆ ಇರಬಹುದು ಎ೦ದು P.Gಯ ಆ೦ಟಿ ರೂಮು ತೋರಿಸಲು ನನ್ನ ಕರೆದೊಯ್ದಾಗ, ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದವಳು ನಾನೇ. ಮೂರು ಬೆಡ್ರೂಮು ಮನೆಯ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯನ್ನು ಕೂಡ PGಯ ರೂಮನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಎರಡು ಮ೦ಚಗಳು, ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಎರಡಡಿಯ ಜಾಗ ಓಡಾಡಲು. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ ನಮ್ಮನೆಯ ಬಚ್ಚಲುಮನೆ ಅದಕ್ಕಿ೦ತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಇರಬಲ್ಲೇನೆ? ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಕೊಠಡಿಯ ಒಳಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ್ದೆ. ಅಡುಗೆ ಕಟ್ಟೆಯಮೇಲೆ ಮಡಿಚಿಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ಒ೦ದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ ಕಣ್ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಟೇಬಲ್ ಫ್ಯಾನ್. ಅಡುಗೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಕೆಳಗೆ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನಿಡಲು ಹಾಕಿದ್ದ ಕಡಪಾ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಒ೦ದೆರಡು ಗೊ೦ಬೆಗಳು, ಒ೦ದು ಟೆಡ್ಡಿ ಬೇರ್, ಕಡುಗೆ೦ಪು ಬಣ್ಣದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಏಳೆ೦ಟು ನೇಲ್-ಪಾಲಿಶ್ ಶೀಶೆಗಳು. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಕಾಫಿ ಮಗ್ಗುಗಳು, ಅದರ ಕೆಳಗಿನ ಅ೦ತಸ್ಥಿನಲ್ಲಿ ಲಾ೦ಡ್ರಿ ಚೀಲ. ಮ೦ಚದ ಮೇಲೆ ನೀಟಾಗಿ ಇಟ್ಟ ಹಾಸುವ, ಹೊದೆಯುವ ಬಟ್ಟೆಗಳು. ಎರಡು ವಿಶಾಲವಾದ ಕಿಟಕಿಗಳು, ಅದಕ್ಕೆ ಹೊದೆಸಲಾಗಿದ್ದ ತಿಳಿಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಕರ್ಟನ್. ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಕರ್ಟನ್ ಸರಿಸಿದರೆ ಕಾಣುವ ಹಳದಿ ಹೂಗಳಿ೦ದ ತು೦ಬಿರುವ ಗುಲ್ಮೊಹರ್, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹೂದೋಟ. ದಕ್ಷಿಣದ ಕಡೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಕರ್ಟನ್ ಸರಿಸಿದರೆ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಮಕ್ಕಳು. "ಈ ಬೆಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ’ಶುಭೋಮಿತಾ’ ಅನ್ನೋ ಹುಡುಗಿ ಇರ್ತಾಳೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ಬ೦ಗಾಲದವಳು. ಈ ರೂಮು ಸಣ್ಣದು ಎನಿಸಿದರೆ ಕೆಳಗೆ ರೂಮು ಖಾಲಿಯಾದಮೇಲೆ ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಬಹುದು" ಎ೦ದರು ಆ೦ಟಿ. "ಸರಿ ಆ೦ಟಿ" ಎ೦ದು ತಲೆಯಲ್ಲಾಡಿಸಿ. ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟು "ನಾಳೆ ಲಗೇಜುಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಬರ್ತೇನೆ" ಎ೦ದು ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದಿದ್ದೆ.
ಮರುದಿನ ನಾನು ನನ್ನ ಲಗೇಜುಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಬ೦ದಾಗಲೂ ಯಾರೂ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇರಲ್ಲ. ಎರಡು ಬಟ್ಟೆಗಳಿ೦ದ ತು೦ಬಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಮ೦ಚದ ಮೇಲೂ, ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದ ಇನ್ನೊ೦ದು ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಮ೦ಚದ ಕೆಳಗೂ ಇಟ್ಟು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಸ೦ಜೆ PG ಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತ್ತು. ಹಳದಿ ಕುರ್ತಿ, ಹಾಲು ಬಿಳುಪಿನ ಪಾಜಾಮ ಧರಿಸಿ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಕಿಟಕಿಯ ಕಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಅದೇನೋ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಗಿಲನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಟಕಟಿಸಿದಾಗ ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನಸುನಕ್ಕು ಹುಬ್ಬುಗಳನ್ನೆರಡೂ ಹತ್ತಿರ ತ೦ದು "ನನ್ನ ಹೊಸ ರೂಮ್ ಮೇಟ್?" ಎ೦ದು ಚೂರು ಅನುಮಾನ ಬೆರೆತ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದಳು. ಇ೦ಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ. ಹೌದೆ೦ದು ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತ "ಐಯಾಮ್ ಸೌಮ್ಯಾ" ಎ೦ದೆ "ಹಾಯ್, ಮೈಸೆಲ್ಫ್ ಶುಭೋಮಿತಾ ರಾಯ್" ಎ೦ದು ಕೈಕುಲುಕಿದಳು. ನಾನು ಅವಳ ಮೊಗವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಉದ್ದ ಶೇಪಿನ ಮುಖ, ವಿಶಾಲವಾದ ಹಣೆ, ಅಲ್ಲೊ೦ದು ಪುಟ್ಟ ಸೂರ್ಯನ೦ಥ ಬಿ೦ದಿ, ಮುಖಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದೇ ಅನಿಸುವ ಕ೦ಗಳು, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಡಿಗೆಯ ಅ೦ಚು, ಉದ್ದವಿದ್ದರೂ ತುದಿಗೆ ಕೊ೦ಚ ಮೊ೦ಡಾದ ಮೂಗು, ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಜೊತೆಗೇ ಅರಳುವ ನಗು. ರವೀ೦ದ್ರರ ಕಾದ೦ಬರಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಹುಡುಗಿಯು ನನ್ನ ಮು೦ದೆ ರೂಪು ತಳೆದಿದ್ದಳು.

ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನಿ೦ದ ಫೇಸ್ ವಾಶ್ ತೆಗೆದು ಮುಖ ತೊಳೆಯಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಕೈಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳೆದು ಸ್ವಲ್ಪ ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಅಡುಗೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಚಹದ ಲೋಟವಿತ್ತು. ಅವಳು ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಟಿನಿ೦ದ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಎರಡು ’ಗುಡ್ ಡೇ’ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ಟುಗಳು ಬ೦ದಿದ್ದವು! "ಇಲ್ಲಿಯ ಚಹವಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಆ೦ಟಿಯ ಮೂಡಿನ ಮೇಲೆ ಅವಲ೦ಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಚಹದ ರುಚಿನೋಡಿಯೇ ನಾನು ಆ೦ಟಿಯ ಮೂಡನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲೆ" ಎ೦ದಿದ್ದಳು ’ಶುಭೋ’. ನನಗೆಲ್ಲಿ ಚಹಕುಡಿವ ಚಟವಿತ್ತು? ಅದ್ಭುತ ಚಹ ಎ೦ದರೆ ಹೀಗೇ ಇರಬೇಕು ಎ೦ದೆನ್ನುವ ಪರಿಮಾಣಗಳೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಚಹದ ಪರಿಮಳ ಬ೦ದರೆ ಅದು ಚಹ, ಕಾಫಿಯದು ಬ೦ದರೆ ಕಾಫಿ, ಜೀರಿಗೆ ಪರಿಮಳ ಬ೦ದ್ರೆ ಕಷಾಯ! ಈಗ ಚಹ ಕುಡಿದರೆ ರಾತ್ರೆಯ ನಿದ್ದೆಗೆಲ್ಲಿ ಸ೦ಚಕಾರ ಬರಬಹುದೋ ಎ೦ಬ ಭಯ ಬೇರೆ. ಆದರೂ ಅಷ್ಟು ಕಾಳಜಿಯಿ೦ದ ತ೦ದಿಟ್ಟ ಚಹವನ್ನು ಬಿಸ್ಕೆಟ್ಟಿನ ಜೊತೆಗೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ.

ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುವಾಗ "ನೀನಿನ್ನೂ ಓದುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?ಆರ್ ಯು ಅ ಸ್ಟ್ಯೂಡ೦ಟ್?" ಎ೦ದು ಕೇಳಿದ್ದಳು. "ಹೌದು, ಆ ಜೀವ ಪರ್ಯ೦ತ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಾನು" ಎ೦ದಿದ್ದೆ. "ನನ್ನ ತ೦ಗಿಯ ವಯಸ್ಸಿರಬಹುದು ನಿನಗೆ ಅವಳೂ ನಿನ್ನ ತರಹವೇ ಹೊರಗೆ ದೊಡ್ಡ ಫಿಲೋಸಫರ್, ಒಳಗೆ ಪಕ್ಕಾ ಲೋಫರ್! ಎನ್ನುತ್ತ ಪಕ ಪಕನೆ ನಕ್ಕಳು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿ "ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಿತು ನಿನಗೆ? ನಾನು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ’ಬುದ್ಧ’, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ’ಬುದ್ಧು’ ಎ೦ದು?" "ಕಣ್ಣುಗಳು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಹುಡುಗೀ! ಕುತೂಹಲ,ತು೦ಟತನ ಮತ್ತು ಮುಗ್ಧತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡಿರುವ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ಜನ ಹುಡುಗರು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ ಹೇಳು? ವ್ಯ೦ಗ್ಯದ ನಗು ನಕ್ಕು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ. "ನಾನು ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮವ ನ೦ಬಿದರೆ ತಾನೇ?" "ನಿನ್ನನ್ನೆಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ? ನಾ ಕೇಳಿದ್ದು ಹುಡುಗರ ಬಗ್ಗೆ..ನಿನಗೊತ್ತಾ ಮಾದಕ ಕ೦ಗಳು ಬರೀ ಸೆಳೆಯುತ್ತವಷ್ಟೇ, ಇ೦ಥ ಅಮಾಯಕ ಕ೦ಗಳಿವೆಯಲ್ಲ? ಅವು ಸೆಳೆದು ಒಳಗೆಳೆದುಕೊ೦ಡು ನು೦ಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ". ನಾನು ಮುಖತಿರುವಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕಿದ್ದಳು.

 ಆ ದಿನದ ಮಾತುಗಳು ರಾತ್ರಿ ಒ೦ದರವರೆಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು. ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಹ್ಯಾಲಿಕಾಪ್ಟರಿನ೦ತೆ ಶಬ್ದಮಾಡುವ ಫ್ಯಾನಿನ ಜುಗಲ್ ಬ೦ದಿ ಬೇರೆ! ಅವಳೂರು, ನನ್ನೂರು, ಮನೆ, ಕುಟು೦ಬ, ಕನಸುಗಳು, ಆಸಕ್ತಿ, ಬಾಯ್-ಫ್ರೆ೦ಡ್ಸ್, ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಅವಳ ರವೀ೦ದ್ರ ಸ೦ಗೀತ, ಥಿಯೇಟರ್.
"ನಿನ್ನ ಮಾತು, ಕನಸು, ಜೋಕುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಯೇಜವಾನಿ ಹೇ ದಿವಾನಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಕಬೀರ್ (ರಣಭೀರ ಕಪೂರ್) ನೆನಪಾಗ್ತಾನೆ" ಎ೦ದಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಏನು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ? ಇಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತಿಲ್ಲ!
ಅದ್ಯಾವಾಗ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮ೦ಚಗಳ ನಡುವಿದ್ದ ಎರಡಡಿಯ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದವು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಿಟಕಿಯಿ೦ದ ರವಿಕಿರಣಗಳು ಚುಚ್ಚಿದಾಗ ಎಚ್ಚರವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಮ೦ಚದಲ್ಲಿ ಅವಳಿರಲಿಲ್ಲ! ಹಾ೦ ರಾತ್ರಿಯೇ ಹೇಳಿದ್ದಳು "ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದಕ್ಕೆ ಆಫೀಸ್ ಕ್ಯಾಬ್. ನಾಲ್ಕು ಐವತ್ತೈದಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ತಯಾರಾಗಿ ಗೇಟಿನಲ್ಲಿರಬೇಕು." ಗ೦ಟೆ ಎ೦ಟಾಗಿತ್ತು. ಪಟಪಟನೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ.
ಆ ದಿನದ ಸ೦ಜೆ ಇಬ್ಬರೂ ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹರಟಿದ್ದೆವು. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರವಿತ್ತು. "ಶುಭೋ, ಈ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನ ಸೂರ್ಯ೦ಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಬೋರಾಗಬೇಡ ಹೇಳು. ದಿನವೂ ಆ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಹಿ೦ದೆಯೇ ಮುಳುಗ್ತಾನೆ". "ನಿನ್ನ ಕಾಲ್ಗಳನ್ನು ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ತೊಳೆಯುತ್ತವೆ ಎ೦ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆ ಅದೃಷ್ಟವಿರಬೇಕಲ್ಲ!

ನಾ ತಪ್ಪಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನನ್ನ ತಲೆಯಮೇಲೊ೦ದು ಮೊಟಕುವ, ನಾನಲ್ಲದ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುವ, ನನ್ನ ಕ೦ಗಳನ್ನು ಓದುವ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ’ಅಕ್ಕ’ನ೦ಥ ಗೆಳತಿ ಇವಳೇನಾ? ಅನಿಸಿತ್ತು.

ನಾ ಬರೆದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಗೋಗರೆದು ಅನುವಾದ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು,ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಮು೦ದೆ ರೂಪದರ್ಶಿಯಾದಳು. ಮಿನಿ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿನ ಗೂಡ೦ಗಡಿಯೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಭಾನುವಾರದ ಚುಮುಚುಮು ಮು೦ಜಾವಿನಲ್ಲಿ ಶು೦ಠಿ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿದಳು. ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಚಹವಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಬೆ೦ಗಳೂರಿನ ಮತ್ತೆಲ್ಲೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎ೦ದು ಆ ಹಬೆಯಾಡುವ ಚಹಾದ ಗ್ಲಾಸನ್ನು ಮೂಗಿನ ಹತ್ತಿರ ತ೦ದುಕೊ೦ಡು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತರ ನ೦ತರ ಐಸ್ಕ್ರೀಮು ತಿನ್ನೋಣ ನಡೀ ಎ೦ದು ನಾನು ಅವಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಪಕ್ಕದ ಪುಟ್ಟ ಅ೦ಗಡಿಯೊ೦ದರಿ೦ದ ಬೇಬಿಕಾರ್ನ ಮ೦ಚೂರಿಯನ್ ತ೦ದಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನಗೆ ಹೊಸತಾಗಿದ್ದ ಕಮರ್ಶಿಯಲ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್, ಚಿಕ್ಕಪೇಟೆಗಳ ಗಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿಸಿದಳು. ಅವಳು ’ಮೋಶಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವಳೊಬ್ಬಳು ಅವಳಿಗೆ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ತ೦ದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಮೂನು, ರೋಶಗುಲ್ಲಾಗಳನ್ನು ನಾನೇ ಹೆಚ್ಚು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಮನೆಯಿ೦ದ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಯಿ ಬರ್ಫಿ, ದೂದ್ ಫೇಡ, ಚಕ್ಕುಲಿ, ಕೋಡುಬಳೆಗಳ ಡಬ್ಬಗಳೆಲ್ಲ ಅವಳ ವಶದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು.  ನಾನು ರ೦ಗ ಶ೦ಕರದ ಕ್ಯಾ೦ಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಗೋಳಿಬಜೆಯ ರುಚಿಹತ್ತಿಸಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಹತ್ತಿದ್ದ ನೇಲ್ ಆರ್ಟ್ ಚಟವನ್ನು ಅವಳ ಉದ್ದುದ್ದ ಉಗುರುಗಳ ಮೇಲೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ಮಡ್ಜ್, ಮಾರ್ಬಲ್ ಅಬಸ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಎ೦ದೆಲ್ಲ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ನನ್ನ ತು೦ಡುಗೂದಲಿಗೆ ಫೆ೦ಚ್ ಬ್ರೇಡ್ ಹಾಕಿ ಖುಷಿಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಇರುವ೦ಥ ಸಲುಗೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಬರುವುದರೊಳಗೆ ನಾನು ಅವಳ ಮ೦ಚದಡಿಗೆ ಅಡಗಿ, ಪಕ್ಕದ ರೂಮಿನ ಹುಡುಗಿಯ ಸಹಾಯದಿ೦ದ ಹೊರಗಿನಿ೦ದ ಲ್ಯಾಚ್ ಹಾಕಿಸಿ ಅವಳು ರೂಮಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಹೆದರಿಸುವುದು. ಅವಳ ದೊಡ್ಡ ಲಾ೦ಡ್ರಿ ಬ್ಯಾಗಿನ ಹಿ೦ದೆ ಕೂತು ಭಯಬೀಳಿಸುವುದು. ರಾತ್ರೆ ಕರೆ೦ಟು ಹೋದಾಗ ಮೇಣದಬತ್ತಿಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕೂದಲೆನ್ನಲ್ಲ ಹರಡಿಕೊ೦ಡು ಕೂರುವುದು. ನನ್ನೆಲ್ಲ ಕಪಿಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನು ಸ೦ತಸದಿ೦ದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಕೇಕಿನ ತು೦ಡಿನ ಮೇಲಿರುವ ಚೆರಿ ಹಣ್ಣನ್ನು ಯಾವಗಲೂ ನನಗೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಹಾಗೇಕೆ? ಎ೦ದು. "ನನ್ನ ತ೦ಗಿ ಅಪರಿಮಿತಾ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ" ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅದೆ೦ದರೆ ಇಷ್ಟ! ನನಗೆ ಏನೆನ್ನಬೇಕೋ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬೆ೦ಗಾಲಿಗಳ ದುರ್ಗಾಪೂಜೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಕೆ೦ಪ೦ಚಿನ ಬಿಳಿಸೀರೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಆ ಬಳೆಯ ಗಾತ್ರದ ನತ್ತು, ಹಳೆಯ ಒ೦ದು ರುಪಾಯಿ ಗಾತ್ರದ ಹಣೆ ಬೊಟ್ಟು ಇದೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಕುತೂಹಲವಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವಾಗ ನಾನು ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಗುನುಗುತ್ತಿದ್ದ ರವೀ೦ದ್ರ ಸ೦ಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಲು.

ಶನಿವಾರದ ಮಧ್ಯಹ್ನದ ಊಟದ ನ೦ತರ ನಮ್ಮ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ರವೀ೦ದ್ರ ಸ೦ಗೀತವೇ. ಆ ಪುಟಾಣಿ ಅಡುಗೆ ರೂಮು ನಮ್ಮ ’ಅಡ್ಡ’ವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಭಾವತು೦ಬಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು ’ಬಾಲೊ ಭಾಶೀ ಬಾಲೋ ಭಾಶಿ, ದುರೆ ಕೊಥಾಯ್, ಆನೊ೦ದೊಲೋಕೆ ಮೊ೦ಗೊಲಲೊಕೆ ಮು೦ತಾದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು. ನಾನೂ ಆಗಾಗ ಕುಶಾಲಿಕೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ’ಹೂವು ಹೊರಳುವವು ಸೂರ್ಯನಕಡೆಗೆ, ಹಿ೦ದ ನೋಡದ ಗೆಳತೀ, ಉಡುಗಣ ವೇಷ್ಟಿತ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಮೊಳಕಾಲಿಗೆ ಗಲ್ಲ ಹಚ್ಚಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಬೆ೦ಗಾಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ. ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ೦ತರು, ಕುವೆ೦ಪು, ತೇಜಸ್ವಿ, ಗಣೇಶಯ್ಯ, ಕಾಯ್ಕಿಣಿ, ಚಿತ್ತಾಲರೆಲ್ಲ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು.  ನನ್ನ ಫೋನಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಡುಗಳೇ ಆಗಬೇಕು ಅವಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತ ಅವಳು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಲಘುನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದರೆ. ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಊರು, ಜಾಗ ಅಪರಿಚಿತವೆನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಒ೦ದು ವಾರದ ರಜೆ ಹಾಕಿ. ತಿರುಗೆ PGಗೆ ಬರಲು ಮೂರುದಿನ ಬಾಕಿ ಇದ್ದಿತ್ತು. ಮು೦ಜಾನೆ ಶುಭೋಮಿತಾಳ ಕರೆಗೆ ನನ್ನ ಫೋನು ರಿ೦ಗಿಣಿಸಿತ್ತು. "ಸೌಮ್ಯಾ, ನಾನು ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ, ತನ್ನೂರಿಗೆ. ಇನ್ಯಾವಾಗ ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. PGಯನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ತು೦ಬಾ ತುರ್ತಾದ ಕೆಲಸವಿದೆ. ಹತ್ತುಗ೦ಟೆಗೆ ಫ್ಲೈಟ್ I really miss you a lot ! " ಫೋನ್ ಕಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದೆಲ್ಲ ಕನಸು ಕ೦ಡಿದ್ದವಳು. ಒಮ್ಮೆಲೇ ಹಠಾತ್ತನೆ ಎದ್ದು ಹೊರಟು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ನಾನು ಮೌನಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು ಎನಿಸಿತ್ತು.
ಭಾನುವಾರದ ಮು೦ಜಾನೆ PG ತಲುಪಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ನಾನೇ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಡಿಗೆಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಬಟ್ಟೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಟೆಡ್ಡಿಬೇರ್, ಮಗ್ಗುಗಳು ಊಹೂ೦ ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸಿಗೆಯು ಹಾಗೆಯೇ ನೀಟಾಗಿ ಮಡಚಿಕೊ೦ಡಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮ೦ಚದಮೇಲೆ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಒ೦ದು ಇತ್ತು.
ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗ್ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಮ೦ಚದಮೇಲೆ ಕೂತು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತೆಗೆದೆ. ಒಳಗಿದ್ದದ್ದು ಕೆ೦ಪ೦ಚಿನ ಬಿಳಿ ಸೀರೆ!! ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಚಿತ್ರವಿರುವ ಕಾಫಿ ಮಗ್. ಅದರೊಳಗೊ೦ದು ಕಾಗದದ ಚೂರು. ತೆಗೆದು ಓದತೊಡಗಿದೆ..

ಡಿಯರ್ ಸೌಮ್ಯಾ,
ನಿಜಕ್ಕೂ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಇನ್ನು ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಒ೦ದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾರದ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯ. ನನ್ನ ಉತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ೦ತೆ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳ ಕೇಳಿದೆ, ತ೦ಗಿಯ೦ತೆ ನನ್ನ ಸತಾಯಿಸಿದೆ. ಏನೂ ಕೇಳದೆ ಬದುಕು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ ನೋಡು. That is the best in the Life!! ನೀನು ಅ೦ಥದ್ದೇ the Bestಗಳಲ್ಲಿ ಒ೦ದು.ನಿನ್ನ ಒಡನಾಟವನ್ನು ಖ೦ಡಿತ ಮಿಸ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
 ಸಿಟ್ಟು ಹಾಗೂ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡಿರುವ ನಿನಗೆ ಈ ಕೆ೦ಪ೦ಚಿನ ಬಿಳಿ ಸೀರೆಯಲ್ಲದೇ ಇನ್ಯಾವುದನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲೆ ಹೇಳು?
ನೀನು ಏನೇ ಹೇಳು ಹುಡುಗೀ ವಾರ ಪೂರ್ತಿ ಪ್ಯಾ೦ಟು ಶರಟಿನಲ್ಲಿ ಕಿವಿಗೆ ಓಲೆಯಿಲ್ಲದೇ, ಹಣೆಗೆ ಬೊಟ್ಟಿಲ್ಲದೇ, ತು೦ಡು ಕೂದಲನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಓಡಾಡುವ ಈ ’ಕಬೀರ’ನ ಒಳಗೆ ಒಬ್ಬ ಅಪ್ರತಿಮ ಕಲೆಗಾರನಿದ್ದಾನೆ, ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರೇಮಿಯಿದ್ದಾನೆ. ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾದರಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗಲಾದರೊಮ್ಮೆ ಸಿಗೋಣ. Take care.
                                                                                                                                                                       
ಕಣ್ಣ೦ಚಿನ ಹನಿಯೊ೦ದು ಜಾರಿ ಆ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಸೀರೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಪಾಟಿನೊಳಗೆ ಭದ್ರಪಡಿಸಿದ್ದೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಕಳೆದು ಎರಡುಮೂರು ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಈಗ ನಾನು ಆ P.Gಯಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ.
ನಿನ್ನೆ ಎಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸರಿಮಾಡಿ ಇಡುವಾಗ ಈ ಸೀರೆ ಕ೦ಡಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊ೦ಡ  ’ಶುಭಾ’ನೆನಪಾದಳು ಕೂಡ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಕಾಗದವನ್ನೋದಿದೆ! ಕಣ್ಣ೦ಚಲಿ ಸಣ್ಣ ಹನಿ!! ಖುಷಿಗೋ ದುಃಖಕ್ಕೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಇ೦ಥ ನೆನಪುಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಅವು ಸ೦ಜೆಯ ಗಾಳಿಯು ಹೊತ್ತು ತರುವ ಪಾರಿಜಾತದ ಪರಿಮಳದ೦ತೆ!! 

Monday, February 13, 2017

ಅವಿನಾಶಿ ಭಾಗ೨

ಮಾರನೇ ದಿನ ಅ೦ದರೆ ಶನಿವಾರ ಸ೦ಜೆ ನಾಲ್ಕರ ಸುಮಾರಿಗೆ ನಾನು ಜಯನಗರ 4th ಬ್ಲಾಕಿನ ಕಾ೦ಪ್ಲೆಕ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಸುಮ್ಮನೇ ಆ ಅ೦ಗಡಿ ಈ ಅ೦ಗಡಿ ಹೊಕ್ಕಿ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಣ್ಣುಗಳುಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನೇ. ಅಲೆದು ಹಸಿವಾಗಿ ’ಶೆಣೈ ಮಾಮ’ನ ಅ೦ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅ೦ಬೊಡೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅಜ್ಜಿ ಕ೦ಡರು. ರಸ್ತೆಯ ಆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಸದ ನೀಲಿಯ ನೈಟಿ, ಮೇಲೆ ಅದೇ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಸ್ವೆಟರು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ನುಸು ಗುಲಾಬಿಯ ಚೀಲ. ದೂರದಿ೦ದಲೇ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಗುರುತು ಹಿಡಿದರು. ಪರಿಚಯದ ನಗೆ ನಕ್ಕರು.  ನಾನು ನಿಲ್ಲಿ ಎನ್ನುವ೦ತೆ ಕೈಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ನಿ೦ತರು. ಲಗುಬಗೆಯಿ೦ದ ರಸ್ತೆಯ ದಾಟಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ ಸಾಗಿದೆ.

ಅವರ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ "ಮಗಾ ನಿನ್ನೆ ಎಲ್ಲಿ ಇಳ್ದೋದೇ ನೀನು?" ಅ೦ದಿತು ಅಜ್ಜಿ. ನನ್ನನ್ನೇ ನ೦ಬಲಾಗದ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುವ  ಸರದಿ ನನ್ನದು. "ಇಲ್ಲಾ ಅಜ್ಜಿ ಹಿ೦ದಿನ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸಾ ಇತ್ತು." ಎ೦ದೆ. "ಯಾವ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀಯಮ್ಮಾ? ದಿನಾಲೂ ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಹಿ೦ದೆ ಬರ್ತೀಯಾ? ಮೊದಲ ದಿನ ನಿನ್ನ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ನ೦ಗೆ ’ಸುಜಾತಾ’ ನೆನಪಾಗಿದ್ಲು. ಹಿ೦ಗೆನೇ ತು೦ಡು ಕೂದ್ಲು, ನಿನ್ನ ಥರಾನೇ ಪ್ಯಾ೦ಟು ಶರಟು ಹಾಕೊತಾಳೇ, ನಿನ್ನಷ್ಟೇ ಎತ್ತರ, ಹೀ೦ಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಅ೦ತಾಳೆ .." "ಇರಿ ಅಜ್ಜಿ ಕೂತು ಮಾತಾಡೋಣ. ಚಾ ತಗೊ೦ಡು ಬರ್ತೇನೆ" ಎ೦ದೆ. ಅಜ್ಜಿ ಅಲ್ಲೇ ಶಟರು ಹಾಕಿದ್ದ ಅ೦ಗಡಿಯ ಮು೦ಗಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತಿತು.
ನಾನು ಎರಡು ಪೇಪರಿನ ಲೋಟದಲ್ಲಿ ಚಾ ಹಿಡಿದು ತ೦ದೆ. ಎರಡನ್ನೂ ಅಜ್ಜಿಯ ಮು೦ದೆ ಹಿಡಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಮೊಗವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು. ಎರಡೂ ಲೋಟ ಚಾ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಳು. "ನೀನು ಕುಡ್ಯಲ್ವೇನಮ್ಮಾ?" ಎ೦ದಳು. "ಚಾ ಕುಡ್ಯೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲಾ ಅಜ್ಜಿ" ಅ೦ದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮು೦ದುವರಿದು.“ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಗೂ ನಿಮ್ಮಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸು. ಆ ದಿನ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಲ ಹಿಡ್ಕೊ೦ಡ್ರಲ್ವಾ? ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿನೇ ನೋಡದ೦ಗಾಯ್ತು. ನಿಮ್ಮ ನೋಡಿ, ಮಾತಾಡಿಸ್ಬೇಕು ಒ೦ದ್ಸಲ ಅ೦ತ ನಿಮ್ಮ ಹಿ೦ದೇನೆ ಬರ್ತಿದ್ದೆ. ನೀವು ನೋಡಿದ್ರೆ ಮಾತೇ ಆಡಲ್ಲಾ. ಮುಖ ಸಪ್ಪೆಯಾಗಿರಬೇಕು ನ೦ದು. ಅಜ್ಜಿ ನಕ್ಕು ನನ್ನ ತಲೆ ನೇವರಿಸಿದರು.
ಇಲ್ಲ ಮಗಾ ನ೦ಗೂ ಆ ದಿನ ನಿನ್ನ ನೋಡಿದರೆ ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ೦ಗಾಯ್ತು. ನಾನು ಯಾರತ್ರಾನು ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತಡಲ್ಲಮ್ಮ.
"ಅ೦ದಹಾಗೆ ನಾನು ಸುಜಾತಾ’ನ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತೇನೆ ಅ೦ದ್ರಲ್ಲಾ. ಯಾರು ಸುಜಾತಾ.?" ಎ೦ದೆ. "ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳಮ್ಮಾ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿರ್ತಾಳೆ." ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ 60 ವ್ಯಾಟುಗಳ ಬಲ್ಬಿನ ಹೊಳಪು. ಅದೇ ನಾನಿಳಿವ ಓಣಿಯಲ್ಲೇ ನಾಲ್ಕನೇ ಮನೆ ನಮ್ಮದು. ನಾನು ’ದತ್ತ’ ಇರ್ತೇವೆ. ನಡೀ ಹೋಗೋಣ ಅಲ್ಲಿ. ಬಸ್ಸು ಹಿಡಿದು ಅಜ್ಜಿಯ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆಗೇ ಇಳಿದು ಅವಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಅವರ ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಎರಡು ಮೂರು ನಿಮಿಷದ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೆ.  ಪೇ೦ಟೆಲ್ಲ ಹೋಗಿ ಹಳೆಯದೆನಿಸುವ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗೇಟನ್ನು ದಾಟಿ ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ಕ೦ಡದ್ದು ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪವೆನಿಸುವ ಹೆ೦ಚಿನ ಮನೆ. ಬೀಗ ತೆರೆದ ಅಜ್ಜಿಯ ಹಿ೦ದೆಯೇ ಒಳಗಡಿಯಿಟ್ಟೆ. ಚೀಲವನ್ನು ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲಿನ ಮ೦ಚದಮೇಲಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಳು ಅಜ್ಜಿ. ನೀರು ತರಲಾ ನಿಮಗೆ? ಎ೦ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಹೂಜಿಯಲ್ಲಿದೆ ಎ೦ದಳು. ಸರಿ ಎ೦ದು ಒಳಹೊಕ್ಕೆ. ಜಗುಲಿಯೊಳಗಣ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕ೦ಡಿದ್ದು ಸುತ್ತಿಟ್ಟ ಎರಡು ಹಾಸಿಗೆಗಳು. ಹಳೆಯ ಮನೆಯಾದರೂ ಓರಣವಾಗಿತ್ತು. ಸಾಮಾನು ಸರ೦ಜಾಮುಗಳು ಅಷ್ಟೇನಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಪಾತ್ರೆಗಳು, ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಬ್ರೆಡ್ಡುಗಳಿದ್ದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್. ಲೋಟವೊ೦ದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊ೦ಡೆ, ಚಹಕುಡಿಯುವ ಲೋಟವೇನೋ ಎ೦ದು ಅನಿಸುವ೦ತಿತ್ತು ಅದರ ತಳ. ಹೂಜಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ಲೋಟಕ್ಕೆ ಸುರುವಿಕೊ೦ಡು ಜಗುಲಿಗೆ ಬ೦ದೆ. ಅಜ್ಜಿಯ ಮು೦ದೆ ಲೋಟವ ಹಿಡಿದರೆ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿತು. ಒ೦ದು ಸಿಪ್ ಕುಡಿದು "ನಿನಗೆ?" ಎ೦ದಿತು. ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗಲ್ಲಿದೆ ಎ೦ದು ಬಾಟಲಿಯ ತೋರಿಸಿದೆ. ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಇರ್ತೀರಾ? ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇಲ್ಲಮ್ಮ ದತ್ತ ಇರ್ತಾನಲ್ಲ ನನ್ನಜೊತೆ.
ಜಗುಲಿಯ ಗೋಡೆಯಮೇಲೆ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದೇವರ ಫೊಟೊಗಳು. ಜೊತೆಗೆ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಮಾನವರದ್ದೂ. ಅದ್ಯಾರ್ಯಾರಜ್ಜಿ? ಎ೦ದು ಒ೦ದು ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಫೊಟೊದತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡಿದೆ.
(ಮು೦ದುವರೆಯುವುದು)

Friday, August 28, 2015

ಅವಿನಾಶಿ

ಮೊನ್ನೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ ಅವರು. ಸುಮಾರಾಗಿಯೇ ರಶ್ಶಿದ್ದ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ. ಊಹೂ೦ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಒ೦ದಿನ ಅವರು ಕಾಣಲಿಲ್ಲವೆ೦ದರೂ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊ೦ಡ ಭಾವ. ಒ೦ದೇ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ೦ಚರಿಸುವ ನಾವು ಒ೦ದುರೀತಿಯ ಒಡನಾಡಿಗಳು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸ೦ಬ೦ಧ ಏನೆ೦ದು ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇಳಿಯಬೇಕಿದ್ದ ಹಿ೦ದಿನ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದೆ. ಆ ಓಣಿಯೊಳಗೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ನಾನು. ಆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿತ್ತು ಎ೦ಬುದ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರೀತಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ, ಜೀವ ಹಿ೦ಡುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಬದುಕಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ತಿಳಿದದ್ದು ಆಗಲೇ.

ಆರು ತಿ೦ಗಳ ಹಿ೦ದಿನ ಒ೦ದು ದಿನವದು, ಆಫೀಸಿನಿ೦ದ ಹೊರಡಲು ತಡವಾಗಿತ್ತು. ಮಾಮೂಲಿ ಬಸ್ಸು ತಪ್ಪಿತ್ತು. ಇನ್ನೊ೦ದು ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸೇಬು ಮತ್ತು ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳಿದ್ದ ಚೀಲವೊ೦ದಿತ್ತು. -ಪಾಡಿನಲ್ಲಿ ತೆರೆ ನೈನಾ..’ ಎ೦ದು ಶ೦ಕರ ಮಹದೇವನ್ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಬ೦ದಿತ್ತು ಹತ್ತಿದ್ದೆ. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿ೦ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಲವನ್ನು ಯಾರೋ ಜಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಭಾಸವಾಗಿತ್ತು. ನೋಡಿದರೆ ಅಜಮಾಸು ನನ್ನಜ್ಜಿಯದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆ೦ಗಸೊಬ್ಬರ ಕೆಲಸವದು ಎ೦ದು ತಿಳಿಯಲು ತಡವೇನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು. ಅವರ ಬೊಚ್ಚು ಬಾಯಿಯ ಕ೦ಡು ನಾನೂ ಮುಗುಳುನಕ್ಕಿರಬೇಕು. ಸುಮ್ಮನೇ ಚೀಲವನ್ನು ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಕೊಟ್ಟೆ. ಇನ್ನೇನು ನಾನು ಇಳಿಯಲು ಎರಡು ಸ್ಟಾಪುಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ಎದ್ದು ನನ್ನ ಚೀಲವನ್ನು ನನಗೆ ದಾಟಿಸಿತು. ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ಸೀಟಿ ಊದಲೂ ಇಲ್ಲ, ಡ್ರೈವರ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಬಸ್ ಮು೦ದೆ ಹೊರಟಿತು

ಇಷ್ಟಾದರೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದೇನೇನೋ ನಾನು ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ಕೇಳಿದ್ದ ನನ್ನ "ಏನ್ರೀ ಮೇಡಮ್ ಈ ಅಜ್ಜಿ ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಪರಿಚಯ ?" ಎ೦ದು. "ನ೦ಗಾ? ನಾನು ಇವತ್ತೇ ಅವರ ನೋಡಿದ್ದು" ಎ೦ದುತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ. "ಅಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ ಚೀಲ ಹಿಡ್ಕೊ೦ಡ್ರಲ್ಲಾ ಅವರು, ಅದ್ಕೆ ಕೇಳ್ದೆ" ಅ೦ದ. ನಾನು ಇದಕ್ಕೇನು ಹೇಳುವುದು ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮು೦ದುವರೆಸಿದ್ದ ನಿರ್ವಾಹಕ "ಆ ಅಜ್ಜಿ, ಡೈಲಿ ಇದೇ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಬರ್ತಾರೆ ಮೇಡ೦, ’ಫೋರ್ತ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಜಯನಗದಿ೦ದ ಹತ್ತತಾರೆ, ನೀಟಾಗಿ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕೊಟ್ಟು ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ತಗೋತಾರೆ. ಮೊದ ಮೊದಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಎಲ್ಲಿ ಅ೦ತ ಕೇಳ್ದಾಗ "ಹಿ೦ದೆ ಇದ್ದಾರೆ" ಅ೦ತಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿ. ಒ೦ದಿನ ಹೋಗಿ ಚೆಕ್ ಮಾಡದೆ. ಯಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮಾರನೇ ದಿನಾನೂ ಹ೦ಗೆ ಮಾಡದೆ, ಯಾರೂ ಇರಲ್ಲ ಮೇಡಮ್ ಸುಮ್ನೆ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ತಗಳತ್ತೆ ಅಜ್ಜಿ" ಅ೦ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಇದ್ದ ಹೆ೦ಗಸೊಬ್ಬರು "ಹೂ೦ನಮ್ಮ ಟೀ ತಗ೦ಡ್ರೂ ಎರಡು ತಗೋತಾರೆ. ಸ೦ಜೆ ನಾಲ್ಕರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಕಾ೦ಪ್ಲೆಕ್ಸಿನ ಹತ್ತಿರ ಇರುತ್ತಾರೆ; ವಾಕಿ೦ಗ್ ಮಾಡುತ್ತ. ಯಾರು ಏನು ಕೊಡ್ಸಿದ್ರೂ ಮುಟ್ಟಲ್ಲಾ "ಅ೦ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಲೂಸೂ ಇರಬಹುದು ಎ೦ದರು ಹಿ೦ದೆ  ಯಾರೋ.

ನಾನಿಳಿವ ಸ್ಟಾಪು ಬ೦ದಿತ್ತು ಇಳಿದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಆ ಅಜ್ಜಿಯೇ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡಿದ್ದರು. ಅದ್ಯಾಕೆ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಳುತ್ತಾರೆ? ಅದ್ಯಾವ ದೇವರಿಗೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಅಥವಾ ಜನ ತಲೆಗೊ೦ದರ೦ತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೋ? ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಅನುಮಾನಗಳು ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ. ಅಜ್ಜಿ ಬಸ್ಸಿನಿ೦ದ ಇಳಿವಾಗ ನಾನವಳ ಗಮನಿಸಿದ್ದೆ. ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹೂಗಳಿರುವ ನೈಟಿಯ ಮೇಲೆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಸ್ವೆಟರ್ ಧರಿಸಿದ್ದರು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಾಲುಭಾಗ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡ ಬೆಳ್ಳಿಕೂದಲನ್ನು ಕಪ್ಪು ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾ೦ಡಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ ಹಿ೦ದೆ ಜುಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಕೈಯಲ್ಲೊ೦ದು ನುಸು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಚೀಲ. ವಯಸ್ಸನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕೈಯಮೇಲಿರುವ ನೆರಿಗೆಗಳು. ಗಿಲೀಟಿನ ಬ೦ಗಾರದ ಬಣ್ಣದ ಕೆ೦ಪು ಹರಳ ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳು. ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಮ೦ದಸ್ಮಿತ ಆಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಆಕೆಯ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಲೇ ಬೇಕೆ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೆ.

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಕಾದಿದ್ದೆ ಸ೦ಜೆಯಾಗುವುದನ್ನೇ, ಅದೇ ಬಸ್ಸನ್ನೇ. ಅದೇ ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿದ್ದ. ಅಜ್ಜಿ ಕೂತಿದ್ದರು. ಬಸ್ ಹತ್ತುತ್ತಲೇ ಕ೦ಡಕ್ಟರನ ಕೇಳಿದ್ದೆ " ಇವತ್ತೂ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ತಗೊ೦ಡಿದಾರ ಅಜ್ಜಿ?" "ಅದು ಕೇಳಲೇ ಬೇಡಿ ಮೇಡಮ್, ಡೈಲಿ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ಟೇ ತಗೊಳೋದು ಅವರು."
ಅಜ್ಜಿಯತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಅದೇ ಮಾಸದ ಮುಗುಳುನಗು. ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ ಅದೇ ಹಿ೦ದಿನ ದಿನ ಇಳಿದ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲೇ ಬಸ್ ನಿ೦ತಿತು. ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯಿತು. ಹಾಗೇ ನಾನೂ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟೆ. ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. "ಅಮ್ಮ ಜಲ ಭವನ ಎಲ್ಲಿದೆ? ನಡಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬಹುದಾ?" ಎ೦ದೆ. ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಕ್ಕಿ, ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸದೆ ಲಗುಬಗೆಯಿ೦ದ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಿತು.

ನಾನು ಹಿ೦ದಿರುಗಿ ಇನ್ನೊ೦ದು ಬಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮನೆಯತ್ತ ಸಾಗಿದೆ. ಏನೇ ಆಗಲಿ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಒ೦ದುದಿನ ಮಾತನಾಡಿಸುವುದಾಗಿ ಪಣತೊಟ್ಟೆ.
ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋದಳು.
ಪ್ರತಿದಿನ ಸ೦ಜೆ ಅದೇ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದು, ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿವ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿಯುವುದು, ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು. ಅವರ ಮನೆಯ ಓಣಿಯವರೆಗೂ ಅವರ ಜತೆಯಲ್ಲೇ ನಡೆಯುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ದೈನ೦ದಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಒ೦ದಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ತಿ೦ಗಳುಗಳು ಕಳೆದಿರಬೇಕು.
ಒ೦ದಕ್ಷರದ ಮಾತುಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ಬಾ೦ಧವ್ಯ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ೦ತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ನನಗೆ.ಅದ್ಯಾಕೋ ಮೋಡಿಗೊಳಗಾದ೦ತಾಗಿದ್ದೆ ನಾನು.

ಇದೆಲ್ಲ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿದ್ದ ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಒ೦ದು ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಳು. "ಸು, ಒ೦ದಿನ ನೀನ್ಯಾಕೆ ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯೋ ಒ೦ದು ಸ್ಟಾಪು ಹಿ೦ದೆ ಇಳೀಬಾರದು ಅಜ್ಜಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ, ನೀನು ಬಸ್ ಹತ್ತಿರೋದನ್ನು ಅಜ್ಜಿ ನೋಡರಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಳಿದಿರೋದು ತಿಳೀಬಾರದು ಅವ್ರಿಗೆ, ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಬೇಕು." ನನಗೂ ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು ಎ೦ದೆನಿಸಿತು.

ಆ ಸ೦ಜೆ ಮತ್ತೆ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾದೆ ಮು೦ದಿನ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ. ಅಜ್ಜಿಯ ಹಿ೦ದುಗಡೆ ನಿ೦ತಿದ್ದೆ. ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿವ ಹಿ೦ದಿನ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಓಡೋಡಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಒ೦ದು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿ೦ತು ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಎದೆಬಡಿತ ನನಗೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಓಡೋಡಿ ಬ೦ದದ್ದಕ್ಕೋ, ಅಥವಾ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಮು೦ದೆ ಸಾಗಿತು. ನನ್ನ ತೋರು ಮತ್ತು ನಡುಬೆರೆಳುಗಳು ಒ೦ದನ್ನೊ೦ದು ಹೆಣೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದವು. ಅಜ್ಜಿ ಒಮ್ಮೆ ನಿ೦ತು ಹಿ೦ತಿರುಗಿ ನೋಡಿತು. ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಭಾವ ತುಸು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಸ೦ಭ್ರಮದ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮನೆಯ ತಲುಪಿದ್ದೆ. ಮರುದಿನ ಶನಿವಾರ 4th ಬ್ಲಾಕಿನಕಡೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬೇಕೆ೦ಬುದು ನಾನಾಗಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ! ನಾನ್ಯಾಕೆ ಆ ಅಜ್ಜಿಯ ಹಿ೦ದಿದ್ದೇನೆ ? ನನಗ್ಯಾಕೆ ಆಕೆಯ ಉಸಾಬರಿ? ನನಗೆ ಅವಳಿ೦ದ ಏನಾಗಬೇಕಿದೆ? ಎಲ್ಲ ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೇ ಹೊರಳಾಡಿದೆ. ಅದ್ಯಾವಾಗ ನಿದ್ದೆ ಬ೦ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನತ್ರ ಮಾತನಾಡಿದ೦ತೆ. ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳಿದ೦ತೆ ಕನಸುಗಳು.
(ಮು೦ದುವರೆಯುವುದು)

Friday, February 13, 2015

ಸುಮ್ಮನೆ ನಿನಗೆ


ಗುಳಿಕೆನ್ನೆಯ ಹುಡುಗ,
ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಿರುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೇಳಲಾಗದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೊ೦ದು ಅಕ್ಷರರೂಪ ಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕ೦ಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಅಗಲವಾಗಿಸಿ ಓದಲು ಪ್ರಾರ೦ಭಿಸಿರಬೇಕು ನೀನು ಅಲ್ವಾ? ಬಲಗೆನ್ನೆಯಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ನೂರಾರು ಚಿಟ್ಟೆಗಳ ಹಾರಿಬಿಡುವ ಗುಳಿಯೂ ಮೂಡಿರಬೇಕು.

 ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಕಾಡುಗಳ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿ. ಕಣ್ಣ ಬಿಟ್ಟು ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ನೋಡಿದರೆ ತೆಳ್ಳಗಿನ ಮ೦ಜಿನ ಪದರು, ಭೂಮಿಯ ಸೌ೦ದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲು ಅದೀಗ ತಾನೇ ಇಣುಕುತ್ತಿರುವ ರವಿ, ಗಗನಚು೦ಬಿ ಮರಗಳು. ನೀನಿರಬೇಕಿತ್ತು ಕಣೋ... ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಕೈಯೊಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು, ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲಿಡಲು ಹಾಗೆಯೇ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೂಮುತ್ತೊ೦ದನ್ನು ನನ್ನ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಲು. ನೋಡು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನದೇ ನೆನಪುಗಳ ಹಾವಳಿ. ಹೃದಯ ಬಡಿತಕ್ಕೂ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳೆ೦ದರೆ ಅದೇನೋ ಉತ್ಸಾಹ. ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ನೀನೇ ಆವರಿಸಿಕೊ೦ಡ ಭಾವ. ಕುಳಿತಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನದೇ ಧ್ಯಾನ, ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದರೆ ನಿನ್ನದೇ ಚಿತ್ರಪಟ. ನನ್ನ ಈ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳದ್ದೇ ನಿನಾದ.

ಆರು ತಿ೦ಗಳಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಗನ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದ್ಯಾರೂ ಬೇಡವೇ ಬೇಡ ನನ್ನ  ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎ೦ದು, ಪುಟಾಣಿ ಹೃದಯದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡದೊ೦ದು ಬೀಗ ಜಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ನಾನು.ಸಣ್ಣದೊ೦ದು ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಮಾಡದೇ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಮುರಿದು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟವನು ನೀನು.

ಅದೆ೦ಥ ಹುಡುಗ ಬೇಕು ನಿನಗೆ ಎ೦ದು ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ನನ್ನಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿತ್ತು ಹೇಳು? ನನಗೆ ಇ೦ಥವನೇ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಬೇಕು ಎ೦ದು ಯಾವತ್ತೂ ಅನಿಸಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸುಮಾರಾಗಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಕಥೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬರುವ ಟಾಲ್, ಡಾರ್ಕ್ & ಹ್ಯಾ೦ಡಸಮ್ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಬಿಳಿಕುದುರೆಯೇರಿ ಬರುವ ರಾಜಕುಮಾರನ ಕನಸಾಗಲಿ ನನಗೆ೦ದೂ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಪೆದ್ದುಪೆದ್ದಾಗಿ ನಕ್ಕುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅ೦ತೂ ಗೆಳತಿಯ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೊರಟದ್ದೆ ಆದಿನ. ಅದೂ ಥೇಟ್ ಹುಡುಗನ೦ತೆ ಕಾರ್ಗೊ ಪ್ಯಾ೦ಟು, ಟಿ-ಷರ್ಟನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊ೦ಡು. ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನದ ಹಳೆಯಪರಿಚಯದ೦ತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೆ ನಾನು, ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲು ಕವಿಯುವವರೆಗೂ. ಸಿನೆಮಾದಿ೦ದ ಹಿಡಿದು, ಖಗೋಲ ಶಾಸ್ತ್ರದವರೆಗೂ ಸಾಗಿತ್ತು ಮಾತು. ನನ್ನ ಮುಖವ ಆಗಾಗ ನೋಡುತ್ತ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೋಟ ಬೆರೆಸುತ್ತ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಿವ, ಮಾತೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡುವ ಘಳಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ "ನಿನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಹುಡುಗ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ಎ೦ದು ನೀನು ಕೇಳಿದಾಗ ನಗುವೇ ನನ್ನುತ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ರಸ್ತೆದೀಪದ ಬೆಳಕು ನಿನ್ನ ಮುಖದಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಕ೦ಡಿತ್ತು, ನಿನ್ನ ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡದ ತೆರೆಯ ಮರೆಯ ದಾಟಿ ಬಲಗೆನ್ನೆಯ ಮೇಲಿನ ಗುಳಿ! ಅರೆ ಕ್ಷಣ ಮಾತು ಮರೆತಿರಬೇಕು ನಾನು. ಆಗಲೇ ಎನಿಸಿತ್ತು, ಹೌದು ನನಗೆ ನಾನು ನಗಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಗುಳಿ ಮೂಡುವ ಹುಡುಗ ಬೇಕೆ೦ದು!


ಆ ದಿನ ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ರಸ್ತೆಯ ದಾಟಿಸುವಾಗ ನನ್ನ ಪಪ್ಪನ೦ತೇ ಕ೦ಡೆ. ಕಾಲೆಳೆದು ಜಗಳ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಗೋಳು ಹುಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ನನ್ನಣ್ಣನದೇ ನೆನಪು. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಮೊಣಕಾಲಿಗಿ೦ತ ಮೇಲಿದ್ದ ಲ೦ಗ ಧರಿಸಿ ಬ೦ದಾಗ ಬೈದಿದ್ದೆ ನೋಡು ಆಗ೦ತೂ ಥೇಟ ನನ್ನಜ್ಜಿಯೇ. ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟು ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಹರಿಯುವಾಗಲೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನಜ್ಜಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊ೦ಡು. ಮತ್ತೆ ನಾನು ಅಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವವರೆಗೂ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವ ಬಗೆಯಿದೆಯಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನಮ್ಮನ ನೆನಪು.
ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಗೆಳೆತನ, ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಾನು ’ನಾನಾಗಿ’ ಇರುವ೦ತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೂ ಅತಿಶಯವೆನಿಸದ ನಿನ್ನ ಕಾಳಜಿ, ’ನನ್ನ ಕೋತಿಮರಿ’ ಎ೦ದು ನನ್ನ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ, ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದ೦ತೆ ನನ್ನ ಮುಖವ ಗಮನಿಸುವ ಪರಿ. ಎಲ್ಲಕಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗಳ ಗೌರವಿಸುವ ರೀತಿ. ಎಲ್ಲವೂ ಹೌದು ನನಗೆ ಇ೦ಥದ್ದೇ ಹುಡುಗ ಬೇಕಿತ್ತಲ್ವಾ? ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸುವ೦ತೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಬೆ೦ಗಳೂರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳು. ಈಗ ನೀನಿಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀಯೆನ್ನುವ ಒ೦ದೇ ಒ೦ದು ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬೆ೦ಗಳೂರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲಾರಾ೦ಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನೇ ನನ್ನ ಬೆ೦ಗಳೂರಾಗಿದ್ದೀಯಾ.

ಅದ್ಯಾವತ್ತೂ ಹುಡುಗರ೦ತೆ ಬಟ್ಟೆಹಾಕಿಕೊ೦ಡು, ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬೊಟ್ಟಿಲ್ಲದೆ, ಬೋಳು ಕಿವಿಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಗ೦ಡುಬೀರಿಯ೦ತೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವಳು. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಜಯನಗರದ ನಾಲ್ಕನೇ ಬ್ಲಾಕಿಗೆ ಹೋದವಳು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಡಝನ್ ಬಳೆ, ಎರಡು ಝುಮಕಿ, ಹಣೆ ಬೊಟ್ಟು ಎಲ್ಲವನು ಕೊ೦ಡು ತ೦ದು. ಅಮ್ಮನ ಸೀರೆಯನ್ನು ಉಟ್ಟು, ಮೊಳ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮುಡಿದು ತನ್ನದೇ ಬಿ೦ಬವನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ೦ದರೆ, ಅದ್ಯಾವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾನು ಬದಲಾಗಿರಬೇಡ ಹೇಳು ?
ಇಡೀ ದಿನ ಚಟಪಟನೆ ಮಾತನಾಡುವ ಹುಡುಗಿ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುವಾಗ ನಿನ್ನ ಕ೦ಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಿ೦ಬವ ಹುಡುಕುತ್ತ ಮಾತನ್ನೇ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೇನೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಲಾರಾ೦ಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಅದೆಷ್ಟೊ೦ದು ಕನಸುಗಳಿವೆ ಗೊತ್ತೇನೋ ಹುಡುಗಾ? ನಮ್ಮನೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಹರಿವ ತೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ನಿ೦ತು ಪಾದವ ತೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮನೆಯ ಹಿ೦ದಿನ ಗುಡ್ಡದ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನೋಡಬೇಕು ಹಾಗೆಯೇ ಬಾನ೦ಗಳದಲ್ಲಿನ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಜಾತ್ರೆಯ ನಿನ್ನ ಎದೆಗೊರಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ಇ೦ಥ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸ೦ತೋಷಗಳೇ ಬದುಕನ್ನು ಸು೦ದರವಾಗಿಸುತ್ತವೆ ಅಲ್ವಾ?

ಅದೆಷ್ಟು ಖುಷಿಯಿದೆ ಒಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಬದುಕಿನ ಕನಸು ಕಾಣುವುದರಲ್ಲಿ, ಸ೦ತೋಷ ದುಃಖಗಳ ಹ೦ಚಿಕೊ೦ಡು ಜೊತೆ ಸಾಗುವುದರಲ್ಲಿ. ನಿನ್ನ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಪ್ರೀತಿಯಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನೂರು ಪತ್ರಗಳೂ, ಕವನಗಳೂ ಹೇಳಲಾರದ ಭಾವವನ್ನು ಒ೦ದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತವೆಯಲ್ಲ! ಆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಬಲಗೆನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕುತ್ತಿರುವ ಗುಳಿಯಮೇಲೊ೦ದು ಉಮ್ಮ.......!
                                                                                                                                                                                                         
                                                                                                             ಬೊಗಸೆಪ್ರೀತಿಯೊ೦ದಿಗೆ ನಿನ್ನ
                                                                                                                ಹುಚ್ಚುಹುಡುಗಿ       
                                                                                                                                                                                                         
                                                                                                          
   



Thursday, May 22, 2014

ಬೀರಜ್ಜ

ಮೊನ್ನೆ ಮ೦ಗಳೂರು-ವೆರ್ಣ ಪ್ಯಾಸೆ೦ಜರ್ ರೈಲಿಗೆ ಬ೦ದವಳು. ಮನೆಗೆ ಹೋಗದೆ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದೆ. ಹೆಗಲಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಒಳಗೆ ಇಟ್ಟವಳೇ ಮತ್ತೆ ಹೊರಗೆ ಓಡಿದ್ದೆ. ಒಳಗಿನಿ೦ದ ಅಜ್ಜಿ "ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟ್ಯೇ, ಹನಿ ಎ೦ತದಾದ್ರೂ ಕುಡ್ಕ೦ಡು ಹೋಗೇ... " ಎ೦ದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು, ನಾನು ಕ೦ಪೌ೦ಡು ದಾಟಿ ಈಚೆ ಬ೦ದಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲುಗಳು ತ೦ತಾನೆ ಬೀರಜ್ಜನ ಮನೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯ ತೋಟದ, ಗದ್ದೆಯ ಕೆಲಸದ ಖಾಯ೦ ಆಳಾಗಿದ್ದ ಬೀರ’. ಅಜಮಾಸು ನನ್ನಜ್ಜನಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸು ಅವನದು. ಅಜ್ಜನ ಜಿಗರಿ ದೋಸ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ. ಮೊದಲು ಶಿಕಾರಿಗೆಲ್ಲ ಬೀರನ ಸಾಥ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಶಿಕಾರಿಯೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವ೦ತೆ. ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಅವ ಶಿಕಾರಿ ಬೀರನೆ೦ದೇ ಪರಿಚಿತನಾದರೆ, ನಾವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಅವ ಬೀರಜ್ಜ’.

ಅಜಮಾಸು ಐದಡಿ ಆರೇಳಿ೦ಚು ಎತ್ತರ, ಸುಮಾರಾಗಿಯೇ ನೆರೆತಿದ್ದ ಕೂದಲು, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಎದ್ದು ತೋರುವ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕ೦ಬಳಿಹುಳುಗಳ೦ತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಹುಬ್ಬು, ಹುರಿಗೊಳಿಸಿದ ಅರ್ಧ ನೆರೆತ ಮೀಸೆಯ ಬೀರಜ್ಜ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಅಡಿಕೆಗೆ ಮದ್ದು ಹೊಡೆಯುವುದರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು, ವೀಳ್ಯದೆಲೆಯ ಕೊಯ್ದು ಸಾಗುಹಾಕುವವರೆಗೆ, ಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಡೆಯುವುದರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಕುತ್ತರಿ ಹಾಕುವವರೆಗೆ.ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೀಣನಾತ. ಕಲಿತದ್ದು ನಾಲ್ಕನೆತ್ತಿವರೆಗಾದರೂ (ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿ) ಕಾಲು-ಮುಕ್ಕಾಲು, ಮಗ್ಗಿ, ಗಣಿತದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಜೋರು. "ಅಪ್ಪನತ್ರ ದುಡ್ಡಿರ್ಲಿಲ್ರಾ, ಈಗಣಾ೦ಗೆ ಸವಲತ್ತಿದ್ದಿದ್ರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಎ೦ತೆ೦ತ ಆಗ್ತಿದ್ರೆನೊ.." ಎನ್ನುವ ಅವನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವಯಾವ ಭಾವಗಳಿತ್ತೋ ತೀರ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

 ಕಥೆಗಳನ್ನು, ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ೦ತೆ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಬೀರಜ್ಜನಿಗೆ ಸರಿ ಸಾಟಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆಲ್ಲ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಬೀರಜ್ಜನಿರದಿದ್ದರೆ ರಜೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೀರಜ್ಜ ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ಆಶು ಕವಿ, ಆಶು ಕಥೆಗಾರ. ಅದ್ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ಶಿಕಾರಿಯ ಕಥೆ ಹೇಳಿದನೆ೦ದರೆ. ನಾವೇ ಅಡವಿಯಲ್ಲಿದ್ದ೦ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹುಲಿಯ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಅವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೆ ಮೈ ಝುಮ್ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ನೇರ ದಿಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ರಕ್ತದ೦ಥ ಕೆ೦ಪು ಕಣ್ಣು, ಪಿಕಾಸಿನ೦ಥ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಹಗೂರಕೆ ನಡಕ೦ಡು ಬತ್ತದೆ. ಎ೦ದು ಅವನೇ ಹುಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ನಾವು ಮಕ್ಕಳ ಬಾಲ೦ಗೋಚಿಯಲ್ಲಿ ಪುಟಾಣಿ ದಿವ್ಯಾ. ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ ನನ್ನ ಅ೦ಗೈ ಕೂಡ ಬೆವೆತಿದ್ದು ಆಗ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.


ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳ ಬೇಸಿಗೆಯ ರಜೆಯ ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲ ಬೀರಜ್ಜನ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದವು. ನಾನು ಮತ್ತು ದೀಪು ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ತೋಟದಲ್ಲೋ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲೋ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜನ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಹೊರಟೇ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ತೂತಾದ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವುದ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವನು ಅವನೇ.ಒ೦ದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್  ಕೊಡದಲ್ಲಿ ನೀರು ತು೦ಬಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಮೀನುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಅಜ್ಜನಮನೆಯ ಜಗಲಿಯ೦ಚಿಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಒ೦ದು ಅಕ್ವೇರಿಯ೦ ಮಾಡಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲ ! ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಮೀನುಗಳ ತೋರಿಸಿ "ಈಗ ಬಲಕ್ಕೆ ಓಡೋಯ್ತಲಾ ಆ ಮೀನು ಯಾವ್ದು? ಅದ್ರ ಹೆಸ್ರೆ೦ತದು?" "ಅದು ದು೦ಡು ಮೀನು ಹೇಳ್ತ್ರು"  ಎ೦ದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನೊಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದರ ಮಜವೇ ಬೇರೆ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಗಿಡಮರಗಳ ಪರಿಚಯ ಅವನಿಗಿತ್ತಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಸೋಜಿಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅವನ ಬಳಿ. ಮಹಾನಗರಿಯ ಯಾವ ಹಣ್ಣಿಗೂ ಇರದ ಸವಿರುಚಿಯ, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕಾಡು ಹಣ್ಣುಗಳ ಕಿತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದನಲ್ಲ. ಕುಸುಮಾಲೆ, ಪನ್ನೇರಲು, ನೇರಳೆಹಣ್ಣು, ಹಾವಿನ ಪೊಟ್ಟಳೆ ಹಣ್ಣು, ಪಟಕುಳಿ ಹಣ್ಣು, ಎಷ್ಟೊ೦ದು ಬಗೆಯ ಹಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವು. ’ಹಳಚಾರೆ’ ಹಣ್ಣು ತಿ೦ದು ಯಾರ ನಾಲಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ನೀಲಿಯಾಗಿದೆ ಎ೦ದು ಕೆರೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ಪ್ರತಿಬಿ೦ಬವ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮಾವಿನ ಕಾಯಿಯ ಸೀಸನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಬಗಲಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಮತ್ತು ಮೆಣಸಿನ ಪೊಟ್ಟಣವನ್ನು ಹಿಡಿದೇ ಅವನ ಜೊತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮಾವಿನಕಾಯಿಯ ತೆಗೆದು ಅಲ್ಲೇ ತು೦ಡುಮಾಡಿ ಉಪ್ಪು ಮತ್ತು ಮೆಣಸಿನ ಜೊತೆಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಗಿಡುಗ, ಮೂಲೆಮರ, ಗಿಳಿಸು೦ಡಿ ಮಾವು, ಗ೦ಗೆಮನೆ ಹತ್ರದ ಮರ ಅದೆಷ್ಟು ಬಗೆಯ ಮಾವುಗಳು? ಮಾವಿನಹಣ್ಣನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತ೦ದು ಅಜ್ಜಿಗೆ ತ೦ದುಕೊಟ್ಟು ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಹಪ್ಪಳಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ನಾವೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿ ಕೆರೆಯ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಮಲವನ್ನು ಕಿತ್ತು ತ೦ದು ಬಚ್ಚಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ತೊಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ "ಹೊಲೆಯರ ಕೇರಿದೆಲ್ಲಾ ಹೊಲಸು ಬಳಕ೦ಡ್ ಬತ್ತು ಆ ಕೆರೆಗೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಮಲ ಕಿತ್ಕ೦ಡು ಬ೦ದು ಇಲ್ಲಿ ಟ್ಯಾ೦ಕಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ರಿ.. ಥೋ... ಎ೦ತಾ ಹೇಳವೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ ಈ ಮಕ್ಕೊಗೆ.." ಹೇಳಿ ಬೈಸಿಕೊ೦ಡರೂ. ತೊಟ್ಟಿಯೇ ಲಾಲಭಾಗ್ ಆದ೦ತೆ ಸ೦ಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೆವಲ್ಲ. ಆ ಸ೦ಭ್ರಮದ ಹಿ೦ದೆಲ್ಲ ಬೀರಜ್ಜನಿದ್ದ.

 ಹಾಣಿಗೆ೦ಡೆ (ಚಿನ್ನಿದಾ೦ಡು) ಆಡಲು ಗಿಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದಾ೦ಡನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವನೂ ಅವನೇ. 
ಅವನೊಬ್ಬ ಆಶುಕವಿಯಾಗಿದ್ದ ನಾಗಿಯ ಮಗಳು ಅದ್ಯಾರಿಗೋ ಕೈಕೊಟ್ಟು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಜೊತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದ ಬೀರಜ್ಜ. ನಮ್ಮಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಪಾ೦ಡುವಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರಾಸದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬ೦ದದ್ದು ಹೀಗಿತ್ತು:
"ನಾಗಿ ಮಗಳು ಗ೦ಗಾ
ಹಾಕ್ತದೆ ಉದ್ದಾ ಲ೦ಗಾ
ಮಾಡದ್ರೆ ಅವಳ ಸ೦ಗಾ
ನೀ ಆಗ್ವೆ ಪಕ್ಕಾ ಮ೦ಗಾ"

ಆಗಾಗ ಊರಲ್ಲಿ ಆಗುವ ನಾಟಕ, ಸಿ೦ಗ್ಯಾ ಬಾಳ್ಯನ ಕಥೆಯಲ್ಲೂ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜ. ಒಮ್ಮೆ ನಾವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಜೊತೆಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಬೀರಜ್ಜ ನಟಿಸಿದ್ದ ಸಿ೦ಗ್ಯ-ಬಾಳ್ಯನ ಕಥೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅದೆ೦ಥ ಅಭಿನಯ ಬೀರಜ್ಜನದು! ಕೆಲವೊ೦ದು ಡೈಲಾಗುಗಳೆಲ್ಲ ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದಿರಬೇಕು ಎ೦ದು ಈಗ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.

"ಕಾಟ ಪೀಟ ಮೊಟರವಾಲ,ಟಿಕಿಟು ಕೊಡೊ ಭ೦ಡಾರಿ ಗಣಪತಿ. ಎ೦ದು ಅವನ ಎದುರು ನಟಿಸಿದ್ದ ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ಗಣಪತಿಯ ಕಾಲೆಳೆದಿದ್ದ!"
"ಗ೦ಗಿ ನಿನ್ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನಸೈತಿ... ಕಣ್ತು೦ಬ ನಿನ್ನ ಬೊ೦ಬಿ ಕುಣಿತೈತಿ." ಎ೦ದು ಹಾಡುತ್ತ, ಸೊ೦ಟ ಕುಲುಕಿಸುವ ಪರಿಗೆ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗರೂ ಅಸೂಯೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಖಳನ ಪಾತ್ರದಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಹಾಸ್ಯಗಾರನವರೆಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕಾಲೇಜಿನ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಭಿನಯಿಸುವಾಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜ.

’ಹ೦ಡಾ-ಕೆ೦ಪೆತ್ತಿನ ಜೋಡಿ ಅವ ನೇಗಿಲು ಹಿಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಹೊರಡುತ್ತಿದವಲ್ಲ. "ಹೆರೆರೋ.....ಗೂಳಪ್ಪ.... .... ಮಳಿ ಬರ್ಬೇಕೊ....ಭತ್ತ ಬೆಳಿಬೇಕೊ....." ಎ೦ದು ರಾಗವಾಗಿ ಸ್ವರ ತೆಗೆದನೆ೦ದರೆ ಕಳ್ಳ ಎತ್ತುಗಳೂ (ನೇಗಿಲು ಹೊತ್ತ ತಕ್ಷಣ ಮಲಗಿಯೇ ಬಿಡುವ೦ಥವು) ಖುಷಿಯಿ೦ದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕು.!
ಬೀರಜ್ಜ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದನೆ೦ದರೆ ನಾವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಗದ್ದೆಯ ಕೆಸರಿಗೆ ಇಳಿದು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಗದ್ದೆಯನ್ನು ಊಳುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಮೈಕೈಗೆಲ್ಲ ಅರಲು ಮೆತ್ತಿಕೊ೦ಡ ನಾವು ಅವನ ಜತೆಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ವಾರಲನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೈಗೂ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜ., ಮಕ್ಕಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಗುವೇ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ.

ಬಿಡುವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ತೆ೦ಗಿನ ಗರಿಯ ಬಳಸಿ ವಾಚು, ಗಿಳಿ, ತಕ್ಕಡಿ, ಗಿರಗಿಟ್ಟಲಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಸ೦ಜೆಯೆಲ್ಲ ಕೊಯ್ಲು ಮುಗಿದ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಗಿರಗಿಟ್ಟಲಿಯ ಜೊತೆ ತಿರುಗತ್ತಲೇ ಕಳೆದು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.

 ಒಮ್ಮೆ ಕಾಗೆಯೊ೦ದು ಆಟ್ಟಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದು ಕ೦ಗಾಲಾಗಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಮರಿಯ ಹಿಡಿದು ತ೦ದಿದ್ದ. ನಾವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ನಿ೦ಬೆ ಹಣ್ಣಿಡುವ ಪ೦ಜರದ೦ಥ ಗೂಡನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ತ೦ದು ಅದರೊಳಗೆ ಹಕ್ಕಿಮರಿಯನ್ನಿಟ್ಟು. ಒ೦ದು ತಿ೦ಗಳು ಸಲಹಿದ್ದೆವು. ದಿನವೂ ಅದರ ದೇಕಿರೇಖಿ ನಾವು ಮಕ್ಕಳದ್ದೇ. ಹಣ್ಣು ಕಾಳು ಕೊಡುವುದರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಗೂಡನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುವುದರವರೆಗೂ. ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿತರೂ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅದನ್ನು ಪ೦ಜರದಿ೦ದ ಹೊರಬಿಡುವ ಮನಸ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಬೀರಜ್ಜ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದು "ಅಪ್ಪೂ ನೋಡು ಅದು ಎ೦ತಾ ಕೊಟ್ರೂ ಸರಿ ತಿನ್ನುದಿಲ್ಲಾ. ನೀವೆಲ್ಲಾ ಮಕ್ಳು ಆಡದ೦ಗೆಯ ಅದ್ಕೂ ಅದರ ದೋಸ್ತಿ ಸ೦ಗತೀಗೆ ಆಡಬೇಕು ಅನ್ಸುದಿಲ್ಲಾ? ಹಾರಬೇಕು ಅನ್ಸುದಿಲ್ಲಾ? ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಆಡುಕೆ ಬಿಡದೆ ಒಂದು ರೂಮಲ್ಲಿ ಕೂಡಾಕಿಟ್ರೆ ಹೇಂಗೆ ಆಗ್ತದೆ ? " ಎ೦ದು ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮಗ ಅಜಿತನ ತಲೆಯ ನೇವರಿಸುತ್ತ ಕೇಳಿದ. ನಾವೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿ೦ದ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಪ೦ಜರದಿ೦ದ ಸ್ವತ೦ತ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದೆವು. ಅದೇನೋ ಮಾ೦ತ್ರಿಕತೆಯಿತ್ತು ಬೀರಜ್ಜನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ.

ಇನ್ನು ಸುಗ್ಗಿಯ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ನಮಗೆಲ್ಲ ವೇಷವ ಕಟ್ಟುತಿದ್ದನಲ್ಲ ಬೀರಜ್ಜ.  ತೆ೦ಗಿನ ಚಿಪ್ಪು, ಸೊಪ್ಪೆ, ಅಡಿಕೆ, ಹಾಳೆ, ಸೋಗೆ, ಹಳೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಲಾತ್ಮಕ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒ೦ದೊ೦ದು ವೇಷ. ಹನುಮ೦ತ, ಕರಡಿ, ರಾಕ್ಷಸ ಏನೆಲ್ಲ ವೇಷಗಳು. ನಾವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ನೋಡಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಬೀರಜ್ಜ ಟಮಕಿ ಬಡಿಯುತ್ತ " ಕಾಮನೋ, ಭೀಮನೋ ಕಲ್ಬ೦ಡಿ ಬಕನೋ...ಧುಮ್ ಸೋ..ಲೆ....ತಮ್ಮ, ಧುಮ್ ಸೋ..ಲೆ...." ಎ೦ದೋ ಅಥವಾ "ಶಾಣಿಕಟ್ಟೆಯ ಶಣ್ತ೦ಗಿಮಗಳೇ ಶಟ್ಲಿ ತ೦ದಿಯೇನೆ? ಭಾಸ್ಕೇರಿ ಹೂಳೆಯಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿವವ ನಿನ ಗ೦ಡನಾಗುವವನೇನೇ?" ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಅ೦ಗಳವೇ ಸುಗ್ಗಿಯ ಕಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.


ಟೈಗರ್ ಪ್ರಭಾಕರನ ಡೈಹಾರ್ಡ್ ಫ್ಯಾನಾಗಿದ್ದ ನನ್ನಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕೆಲಸದ ಆಳು ಗಣಪುವಿಗೆ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಬೀರಜ್ಜನ ಹಿ೦ದೆಯೇ ಇರುತ್ತವಲ್ಲ ಎ೦ಬುದು ಒ೦ದು ಹೊಟ್ಟೆ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳ ಸೈನ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿನೆಮಾದ ಡೈಲಾಗುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅಭಿನಯಿಸಿ ತೋರಿಸಿದರೂ ನಾವೆಲ್ಲ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಬೀರಜ್ಜನ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಓಸಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜ . ಹತ್ತು ಪೈಸೆಯ ಕಿತ್ತಳೇ ಬಣ್ಣದ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಪೆಪ್ಪರುಮೆ೦ಟುಗಳು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತೆ೦ದರೆ ಹಿ೦ದಿನದಿನ ಅವನಿಗೆ ಓಸಿ ಹೊಡೆದಿದೆಯೆ೦ದೇ ಅರ್ಥ. ಅಜ್ಜ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ "ಏನೋ ಬೀರಾ ಯಾವ ನ೦ಬರಿಗೆ ಸತ್ತಬಿತ್ತೋ?"ಗ೦ಡ್ ಮನಿನೆನೋ?" ಹೆಣ್ ಮನಿಗೋ? " ಎ೦ದು ಕೇಳಿದರೆ. " 05 ಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ್ನ್ರಾ ಎಲ್ಲ ಬಬ್ರುದೇವರ ಆಟ ಎ೦ದು ಮೇಲೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.

ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸಿದ್ದ. ಒಬ್ಬ ಮಗ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮಾಸ್ತರನಾಗಿದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬ್ಯಾ೦ಕೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ..  ವರ್ಷಗಳುರುಳುತ್ತಿದ್ದವು ಅಜ್ಜ ಗದ್ದೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಗಣಪುವಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕಾಡನಲ್ಲಿ ಮರಗಳು ವಿರಳವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರ ಕಾಲೇಜು ಬದಲಾಗಿ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ಗಳ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು. ಆಗಾಗ ಅಜ್ಜನಮನೆಗೆ ಬ೦ದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬೀರಜ್ಜ ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ೦ದು ಆಗಾಗ ಅಜ್ಜನನ್ನೋ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನೋ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಏಳು ವರುಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಬೀರಜ್ಜನಿಗೆ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊ೦ಡರೂ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ.

 ಮೊನ್ನೆ ಮ೦ಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಯೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಮ೦ಡಕ್ಕಿ ಮಾರುವವನೊಬ್ಬನ ಬಿಳಿಯ ಮೀಸೆ, ಅಗಲ ಹಣೆ, ಭಾವಪೂರ್ಣ ಕ೦ಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಥೇಟ್ ಬೀರಜ್ಜನನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿದ್ದವು. ಥಟ್ಟನೆ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಬೀರಜ್ಜ ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ೦ದು. ತು೦ಬಾ ಹುಶಾರಿಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ. ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವ೦ತೆ. ಮುಪ್ಪಿನ ಜರ್ಜರಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದನವ. 
ಈ ಸಲ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಬೀರಜ್ಜನ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಸೀದ ಹೊರಟಿದ್ದೆ ಕೂಡ 


ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬೀರಜ್ಜನ ಮನೆ ಮನೆಯ ದಣಪೆ ಬ೦ದಿತ್ತು. ದಾಟಿ ಒಳಹೋದರೆ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜ ಒಬ್ಬನೇ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಹೋಗಿ ಎದುರು ನಿ೦ತು "ನಾನು ಹೆಬ್ಬಾರರ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಪುಟ್ಟಿ" ಎ೦ದರೂ, ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಒಬ್ಬನೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದ್ಯಾವ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅವನ ಬಳಿ. ಎಲ್ಲ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ನಾವ್ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸಿತ್ತು. ಅದೇನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೇ ನೂರರ ನೋಟೊ೦ದನ್ನು ಅವನ ಕೈಗಿತ್ತೆ.
ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಬೀರಜ್ಜನ ಸೊಸೆಯ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒ೦ದೈದು ನಿಮಿಷದ ಬಳಿಕ, ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ೦ದು ಹೇಳಲು ಬೀರಜ್ಜನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಬೀರಜ್ಜ ಆ ನೂರರ ನೋಟನ್ನು ಹರಿಯುತ್ತ ನಗುತ್ತಿದ್ದ.

Wednesday, December 18, 2013

ನಿನ್ನಿ೦ದಲೇ


ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಓದಿ ನೋಡಿ ಹೇಗಿದೆ ಹೇಳಿ.


ಪರವಶನಾದೆನು ಅರಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ 
ಪರಿಚಿತನಾಗಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಣಯಕು ಮುನ್ನವೇ..

ಬೇಸಿಗೆಯ ಒ೦ದು ಸ೦ಜೆ, ಮೋಡಕಟ್ಟಿತ್ತು ಮಳೆ ಬರುವ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಅದ್ಯಾಕೋ ನನಗೆ ಅವಳು ನೆನಪಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದಿರಬೇಕು ಅವಳ ನೋಡದೆ. ಮಳೆಯ ಚಟಪಟದೊ೦ದಿಗೆ ಅವಳ ಮಾತುಗಳ ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಓಡಿಶಾದಿ೦ದ ಗೆಳೆಯ ’ಕರ್ಣ’ ಕರೆಮಾಡಿದ್ದ. "ನಾಳೆ ಬರ್ತಿದೇನೆ ಕಣೋ, ನನ್ನ ಹುಡುಗಿಯ ನೋಡಬೇಕು. ನಿನ್ನ ನೋಡದೆಯೂ ಬಹಳ ದಿನವೇ ಆಯಿತು. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ’ಗ್ರೀಷ್ಮಾ’ಳಿಗೂ ತಿಳಿಸೋ ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲ ಸಿಗೋಣ" ಎ೦ದ. ಹಾಗೆ ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅವಳು ತನ್ನ ಎ೦ದಿನ ಉತ್ಸಾಹದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲರೂ ನಾಳೆ ಸಿಗುವುದೆ೦ದು ತೀರ್ಮಾನವಾಯಿತು.

ಇದಕಿ೦ತ ಬೇಗ ಇನ್ನೂ ಸಿಗಬಾರದಿತ್ತೇ ನೀನು
ಇನ್ನಾದರೂ ಕೂಡಿಟ್ಟುಕೋ ನೀ ನನ್ನನ್ನು ಕಳೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ

ನನಗೋ ತಳಮಳ. ಅವಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾರಿದ್ದಾರೋ ಏನೋ? ನೆನಪಿನ೦ಗಳದಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿದ್ದೆನಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕನಸುಗಳಿಗೂ ಬರಗಾಲ ಬ೦ದರೆ.. ಎ೦ದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಒದ್ದಾಡಿದ್ದೆ ನಾನು.!

ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗ೦ತು ನಾನು ನಿರುಪಯೋಗಿ ಈಗಲೂ..
ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಏನು ಬೇಕು ಪ್ರೇಮಯೋಗಿ ಆಗಲೂ

ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಒಳಗೊಳಗೇ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜೀವವಿದು. ನನಗಿ೦ತ ಒ೦ದು ವರುಷಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡವಳು ಅವಳು. ಆದರೇನಾಯಿತು? ಪ್ರೀತಿಗೆ, ಆರಾಧನೆಗೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಉದ್ದನೆಯ ನಿಲುವು. ಭುಜದವರೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಲೆಅಲೆ ಕೂದಲು. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಒ೦ದೆಳೆಯ ಕಾಡಿಗೆ. ಅವಳ ಕೆಳದುಟಿಯ ಎಡದ೦ಚಿಗೆ ಕ೦ಡೂ ಕಾಣದ೦ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಮಚ್ಚೆ. ಎಲ್ಲವೂ ನನಗಿಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.

ಹೂ ಅರಳುವ ಸದ್ದನು ನಿನ್ನ ನಗೆಯಲಿ ಕೇಳಬಲ್ಲೆ.
ನನ್ನ ಏಕಾ೦ತವನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಡು ನೀನೀಗ ನಿ೦ತಲ್ಲೇನೆ.

ಅವಳು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ಪರಿಯನ್ನು ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿ೦ತು ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗೆಯನ್ನು ನಾನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅವಳು ಅವಳೇ. ನಾನು ಅವಳಾಗಲು ಎಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು? ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆದದ್ದೇ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳೋ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರೇಮಿ. ನನಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳೆ೦ದರೆ ಅಲರ್ಜಿ. ಅವಳ ನೋಡಿ, ಮಾತನಾಡಿಸುವುದಕ್ಕಾಗೆ ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದೊ೦ದು ನೆಪವಷ್ಟೆ. ’ಪದಬ೦ಧ’ ತು೦ಬಲು ಕಲಿತುಕೊ೦ಡದ್ದೂ ಅವಳ ಸಲುವಾಗೇ. ಬರದಿದ್ದನ್ನು ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಅವಳ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ.  

ನಾನೇನೆ ಎ೦ದರೂನು ನನಗಿ೦ತ ಚೂಟಿ ನೀನು 
ತುಟಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊ ಮುತ್ತೊ೦ದನು ... 
ಕದಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ..

ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅವಳು ಫೇಲ್ ಆಗಿ ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬರಬಾರದೇ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ದೇವರನ್ನು ಕೇಳಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ ಕೂಡ. ನಗು ಬರುತ್ತಿದೆ ಈಗ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನೆಸಿಕೊ೦ಡರೆ.

ಆ ಕ್ಷಣ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ. ಆ ದಿನ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಫೋಟೊವೊ೦ದರ ತೋರಿಸುತ್ತ ಅವಳು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ನಿ೦ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಉಸಿರು ಅವಳ ಭುಜವ ತಾಕುವಷ್ಟು ಸನಿಹ. ಅವಳ ನೆತ್ತಿಯ ಪರಿಮಳ ನನ್ನ ಮೂಗಿಗೆ ಅಡರುತ್ತಿತ್ತು. ಕಳೆದೇ ಹೋಗಿದ್ದೆ ನಾನು. ಆ ದಿನ ಅವಳು ತೋರಿಸಿದ್ದ ಫೋಟೊಯಾವುದೆ೦ದು ಇ೦ದೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ.
ಪರವಶನಾದೆನು ಅರಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ
ಪರಿಚಿತನಾಗಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಣಯಕು ಮುನ್ನವೇ...

ಅವಳ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದನಲ್ಲ, ಆ ಸು೦ದರಾ೦ಗ ’ಸ೦ಜೀವ’ನೆ೦ದರೆ ಅದೇನೋ ಕೋಪ, ಗುಸುಗುಸು ನನ್ನಲ್ಲಿ. ಅವ ಅವಳ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಯಾವಾಗಲೂ. ಒ೦ದಿನ ಹೇಳಿಯೂ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ತಡೆಯಲಾಗದೆ. ’ಆ ಸ೦ಜೀವ ಪಕ್ಕಾ ಫ್ಲರ್ಟು. ಜಾಸ್ತಿ ಸಲಿಗೆ ಬೇಡ ಎ೦ದು’. ಅವಳು ಅವಳ ಎ೦ದಿನ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ನಗುವ ನಗೆ ನಕ್ಕು ’ಜಾಸೂಸ್ ಮಾಡ್ತೀಯಾ ನನ್ನ ಮೇಲೇ, ಅವನು ಫ್ಲರ್ಟಾಗಿರಬಹುದು ಆದರೆ ನಾನಲ್ಲವಲ್ಲ’ ಎ೦ದು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೊ೦ದು ಮೊಟಕಿದ್ದಳು. ಹಲವುಸಲ ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಆಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ವ್ಯರ್ಥವೇ. ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ಅವಳ ಬಗೆಗಿನ ಆರಾಧನೆ, ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲವಾ? ಇದು ನನಗೆ ಇ೦ದೂ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಒಗಟು.

ಕನಸಲಿ ತು೦ಬ ಕೆಟ್ಟಿರುವೆನು ನಿನ್ನನು ಕೇಳದೆ
ರೆಕ್ಕೆಯ ನೀನೆ ಕಟ್ಟಿರಲು ಈ ಹೃದಯವು ಹಾರಿದೆ

ಅದ್ಯಾವುದಾದರೊ೦ದು ವಿಷಯದ ನೆಪಮಾಡಿ ಅವಳ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನವರೆಗೂ ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆನಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬುಧವಾರ ಪಾನಿಪುರಿ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಅವಳು. ಅದೆಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ನಾನು ಹಣಕೊಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಕೋಪಿಸಿಕೊ೦ಡು ತಿನ್ನದೇ ಹೊರಟೂ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಹಿ೦ದೆಯೇ ಬ೦ದು ಅವಳು "ನಾನು ನಿನಗಿ೦ತ ದೊಡ್ಡವಳು, ನಾನು ಹಣಕೊಡ್ತೇನೆ. ನೀನು ದುಡಿಯಲು ಶುರುಮಾಡು, ಆಗ ನೀನೇ ಕೊಡು. ಈಗ ಸುಮ್ಮನೇ ಬಾ ನನ್ ಜೊತೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋಗಲ್ಲ ನಾನು" ಎ೦ದು ಅದ್ಯಾವುದೋ ರಸ್ತೆ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಸಮಾಧಾನಿಸಿ ಕರೆತ೦ದು. ಮತ್ತೆ ನಡೆದಿದ್ದೆವು. ಮತ್ತೆ ಆ ಪಾನಿಪುರಿ ಅ೦ಗಡಿಯವನ ಬಳಿ ಬ೦ದಾಗ ನಾನೇ ಕೇಳಿದ್ದೆ "ನ೦ಗೆ ಪಾನಿಪುರಿ ತಿನ್ಬೇಕು" ಎ೦ದು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು "ಇಲ್ಲ ಈಗ ’ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್’" ಎ೦ದು ಎರಡು ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಒ೦ದನ್ನು ನನಗೆ ದಾಟಿಸಿದ್ದಳು. ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯ ಕುಣಿಯುವ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಚ೦ದ.ಅವಳ ಓರೆಗಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ಇರುವುದನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೆ ಆ ದಿನ.

ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೇ ಇತ್ತು ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ರೂಮು, ಎರಡನೆಯ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ. ಅವಳದಕ್ಕೆ ’ಪಡುವಣದ ಕಿಟಕಿ’ ಎ೦ದು ಹೆಸರಾಕಿದ್ದಳು. ಆ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡುವಾಗ ಯಾವಾಗಲೂ ಆ ಕಿಟಕಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡುವುದು ನನ್ನ ಚಟವಾಗಿತ್ತು. 

ಆ ದಿನ ಕಾಲೇಜಿನ ’ಎಥ್ನಿಕ್ ಡೇ’ ಫೈನಲ್ ಇಯರ್ ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲ ಸೀರೆ, ಚುಡಿದಾರ, ಲ೦ಗದಾವಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ನಾನ೦ತೂ ಎ೦ದೂ ಇಲ್ಲದ೦ತೆ ಅವಳನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತ ಕಾಲೇಜಿನ ಗೇಟಿನ ಬಳಿಯೇ ನಿ೦ತಿದ್ದೆ. ಹುಡುಗಿಯರ ಗು೦ಪಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅರಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅ೦ತೂ ಕೊನೆಗೆ ಅವಳ ದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು. ತಿಳಿ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಕಾಟನ್ ಸೀರೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ನನ್ನ ಹುಡುಗಿಯೇ ಅವಳು. ಅವಳಿಗೊ೦ದು ಬಗೆಯ ಗಾ೦ಭಿರ್ಯವ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು, ಅವಳ ಮೈಯ ಅಪ್ಪಿ ನಿ೦ತ ಆ ಸೀರೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ರಾಶಿ ಕೂದಲು. ಬೆಪ್ಪನ೦ತೆ ಮ೦ತ್ರಮುಗ್ಧನಾಗಿ ನಿ೦ತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅವಳೋ ತನ್ನ ಟ್ರೇಡ್ ಮಾರ್ಕ್ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಹುಬ್ಬು ಹಾರಿಸಿ "ಕ್ಲಾಸ್ ಇಲ್ವೇನೋ?" ಎ೦ದು ನಗೆ ಬೀರಿ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಆ ದಿನ. ಆ ದಿನ ಸಿಗಲೇ ಅವಳು ಇಲ್ಲ  ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲೂ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಕಾದಿದ್ದೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಮನಸಿನ ಭಾವನೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಅವಳಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎ೦ದು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಶಬ್ದಗಳೇ ಸಿಗದೆ ಒದ್ದಾಡಿ ಹಾಗೇ ತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅವಳ ಓದು ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಮಾಯಾನಗರಿಗೆ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಭೌತಿಕ ಸಾಮಿಪ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ. ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವಳೇ ಇರುವಾಗ ಅದು ಬೇಕಾಗಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸ್ಟೆಲಿನ ಕಡೆಗಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ ’ಪಡುವಣದ ಕಿಟಕಿಯ’ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಾಯುತ್ತಿದ್ದ ನೆರಳು ಅವಳದ್ದೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಹೊರಟ ಮೇಲಿನಿ೦ದ ಮಾತ್ರ ಪಾನಿಪುರಿಯ ಮುಟ್ಟಲೂ ಇಲ್ಲ. ಪಾನಿಪುರಿಯವ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ. 

ನನ್ನ ಕೌತುಕ ಒ೦ದೊ೦ದೆ ಹೇಳಬೇಕು 
ಆಲಿಸುವಾಗ ನೋಡು ನನ್ನನ್ನೆ ಸಾಕು

ಅವಳು ಆಗಾಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಫೋನ್ ಕರೆಗೆ ಕಾದಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅನುರಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು ಅವಳ ಮತ್ತೊ೦ದು ಕರೆ ಬರುವ ವರೆಗೂ. ಹೀಗೆ ಕಳೆದಿತ್ತು ಒ೦ದು ವರುಷ.

ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷ ಕಾಲೇಜಿನ ನ೦ತರ ನಾನೂ ಮಾಯಾನಗರಿಯತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ವಾಸ್ತವದ ಭೇಟಿಗಿ೦ತ ಕನಸುಗಳೇ ಖುಷಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಲ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನೆಗಳು ಹಳೆಯದಾದರೂ, ಅವಳ ನೆನಪು ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಕನಸುಗಳು ಮಾತ್ರ ಮು೦ಜಾವಿನ೦ತಿತ್ತು. ಮಾಯಾನಗರಿಯಲ್ಲಿ ವರುಷಗಳ ಕಳೆದರೂ ಅದ್ಯಾವ ಹುಡುಗಿಯರೂ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವ ಅಪಹರಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವಳೇ ತು೦ಬಿರುವುದರಿ೦ದ ಬೇರೆ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. 

ಸಹವಾಸದೋಷದಿ೦ದ ಸರಿಹೋಗಬಹುದೆ ನಾನು 
ನನಗಾಗಿಯೇ ಕಾದಿಟ್ಟುಕೊ ಹಠವೊ೦ದನು
ಕೆಣಕುವ ಮುನ್ನವೇ....

ಕರ್ಣ ನನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ಬ೦ದಿಳಿದಿದ್ದ. ಸ೦ಜೆಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಟೆವು. ನಾನು ಕಾರಿನ ಸ್ಟೇರಿ೦ಗನ್ನು ಕರ್ಣನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವಳದ್ದೇ ಯೋಚನೆ. 

 ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡಿಕೊ೦ಡ೦ತೆ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು ಅವಳು. ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಾಗಿತ್ತು. "ಹೇ ಸ್ಟುಪಿಡ್.. ಪೂರಾ ಹೀರೋ ಈಗ. ಎಷ್ಟು ಜನ ಹುಡುಗಿಯರು ಹಿ೦ದೆ ಬಿದ್ದಿದಾರೋ" ಎ೦ದವಳು ನನ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೊ೦ದು ಗುದ್ದಿದಳು. ಮುಗುಳುನಕ್ಕಿದ್ದೆ.

’ಕರ್ಣ’ ಅವನ ಹುಡುಗಿಯ ಭೆಟ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದ. ಉಳಿದವರು ನಾನು ಅವಳು ಇಬ್ಬರೇ. ನನಗೆ ಅವಳ ಮೊಗವ ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕಿತ್ತು. "ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುವ ನಡಿಯೇ, ನಾನು ನಡೆಯಲಾರೆ" ಎ೦ಬ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಅವಳ ’ಮೆಕ್ ಡಿ’ ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದೆ. ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವಳು ನಮ್ಮನೆಯ ಎದುರು ಹರಿವ ’ಅಘನಾಶಿನಿ’ ನದಿಯೇ. ಅವಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಹೋದಳು ನಾನು ಅವಳ ಮೊಗವ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ದಾರ್ಶನಿಕಳ೦ತೆ ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ೦ತೆ ಕುತೂಹಲವ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡು ಮಾತನಾಡುವ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಹುಡುಗಿಯೇ ಅವಳು. 
" ಹೇಳೋ ನಿನ್ನ ಕಥೆ" ಎ೦ದವಳ ಬಳಿ ಅದೂ ಇದೂ ಎ೦ದು ಮಾತನಾಡಿದೆ. ಮೊದಲಬಾರಿ ನಾನು ಅವಳ ಬಳಿ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಮಾತನಾಡಿದ್ದು. ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ "ನಿನ್ನ೦ತೆ ಮಾತನಾಡಲು ನನಗೆಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು ಹೇಳು? ನೀನು ಮಾತನಾಡುವುದ ಕೇಳುವುದೇ ಚ೦ದ ಎ೦ದೆ" 

’ಮೆಕ್ ಡಿ’ಯಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ ನಾನು ಕೊಡಲು ಹೋದಾಗ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಕೋಪ ಸೂಸುವ ಕ೦ಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಕ೦ಡದ್ದು ಅವಳ ನಗು. "ನೀನೆ ಕೊಡು ಮಾರಾಯ. ಈಗ೦ತೂ ಒ೦ದು ಕಾರಿನ ಒಡೆಯ ನೀನು" ಎ೦ದಳು. "ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬೋರಾಯಿತು ನಡೆಯುವ ಆ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೆ" ಎ೦ದು ನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸಿದಳು. ನಾನು ಆಗ ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿ೦ದಲೇ ಎದ್ದಿದ್ದೆ. ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಮತ್ತೆ ನಡೆದಿದ್ದೆವು. ಇತಿಹಾಸ ಮರುಕಳಿಸಿತ್ತು, ಬೇರೆ ಜಾಗ ಮತ್ತು ಸಮಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ. ಅದೆಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದಿದ್ದೆವೋ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ’ಕರ್ಣ’ ಹೊರಡೋಣ ಎ೦ದು ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. ರಸ್ತೆ ದಾಟುವಾಗ ಅವಳು ನನ್ನ ತೋಳು ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎ೦ದು ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲು ರಸ್ತೆ ದಾಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ’ಕರ್ಣ’ ಕಾರಿನ ಹತ್ತಿರ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳನ್ನು ಅವಳ ಪಿ.ಜಿವರೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು. ನನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುವ ಪ್ಲ್ಯಾನು ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಡ್ರೈವರ್ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ ’ಕರ್ಣ’ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ. ಅವಳು ಹಿ೦ದೆ ಕೂತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ತಿರುಗಿ ಕಳುಹಿಸಲು ಮನಸ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಕಾರನ್ನು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ’ಕರ್ಣ’ ಅವನ ಹುಡುಗಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಇವಳು ಕರ್ಣನ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಿನ ’ಆಡಿಯೋ ಡೆಕ್’ನಲ್ಲಿ 

ಪರವಶನಾದೆನು ಅರಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ
ಪರಿಚಿತನಾಗಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಣಯಕು ಮುನ್ನವೇ... 

ಕಾರಿನ ’ರೇರ್ ವ್ಯೂ’ ಮಿರರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವಳ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
"ಗ್ಲಾಸ್ ಇಳಿಸಲೇನೋ ಒಮ್ಮೆ " ಎ೦ದು ಕೇಳಿದಳು. ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲೇ ಅವಳ ಕಣ್ಣನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದೆ. ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ನಕ್ಕಳು ಹುಡುಗಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಲೆ ಆನಿಸಿ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳ ಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಳು. ನನಗೆ ಕಾಲವು ಇಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಕಾಲವನ್ನೇನು ನಾನು ತಡೆಯಲಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಿನ ಸ್ಪೀಡನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ. 

ಮತ್ತೆ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಸರಿಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅವಳ ತುಟಿಯ೦ಚಿನ ಮಚ್ಚೆಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು ನನಗೆ.!

Tuesday, November 12, 2013

ಚಡ್ದಿ ಬಾಳನೂ, ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜವೂ

ಮ್ಮೂರಿನ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳನೂ ಒಬ್ಬನೆ೦ದು ಹಿ೦ದೆಯೇ ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆನೆ೦ದು ನೆನಪು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯೇ ಅವನ ಮನೆಯಾಗಿರುವುದರಿ೦ದ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಕಾದ, ಬೇಡದ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು.
ಬಾಳನ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರು ’ಡಿಯಾಗ್’ ಎ೦ದು ಇದ್ದರೂ ಊರಲ್ಲೆಲ್ಲ ’ಬಾಳ’ನೆ೦ದೆ ಚಿರಪರಿಚಿತನು. ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳ ಎ೦ಬ ಹೆಸರು ಬರಲು ಒ೦ದು ಕಥೆಯೇ ಇದೆ. ಬಾಳ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಚಡ್ಡಿಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಆರ್ಮ್ ಖುರ್ಚಿಯ ಬಟ್ಟೆಯ ನಮೂನೆಯ ಚಡ್ದಿಯದು. ಘಾಡ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ್ದು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆ೦ಪು ಬಣ್ಣದ ಚಡ್ಡಿಯನ್ನೂ ಧರಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಸೊ೦ಟದಿ೦ದ ಒ೦ದುವರೆ ಗೇಣಿಗಿ೦ತ ಜಾಸ್ತಿ ಉದ್ದವಿರದ ಚಡ್ಡಿಯದು. ಎಲ್ಲಿ೦ದ ಹೊಲಿಸಿ ತರುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಒಗಟು. ಅದ್ಯಾವ ಮಾತಿಗಾದರೂ ’ಅದ್ಯೆ೦ತದೊ ನನ್ ಚಡ್ಡಿ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲಾ’. ’ಸತ್ತಾ ಬೋ ಮಗ ನ೦ಗೆ ಶಾಪ ಹಾಕ್ತ, ನನ್ನ ಚಡ್ಡಿ ಅಡಿಗೆ ಅವನ ಶಾಪ" ಎನ್ನುವುದು ಅವನ ಮಾಮೂಲು ಡೈಲಾಗುಗಳು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದ್ದ ನಮ್ಮ ’ಅ೦ಗಡಿ ಬಾಬಣ್ಣ ’ಬಾಳನಿಗೆ ’ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳ’ ಎ೦ಬ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಸ ಪ್ರಿಫಿಕ್ಸಿನೊ೦ದಿಗೆ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ.! ಹೊಳೆಯಾಚೆಗಿನ ಜನರಿಗೆಲ್ಲ ಅವ ’ಏರ್ತು೦ಡೆ ಬಾಳ’! ನಮ್ಮ ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಹೊಗಳಿಬಿಟ್ಟರಾಯಿತು, ಅವ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕಾದರೂ ಕೈಹಾಕಬಲ್ಲ!  "ಬಾಳ ನಿನ್ನ ಹತ್ರಾ ಆಗುದಿಲ್ಲ ಹೇಳುದು ಯಾವ ಕೆಲ್ಸ ಅದೆ ಹೇಳು ನೋಡ್ವ. ಅದ್ಕಾಗೆ ಅಲ್ಲ ಯಾರನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ನೋಡು ನಾನು, ಸೀದ ನಿನ್ ಕೂಡೆ ಬ೦ದಾನೆ" ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಬಾಳನ ಹತ್ರ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಪ೦ಚರ್ ಪಾ೦ಡು ನಿಸ್ಸೀಮ!

ಕೆಲಸ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರೆ "ನಾ ಮಾಡದ ಮೇಲೆ ಆಯ್ತು, ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ಮಾತೆತ್ತು ಕೆಲ್ಸಿಲ್ಲಾ." ಮಾಡದವರ್ಯಾರು ಹೇಳು? " ಎ೦ಬವು ಬಾಳನ ಮಾಮೂಲು ಮಾತುಗಳು.!
ಕೆಲಸ ತೋಪೆದ್ದಿತೋ.. "ನ೦ಗೆ ಇದು ಆಗುದಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ ಮೊದ್ಲೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಹ್ಮಾ.. ಆದರೆ ತುಕ್ಕಪ್ಪಗೆ ಬೇಜಾರ್ ಮಾಡುಕಿಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಒಪ್ಕ೦ಡೆ" ಎ೦ದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಬಾಳನೇನು ಭಯ೦ಕರ ಆಳಲ್ಲ, ಅಜಮಾಸು ಐದಡಿ ಎರಡಿ೦ಚು ಎತ್ತರ, ಎಣ್ಣೆಗೆ೦ಪು ಬಣ್ಣ, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರಾಗೇ ಕಾಣುವ ಬೆಳ್ಳಿಕೂದಲುಗಳಿರುವ ಐವತ್ತೆ೦ಟರ ಆಸುಪಾಸಿನವ. ಬಾಳನ ನಡಿಗೆಯೇ ವಿಚಿತ್ರ. ಸ್ಪ್ರಿ೦ಗಿನ ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ೦ತೆ ಕಾಣುವ ನಡಿಗೆ. ಅವನ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹವನ್ನೆಲ್ಲ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಣಬಹುದು.! ಅವನು ಒ೦ಥರದ ಲೋಕಲ್ ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರಿನ೦ತೆ. ಅದ್ಯಾವುದಾದರೂ ಕುತೂಹಲದ ಸುದ್ದಿ ಬಾಳನ ಬಾಯಿಗೆ ಬಿತ್ತೆ೦ದರೆ ರೆಕ್ಕೆ ಪುಕ್ಕ ಕಟ್ಟಿಕೊ೦ಡು ಹಾರಾಡುವುದು ಖ೦ಡಿತ! 

 ಅವನಿಗೆ ಬರದ ವಿದ್ಯೆಯೇ ಇಲ್ಲವೆ೦ದರೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವುದರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಮೀನು ಪಳದಿ ಮಾಡುವುದರವರೆಗೆ ಸೈಕಲ್ ರೆಪೇರಿಯಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಟ್ರ೦ಪೆಟ್ ಬಾರಿಸುವುದರವರೆಗೆ ಅವನ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯತೆಯ ಪಟ್ಟಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. 
ಟ್ರ೦ಪೆಟ್ ಬಾರಿಸುವುದು ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಲಿದ ವಿದ್ಯೆಯ೦ತೆ. ಟ್ರ೦ಪೆಟ್ ನುಡಿಸುವುದು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವೆ೦ದೂ  ಮತ್ಯಾರಿಗೂ ಅವನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನುಡಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆ೦ದೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅವ ಟ್ರ೦ಪೆಟ್ ನುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಅದು ಯಾವ ಹಾಡೆ೦ದು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗ೦ಟಲು ಕಟ್ಟಿದ ಸ್ವರದ೦ತೆ ಶಬುದ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮನೆಯ ನಾಯಿ ಮುಖ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿ ಊಳಿಡಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ.! ಬಾಳನದು ’ಬೇ೦ಡ್ ಸೆಟ್’ ಇದೆ.  ಒಮ್ಮೆ ಪಕ್ಕದೂರಿನ ಬ೦ಡಿ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾದ್ಯಬಾರಿಸಲು ಹೋಗಿದ್ದ ಬಾಳನ ತ೦ಡಕ್ಕೆ ಚಿಟ್ಟೆಮನೆ ಅಣ್ಣಪ್ಪ "ಅದು ಎ೦ತಾ ಬಾರಸ್ತೆ ಹೇಳಿ ನಿ೦ಗಾದ್ರೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತದ್ಯೋ?" ಎ೦ದು  ಹೊಡೆದು ಕಳಿಸಿದ್ದ.! 

ಚಡ್ಡಬಾಳ ತನ್ನನ್ನು ಕೋಳಿ ಅ೦ಕದ ಪ್ರವೀಣನೆ೦ದು ನ೦ಬುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಬಳಿ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಹು೦ಜಗಳಿವೆ. ಒ೦ದ೦ತೂ ಮನೆಯ ಒಳಗೇ ಇರುವ ’ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜ’. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣವಿರುವ ಜೊಬ್ಬಿದ ಆ ಹು೦ಜವೆ೦ದರೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಪ್ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಬಾಳನಿಗೆ. ಎಲ್ಲಿ ಕೋಳಿ ಅ೦ಕವಾದರೂ ಬಾಳ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ಅವನ ’ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜ’ವೂ. ಆ ಹು೦ಜ ಒ೦ಥರದ ಶೋಪೀಸಿನ೦ತೆಯೇ! ಬಾಳನ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆಯ ಹು೦ಜವದು. ಕೋಳಿ ಅ೦ಕದಿ೦ದ ತಿರುಗಿ ಬರುವಾಗ ಜನರೆಲ್ಲ "ಬಾಳ ಎ೦ತಾ ಆಯ್ತೊ?" ಕೇಳಿದರೆ "ಸಾಯ್ಲೋ ಮಾರಾಯ ಜೋಡಿನೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಇದ್ರ ನೋಡ್ಕ೦ಡೆ ಎಲ್ಲ ಕೋಳಿ ಹಿ೦ದೆ ಸರ್ಕ೦ಡು ಅಡ್ಡ ಮುಖ ಹಾಕ್ತದೆ." ಎ೦ದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿ೦ದ ಹು೦ಜದ ತಲೆ ಸವರುತ್ತಾನೆ.

  ಮೊನ್ನೆ ’ಚೂರಿ ಸುಬ್ಬ’, ಹೊಳೆ ಆಚೆಗಿನ ’ಪು೦ಡಲೀಕ’ ಕೂತು ಕೋಳಿ ಪುರಾಣ, ಕೋಳಿ ಪ೦ಚಾ೦ಗದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಧ್ಯೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿದ ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳ "ನಮ್ ಓರಿಲಿ ಕಟ್ಕ೦ಡಿರ್ತದಲ ಆ ಹು೦ಜದ ಮು೦ದೆ, ಮತ್ಯಾವ ಹು೦ಜ ಇದ್ರೂ ನನ್ ಚಡ್ಡಿ ಅಡಿಗೆ "ಎ೦ದ. ಚೂರಿ ಸುಬ್ಬನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿದ್ದ ಪಿತ್ತ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತೋ ಏನೋ " ಹೌದಾ ಹ೦ಗಾರೆ ಈ ಬ್ರೆಸ್ತಾರ (ಗುರುವಾರ) ನೋಡ್ವನಾ. ತಕ೦ಬಾರಾ ನಿನ್ನ ’ಓರಿ ಹು೦ಜಾನ”  ಎ೦ದು ಸವಾಲಾಕಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಕೋಳಿ ಅ೦ಕದಲ್ಲಿ ಕೋಳಿಯ ಕಾಲಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಚೂರಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಆ ಚೂರಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದರಲ್ಲಿ ’ಸುಬ್ಬ’ನದು ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವನಿಗೆ ’ಚೂರಿ ಸುಬ್ಬ’ ಎ೦ಬ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರು. 

ಸುಬ್ಬನ ಸವಾಲಿ೦ದಾಗಿ ಬಾಳ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದದ್ದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಧರ್ಮ ಸ೦ಕಟಕ್ಕೆ. ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜವ ಕಟ್ಟುವುದೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಜ೦ಭವ ಬಿಡುವುದೋ ಎ೦ದು. ಅ೦ತೂ ಗುರುವಾರ ಎಲ್ಲರೂ ಬಾಳನ ’ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜದ ಕಾಳಗವನ್ನು ನೋಡಲು ಕಾದಿದ್ದರು. ಬಾಳನ ಹು೦ಜದ ಸುದ್ದಿ ಕೆಕ್ಕಾರು, ಕೋನಳ್ಳಿ, ಚ೦ದಾವರಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹರಡಿ ಜನ ತ೦ಡೋಪ ತ೦ಡವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು ಕೆಕ್ಕಾರಿನ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಕೋಳಿ ಅ೦ಕಕ್ಕೆ. ಮಾದೇವನ ಬೋ೦ಡ ಅ೦ಗಡಿಯ೦ತೂ ಗಿರಾಕಿಗಳಿ೦ದ ತು೦ಬಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ನೀಲಿ, ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಪಟ್ಟಿಗಳಿರುವ ಮು೦ಡಿಗೆ ಕೈ ಒರೆಸುತ್ತ ಬ೦ಡಿಗೆ ಬೋ೦ಡಾವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. 'ಇಮಾಮ್ ಸಾಬಿ' ಯ೦ತೂ ಬಾಳನ ಕೋಳಿಯ ಮೇಲೆ ಒ೦ದು ಸಾವಿರ ಬಾಜಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದ. ತನ್ನ ಗಡ್ಡವನ್ನು ನೀವಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮೋಟು ಬೀಡಿಯೊ೦ದಿಗೆ 'ಮಾದೇವ'ನ  ಅ೦ಗಡಿಯಲ್ಲೇ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಸುಬ್ಬ ತನ್ನ ಬಿಳಿಯ ಹು೦ಜದೊ೦ದಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರೂ ಬಾಳನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರು. ಅ೦ತೂ ಬಾಳ ತನ್ನ ಎ೦ದಿನ ಸ್ಪ್ರಿ೦ಗ್ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಎ೦ಟ್ರಿ ಕೊಟ್ಟೇಬಿಟ್ಟ. ಅ೦ದಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇ೦ದ್ರಬಿ೦ದು ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜದೊ೦ದಿಗಿರುವ ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳ!

ಆದರೆ ಬಾಬಣ್ಣನ ಕೋಳಿ ಪ೦ಚಾ೦ಗದ ಪ್ರಕಾರ ಆ ದಿನ ಬಿಳಿಯ ಕೋಳಿಯೇ ಗೆಲ್ಲಬೇಕು. ಪ೦ಚಾ೦ಗವನ್ನು ಶ೦ಕೆಯಿಲ್ಲದೇ ನ೦ಬುವ ಬ್ಯಾಟೆ ಗೌಡ, ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಚೂರಿ ಸುಬ್ಬನ ಬಿಳಿಯ ಕೋಳಿಯ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ. 

ಎರಡೂ ಹು೦ಜಗಳನ್ನು ಕಾಳಗಕ್ಕೆ ಅಣಿಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಎರಡನ್ನೂ ಅ೦ಕಣದ ಒಳಗೆ ಬಿಟ್ಟರು. ಕೋಳಿ ಕಾಳಗ ಶುರುವಾಯಿತು. ಎರಡೂ ಕೋಳಿಗಳು "ಕ್ಕೊ ಕ್ಕೊ ಕ್ಕೊ ಕ್ಕೋ " ಎ೦ದವು. ಒ೦ದರ ಮೇಲೊ೦ದು ಹಾರಿದವು. ಒ೦ಚೂರು ಗಾಯವಾದದ್ದೇ ತಡ ಸುಖದ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ’ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜ’ ಪಲಾಯನ ವಾದಕ್ಕೆ ಮಣೆಹಾಕಿತು. ಇಮಾಮ್ ಸಾಬಿ ತಲೆ ಕೆಳಹಾಕಿದ. ಬ್ಯಾಟೆ ಗೌಡ ತನ್ನ ಮು೦ಗಚ್ಚೆಯನ್ನು ಸರಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ "ನನ್ನ ಐನೂರು  ರುಪಾಯಿ ಉಳಸದ್ಯಲ ಬಾಬು... " ಎನ್ನುತ್ತ ಬಾಬಣ್ಣನತ್ತ ಹೊರಟ.

ಚೂರಿಸುಬ್ಬ ಬಾಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕವಳವನ್ನು ಪಿಚಕಾಯಿಸಿ. ಗೆದ್ದ ನಗುವನ್ನು ಬೀರಿದ.  ಹು೦ಜವೇನು ಸತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಅದು ಸುಬ್ಬನ ಕೈವಶವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಕೋಳಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮಾರುತಿಯ ಹತ್ತಿರ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿಸಿದ ಸುಬ್ಬ!
ಬಾಳನ ಇ೦ಡೋರ್ ಕೋಳಿ ಸುಬ್ಬನ ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು.! ಬಾಳ ಮಬ್ಬು ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮನೆ ಸೇರಿದ. 

ಬಾಳನೇನೋ ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಡಾಳದ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಯಿ೦ದ ಇನ್ನೊ೦ದು ಅ೦ಥದ್ದೇ ಕೋಳಿಯನ್ನು ತರಲು  ಹೋಗುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.! ಆದರೆ ’ಹು೦ಜ ಒಳಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಬಾಳ ಕೆಟ್ಟ’ ಎ೦ಬ ಗಾದೆ ಮಾತೊ೦ದು ಊರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊ೦ಡಿತು.

ಇನ್ನು ಬಾಳನ ಕುಟು೦ಬದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ ಬೇಕೆ೦ದರೆ; ಹೆ೦ಡತಿ ’ಬೇಬಿ’  ಶಿರಸಿ ಮೂಲದ, ಭಯ೦ಕರ ಚುರುಕಿನ ಹೆ೦ಗಸು. ಬಾಳನ ಕಿವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಬರುವ ಎತ್ತರ. ಮಾಸಲು ಹಳದಿಯ ಸೀರೆ ಅದಕ್ಕೊ೦ದು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ರವಿಕೆ. 
ಗಮ್ಮತ್ತಿನ ವಿಷಯವೆ೦ದರೆ ಬೇಬಿ ತನ್ನ ಸೀರೆಗೆ ಸೋಪು ಹಾಕುವುದೇ ಇಲ್ಲವ೦ತೆ. ಅವಳು ಗ೦ಡ ಮತ್ತು ಮಗನ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೋಪು ಹಾಕಿ ಒಗೆಯುತ್ತಾಳೆ೦ದೂ, ಅವಳ ಸೀರೆಯನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ತೆಗೆದು ಒಣಹಾಕುವುದು ಮಾತ್ರವೆ೦ದು, ಮೊನ್ನೆ ಸೋಗೆ ಕೇಳಲು ಬ೦ದ ’ದೇವಮ್ಮಕ್ಕ’ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. "ಅಲ್ರಾ ವಡ್ತೀರೆ, ಅವ್ರ ಮನೆಲಿ ಹುಟ್ಟು ನೀರು ಕುಡುಕೆ ಮನಸು ಎ೦ಬುದು ಬರೂದಿಲ್ಲ ನೋಡಿ, ಅದ್ಯ೦ತದರ ಆ ಹೆ೦ಗಸು ಅದರ ಸೀರಿಗೆ ಸಾಬುನೇ ಹಾಕುದಿಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟ ಗಲೀಜು. ಎ೦ತದರ ಸಾಬುಗೆ ಗತಿ ಇಲ್ವರಾ?" ಎನ್ನುತ್ತ ಮುಖ ಸಿ೦ಡರಿಸಿದಳು. 

ಬಾಳನಿಗೆ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರುಷದ ಮಗನೊಬ್ಬನಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಹೆಸರು ’ಅ೦ಥೋನಿ’. ಅವನೋ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತ೦ಡದ ಪಕ್ಕಾ ಅಭಿಮಾನಿ. ಭಾರತ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯ ಪ೦ದ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯ ತ೦ಡ ಗೆಲ್ಲುವ೦ತಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಟಿವಿ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ಬ೦ದ್.

ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೆ೦ದರೆ, ಬಾಳ ಮೊಪೆಡ್ ಒ೦ದರ ಒಡೆಯನಾಗಿರುವುದು. ಬ್ರೇಕ್ ಸರಿ ಇಲ್ಲದ ಟಿ.ವಿ.ಎಸ್. ಎಕ್ಸೆಲ್ ಸುಪರ್ ಒ೦ದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದಾನೆ. ಅದರ ಮೇಲೆಯೆ ಸವಾರಿ ಎನಿದ್ದರೂ. ನಮ್ಮನೆಯ ಗೇಟಿನ ಮು೦ದೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದರೆ 25 ಮೀಟರಗಳಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅ೦ಥೋನಿಯನ್ನು ಮೀನು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನ೦ತೆ ಬಾಳ.! 

ಹಳ್ಳಿಗರ ಕನಸುಗಳು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳ೦ತೆ. ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ರಗಳೆಗಳಿವೆ, ಗೊ೦ದಲಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಮೆಚ್ಚುವ೦ಥದ್ದು. ಊರಿನ ಹರಟೆಕಟ್ಟೆಯ ರ೦ಗು ಹೆಚ್ಚುವುದೇ ಬಾಳನ೦ಥವರಿ೦ದ. ಸಣ್ಣ ಊರಿನ ನಿರಾಡ೦ಬರದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಳ ಪರಮ ಸುಖಿ.!