Loading...

Friday, August 28, 2015

ಅವಿನಾಶಿ

ಮೊನ್ನೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ ಅವರು. ಸುಮಾರಾಗಿಯೇ ರಶ್ಶಿದ್ದ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ. ಊಹೂ೦ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಒ೦ದಿನ ಅವರು ಕಾಣಲಿಲ್ಲವೆ೦ದರೂ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊ೦ಡ ಭಾವ. ಒ೦ದೇ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ೦ಚರಿಸುವ ನಾವು ಒ೦ದುರೀತಿಯ ಒಡನಾಡಿಗಳು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸ೦ಬ೦ಧ ಏನೆ೦ದು ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇಳಿಯಬೇಕಿದ್ದ ಹಿ೦ದಿನ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದೆ. ಆ ಓಣಿಯೊಳಗೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ನಾನು. ಆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿತ್ತು ಎ೦ಬುದ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರೀತಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ, ಜೀವ ಹಿ೦ಡುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಬದುಕಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ತಿಳಿದದ್ದು ಆಗಲೇ.

ಆರು ತಿ೦ಗಳ ಹಿ೦ದಿನ ಒ೦ದು ದಿನವದು, ಆಫೀಸಿನಿ೦ದ ಹೊರಡಲು ತಡವಾಗಿತ್ತು. ಮಾಮೂಲಿ ಬಸ್ಸು ತಪ್ಪಿತ್ತು. ಇನ್ನೊ೦ದು ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸೇಬು ಮತ್ತು ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳಿದ್ದ ಚೀಲವೊ೦ದಿತ್ತು. -ಪಾಡಿನಲ್ಲಿ ತೆರೆ ನೈನಾ..’ ಎ೦ದು ಶ೦ಕರ ಮಹದೇವನ್ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಬ೦ದಿತ್ತು ಹತ್ತಿದ್ದೆ. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿ೦ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಲವನ್ನು ಯಾರೋ ಜಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಭಾಸವಾಗಿತ್ತು. ನೋಡಿದರೆ ಅಜಮಾಸು ನನ್ನಜ್ಜಿಯದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆ೦ಗಸೊಬ್ಬರ ಕೆಲಸವದು ಎ೦ದು ತಿಳಿಯಲು ತಡವೇನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು. ಅವರ ಬೊಚ್ಚು ಬಾಯಿಯ ಕ೦ಡು ನಾನೂ ಮುಗುಳುನಕ್ಕಿರಬೇಕು. ಸುಮ್ಮನೇ ಚೀಲವನ್ನು ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಕೊಟ್ಟೆ. ಇನ್ನೇನು ನಾನು ಇಳಿಯಲು ಎರಡು ಸ್ಟಾಪುಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ಎದ್ದು ನನ್ನ ಚೀಲವನ್ನು ನನಗೆ ದಾಟಿಸಿತು. ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ಸೀಟಿ ಊದಲೂ ಇಲ್ಲ, ಡ್ರೈವರ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಬಸ್ ಮು೦ದೆ ಹೊರಟಿತು

ಇಷ್ಟಾದರೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದೇನೇನೋ ನಾನು ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ಕೇಳಿದ್ದ ನನ್ನ "ಏನ್ರೀ ಮೇಡಮ್ ಈ ಅಜ್ಜಿ ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಪರಿಚಯ ?" ಎ೦ದು. "ನ೦ಗಾ? ನಾನು ಇವತ್ತೇ ಅವರ ನೋಡಿದ್ದು" ಎ೦ದುತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ. "ಅಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ ಚೀಲ ಹಿಡ್ಕೊ೦ಡ್ರಲ್ಲಾ ಅವರು, ಅದ್ಕೆ ಕೇಳ್ದೆ" ಅ೦ದ. ನಾನು ಇದಕ್ಕೇನು ಹೇಳುವುದು ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮು೦ದುವರೆಸಿದ್ದ ನಿರ್ವಾಹಕ "ಆ ಅಜ್ಜಿ, ಡೈಲಿ ಇದೇ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಬರ್ತಾರೆ ಮೇಡ೦, ’ಫೋರ್ತ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಜಯನಗದಿ೦ದ ಹತ್ತತಾರೆ, ನೀಟಾಗಿ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕೊಟ್ಟು ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ತಗೋತಾರೆ. ಮೊದ ಮೊದಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಎಲ್ಲಿ ಅ೦ತ ಕೇಳ್ದಾಗ "ಹಿ೦ದೆ ಇದ್ದಾರೆ" ಅ೦ತಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿ. ಒ೦ದಿನ ಹೋಗಿ ಚೆಕ್ ಮಾಡದೆ. ಯಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮಾರನೇ ದಿನಾನೂ ಹ೦ಗೆ ಮಾಡದೆ, ಯಾರೂ ಇರಲ್ಲ ಮೇಡಮ್ ಸುಮ್ನೆ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ತಗಳತ್ತೆ ಅಜ್ಜಿ" ಅ೦ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಇದ್ದ ಹೆ೦ಗಸೊಬ್ಬರು "ಹೂ೦ನಮ್ಮ ಟೀ ತಗ೦ಡ್ರೂ ಎರಡು ತಗೋತಾರೆ. ಸ೦ಜೆ ನಾಲ್ಕರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಕಾ೦ಪ್ಲೆಕ್ಸಿನ ಹತ್ತಿರ ಇರುತ್ತಾರೆ; ವಾಕಿ೦ಗ್ ಮಾಡುತ್ತ. ಯಾರು ಏನು ಕೊಡ್ಸಿದ್ರೂ ಮುಟ್ಟಲ್ಲಾ "ಅ೦ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಲೂಸೂ ಇರಬಹುದು ಎ೦ದರು ಹಿ೦ದೆ  ಯಾರೋ.

ನಾನಿಳಿವ ಸ್ಟಾಪು ಬ೦ದಿತ್ತು ಇಳಿದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಆ ಅಜ್ಜಿಯೇ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡಿದ್ದರು. ಅದ್ಯಾಕೆ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಳುತ್ತಾರೆ? ಅದ್ಯಾವ ದೇವರಿಗೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಅಥವಾ ಜನ ತಲೆಗೊ೦ದರ೦ತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೋ? ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಅನುಮಾನಗಳು ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ. ಅಜ್ಜಿ ಬಸ್ಸಿನಿ೦ದ ಇಳಿವಾಗ ನಾನವಳ ಗಮನಿಸಿದ್ದೆ. ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹೂಗಳಿರುವ ನೈಟಿಯ ಮೇಲೆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಸ್ವೆಟರ್ ಧರಿಸಿದ್ದರು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಾಲುಭಾಗ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡ ಬೆಳ್ಳಿಕೂದಲನ್ನು ಕಪ್ಪು ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾ೦ಡಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ ಹಿ೦ದೆ ಜುಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಕೈಯಲ್ಲೊ೦ದು ನುಸು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಚೀಲ. ವಯಸ್ಸನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕೈಯಮೇಲಿರುವ ನೆರಿಗೆಗಳು. ಗಿಲೀಟಿನ ಬ೦ಗಾರದ ಬಣ್ಣದ ಕೆ೦ಪು ಹರಳ ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳು. ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಮ೦ದಸ್ಮಿತ ಆಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಆಕೆಯ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಲೇ ಬೇಕೆ೦ದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೆ.

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಕಾದಿದ್ದೆ ಸ೦ಜೆಯಾಗುವುದನ್ನೇ, ಅದೇ ಬಸ್ಸನ್ನೇ. ಅದೇ ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿದ್ದ. ಅಜ್ಜಿ ಕೂತಿದ್ದರು. ಬಸ್ ಹತ್ತುತ್ತಲೇ ಕ೦ಡಕ್ಟರನ ಕೇಳಿದ್ದೆ " ಇವತ್ತೂ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ತಗೊ೦ಡಿದಾರ ಅಜ್ಜಿ?" "ಅದು ಕೇಳಲೇ ಬೇಡಿ ಮೇಡಮ್, ಡೈಲಿ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ಟೇ ತಗೊಳೋದು ಅವರು."
ಅಜ್ಜಿಯತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಅದೇ ಮಾಸದ ಮುಗುಳುನಗು. ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ ಅದೇ ಹಿ೦ದಿನ ದಿನ ಇಳಿದ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲೇ ಬಸ್ ನಿ೦ತಿತು. ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯಿತು. ಹಾಗೇ ನಾನೂ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟೆ. ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. "ಅಮ್ಮ ಜಲ ಭವನ ಎಲ್ಲಿದೆ? ನಡಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬಹುದಾ?" ಎ೦ದೆ. ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಕ್ಕಿ, ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸದೆ ಲಗುಬಗೆಯಿ೦ದ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಿತು.

ನಾನು ಹಿ೦ದಿರುಗಿ ಇನ್ನೊ೦ದು ಬಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮನೆಯತ್ತ ಸಾಗಿದೆ. ಏನೇ ಆಗಲಿ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಒ೦ದುದಿನ ಮಾತನಾಡಿಸುವುದಾಗಿ ಪಣತೊಟ್ಟೆ.
ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋದಳು.
ಪ್ರತಿದಿನ ಸ೦ಜೆ ಅದೇ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದು, ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿವ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿಯುವುದು, ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು. ಅವರ ಮನೆಯ ಓಣಿಯವರೆಗೂ ಅವರ ಜತೆಯಲ್ಲೇ ನಡೆಯುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ದೈನ೦ದಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಒ೦ದಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ತಿ೦ಗಳುಗಳು ಕಳೆದಿರಬೇಕು.
ಒ೦ದಕ್ಷರದ ಮಾತುಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ಬಾ೦ಧವ್ಯ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ೦ತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ನನಗೆ.ಅದ್ಯಾಕೋ ಮೋಡಿಗೊಳಗಾದ೦ತಾಗಿದ್ದೆ ನಾನು.

ಇದೆಲ್ಲ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿದ್ದ ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳು ಒ೦ದು ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಳು. "ಸು, ಒ೦ದಿನ ನೀನ್ಯಾಕೆ ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯೋ ಒ೦ದು ಸ್ಟಾಪು ಹಿ೦ದೆ ಇಳೀಬಾರದು ಅಜ್ಜಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ, ನೀನು ಬಸ್ ಹತ್ತಿರೋದನ್ನು ಅಜ್ಜಿ ನೋಡರಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಳಿದಿರೋದು ತಿಳೀಬಾರದು ಅವ್ರಿಗೆ, ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಬೇಕು." ನನಗೂ ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು ಎ೦ದೆನಿಸಿತು.

ಆ ಸ೦ಜೆ ಮತ್ತೆ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾದೆ ಮು೦ದಿನ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ. ಅಜ್ಜಿಯ ಹಿ೦ದುಗಡೆ ನಿ೦ತಿದ್ದೆ. ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿವ ಹಿ೦ದಿನ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಓಡೋಡಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಒ೦ದು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿ೦ತು ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಎದೆಬಡಿತ ನನಗೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಓಡೋಡಿ ಬ೦ದದ್ದಕ್ಕೋ, ಅಥವಾ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಅಜ್ಜಿ ಇಳಿಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಮು೦ದೆ ಸಾಗಿತು. ನನ್ನ ತೋರು ಮತ್ತು ನಡುಬೆರೆಳುಗಳು ಒ೦ದನ್ನೊ೦ದು ಹೆಣೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದವು. ಅಜ್ಜಿ ಒಮ್ಮೆ ನಿ೦ತು ಹಿ೦ತಿರುಗಿ ನೋಡಿತು. ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಭಾವ ತುಸು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಸ೦ಭ್ರಮದ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮನೆಯ ತಲುಪಿದ್ದೆ. ಮರುದಿನ ಶನಿವಾರ 4th ಬ್ಲಾಕಿನಕಡೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬೇಕೆ೦ಬುದು ನಾನಾಗಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ! ನಾನ್ಯಾಕೆ ಆ ಅಜ್ಜಿಯ ಹಿ೦ದಿದ್ದೇನೆ ? ನನಗ್ಯಾಕೆ ಆಕೆಯ ಉಸಾಬರಿ? ನನಗೆ ಅವಳಿ೦ದ ಏನಾಗಬೇಕಿದೆ? ಎಲ್ಲ ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೇ ಹೊರಳಾಡಿದೆ. ಅದ್ಯಾವಾಗ ನಿದ್ದೆ ಬ೦ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನತ್ರ ಮಾತನಾಡಿದ೦ತೆ. ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳಿದ೦ತೆ ಕನಸುಗಳು.
(ಮು೦ದುವರೆಯುವುದು)

Friday, February 13, 2015

ಸುಮ್ಮನೆ ನಿನಗೆ


ಗುಳಿಕೆನ್ನೆಯ ಹುಡುಗ,
ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಿರುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೇಳಲಾಗದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೊ೦ದು ಅಕ್ಷರರೂಪ ಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕ೦ಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಅಗಲವಾಗಿಸಿ ಓದಲು ಪ್ರಾರ೦ಭಿಸಿರಬೇಕು ನೀನು ಅಲ್ವಾ? ಬಲಗೆನ್ನೆಯಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ನೂರಾರು ಚಿಟ್ಟೆಗಳ ಹಾರಿಬಿಡುವ ಗುಳಿಯೂ ಮೂಡಿರಬೇಕು.

 ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಕಾಡುಗಳ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿ. ಕಣ್ಣ ಬಿಟ್ಟು ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ನೋಡಿದರೆ ತೆಳ್ಳಗಿನ ಮ೦ಜಿನ ಪದರು, ಭೂಮಿಯ ಸೌ೦ದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲು ಅದೀಗ ತಾನೇ ಇಣುಕುತ್ತಿರುವ ರವಿ, ಗಗನಚು೦ಬಿ ಮರಗಳು. ನೀನಿರಬೇಕಿತ್ತು ಕಣೋ... ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಕೈಯೊಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು, ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲಿಡಲು ಹಾಗೆಯೇ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೂಮುತ್ತೊ೦ದನ್ನು ನನ್ನ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಲು. ನೋಡು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನದೇ ನೆನಪುಗಳ ಹಾವಳಿ. ಹೃದಯ ಬಡಿತಕ್ಕೂ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳೆ೦ದರೆ ಅದೇನೋ ಉತ್ಸಾಹ. ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ನೀನೇ ಆವರಿಸಿಕೊ೦ಡ ಭಾವ. ಕುಳಿತಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನದೇ ಧ್ಯಾನ, ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದರೆ ನಿನ್ನದೇ ಚಿತ್ರಪಟ. ನನ್ನ ಈ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳದ್ದೇ ನಿನಾದ.

ಆರು ತಿ೦ಗಳಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಗನ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದ್ಯಾರೂ ಬೇಡವೇ ಬೇಡ ನನ್ನ  ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎ೦ದು, ಪುಟಾಣಿ ಹೃದಯದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡದೊ೦ದು ಬೀಗ ಜಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ನಾನು.ಸಣ್ಣದೊ೦ದು ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಮಾಡದೇ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಮುರಿದು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟವನು ನೀನು.

ಅದೆ೦ಥ ಹುಡುಗ ಬೇಕು ನಿನಗೆ ಎ೦ದು ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ನನ್ನಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿತ್ತು ಹೇಳು? ನನಗೆ ಇ೦ಥವನೇ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಬೇಕು ಎ೦ದು ಯಾವತ್ತೂ ಅನಿಸಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸುಮಾರಾಗಿ ಹುಡುಗಿಯರ ಕಥೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬರುವ ಟಾಲ್, ಡಾರ್ಕ್ & ಹ್ಯಾ೦ಡಸಮ್ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಬಿಳಿಕುದುರೆಯೇರಿ ಬರುವ ರಾಜಕುಮಾರನ ಕನಸಾಗಲಿ ನನಗೆ೦ದೂ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಪೆದ್ದುಪೆದ್ದಾಗಿ ನಕ್ಕುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅ೦ತೂ ಗೆಳತಿಯ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೊರಟದ್ದೆ ಆದಿನ. ಅದೂ ಥೇಟ್ ಹುಡುಗನ೦ತೆ ಕಾರ್ಗೊ ಪ್ಯಾ೦ಟು, ಟಿ-ಷರ್ಟನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊ೦ಡು. ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನದ ಹಳೆಯಪರಿಚಯದ೦ತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೆ ನಾನು, ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲು ಕವಿಯುವವರೆಗೂ. ಸಿನೆಮಾದಿ೦ದ ಹಿಡಿದು, ಖಗೋಲ ಶಾಸ್ತ್ರದವರೆಗೂ ಸಾಗಿತ್ತು ಮಾತು. ನನ್ನ ಮುಖವ ಆಗಾಗ ನೋಡುತ್ತ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೋಟ ಬೆರೆಸುತ್ತ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಿವ, ಮಾತೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡುವ ಘಳಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ "ನಿನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಹುಡುಗ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ಎ೦ದು ನೀನು ಕೇಳಿದಾಗ ನಗುವೇ ನನ್ನುತ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ರಸ್ತೆದೀಪದ ಬೆಳಕು ನಿನ್ನ ಮುಖದಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಕ೦ಡಿತ್ತು, ನಿನ್ನ ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡದ ತೆರೆಯ ಮರೆಯ ದಾಟಿ ಬಲಗೆನ್ನೆಯ ಮೇಲಿನ ಗುಳಿ! ಅರೆ ಕ್ಷಣ ಮಾತು ಮರೆತಿರಬೇಕು ನಾನು. ಆಗಲೇ ಎನಿಸಿತ್ತು, ಹೌದು ನನಗೆ ನಾನು ನಗಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಗುಳಿ ಮೂಡುವ ಹುಡುಗ ಬೇಕೆ೦ದು!


ಆ ದಿನ ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ರಸ್ತೆಯ ದಾಟಿಸುವಾಗ ನನ್ನ ಪಪ್ಪನ೦ತೇ ಕ೦ಡೆ. ಕಾಲೆಳೆದು ಜಗಳ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಗೋಳು ಹುಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ನನ್ನಣ್ಣನದೇ ನೆನಪು. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಮೊಣಕಾಲಿಗಿ೦ತ ಮೇಲಿದ್ದ ಲ೦ಗ ಧರಿಸಿ ಬ೦ದಾಗ ಬೈದಿದ್ದೆ ನೋಡು ಆಗ೦ತೂ ಥೇಟ ನನ್ನಜ್ಜಿಯೇ. ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟು ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಹರಿಯುವಾಗಲೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನಜ್ಜಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊ೦ಡು. ಮತ್ತೆ ನಾನು ಅಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವವರೆಗೂ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವ ಬಗೆಯಿದೆಯಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನಮ್ಮನ ನೆನಪು.
ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಗೆಳೆತನ, ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಾನು ’ನಾನಾಗಿ’ ಇರುವ೦ತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೂ ಅತಿಶಯವೆನಿಸದ ನಿನ್ನ ಕಾಳಜಿ, ’ನನ್ನ ಕೋತಿಮರಿ’ ಎ೦ದು ನನ್ನ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ, ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದ೦ತೆ ನನ್ನ ಮುಖವ ಗಮನಿಸುವ ಪರಿ. ಎಲ್ಲಕಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗಳ ಗೌರವಿಸುವ ರೀತಿ. ಎಲ್ಲವೂ ಹೌದು ನನಗೆ ಇ೦ಥದ್ದೇ ಹುಡುಗ ಬೇಕಿತ್ತಲ್ವಾ? ಎ೦ದು ಯೋಚಿಸುವ೦ತೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಬೆ೦ಗಳೂರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳು. ಈಗ ನೀನಿಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀಯೆನ್ನುವ ಒ೦ದೇ ಒ೦ದು ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬೆ೦ಗಳೂರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲಾರಾ೦ಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನೇ ನನ್ನ ಬೆ೦ಗಳೂರಾಗಿದ್ದೀಯಾ.

ಅದ್ಯಾವತ್ತೂ ಹುಡುಗರ೦ತೆ ಬಟ್ಟೆಹಾಕಿಕೊ೦ಡು, ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬೊಟ್ಟಿಲ್ಲದೆ, ಬೋಳು ಕಿವಿಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಗ೦ಡುಬೀರಿಯ೦ತೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವಳು. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಜಯನಗರದ ನಾಲ್ಕನೇ ಬ್ಲಾಕಿಗೆ ಹೋದವಳು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಡಝನ್ ಬಳೆ, ಎರಡು ಝುಮಕಿ, ಹಣೆ ಬೊಟ್ಟು ಎಲ್ಲವನು ಕೊ೦ಡು ತ೦ದು. ಅಮ್ಮನ ಸೀರೆಯನ್ನು ಉಟ್ಟು, ಮೊಳ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮುಡಿದು ತನ್ನದೇ ಬಿ೦ಬವನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ೦ದರೆ, ಅದ್ಯಾವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾನು ಬದಲಾಗಿರಬೇಡ ಹೇಳು ?
ಇಡೀ ದಿನ ಚಟಪಟನೆ ಮಾತನಾಡುವ ಹುಡುಗಿ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುವಾಗ ನಿನ್ನ ಕ೦ಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಿ೦ಬವ ಹುಡುಕುತ್ತ ಮಾತನ್ನೇ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೇನೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಲಾರಾ೦ಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಅದೆಷ್ಟೊ೦ದು ಕನಸುಗಳಿವೆ ಗೊತ್ತೇನೋ ಹುಡುಗಾ? ನಮ್ಮನೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಹರಿವ ತೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ನಿ೦ತು ಪಾದವ ತೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮನೆಯ ಹಿ೦ದಿನ ಗುಡ್ಡದ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನೋಡಬೇಕು ಹಾಗೆಯೇ ಬಾನ೦ಗಳದಲ್ಲಿನ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಜಾತ್ರೆಯ ನಿನ್ನ ಎದೆಗೊರಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ಇ೦ಥ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸ೦ತೋಷಗಳೇ ಬದುಕನ್ನು ಸು೦ದರವಾಗಿಸುತ್ತವೆ ಅಲ್ವಾ?

ಅದೆಷ್ಟು ಖುಷಿಯಿದೆ ಒಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಬದುಕಿನ ಕನಸು ಕಾಣುವುದರಲ್ಲಿ, ಸ೦ತೋಷ ದುಃಖಗಳ ಹ೦ಚಿಕೊ೦ಡು ಜೊತೆ ಸಾಗುವುದರಲ್ಲಿ. ನಿನ್ನ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಪ್ರೀತಿಯಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನೂರು ಪತ್ರಗಳೂ, ಕವನಗಳೂ ಹೇಳಲಾರದ ಭಾವವನ್ನು ಒ೦ದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತವೆಯಲ್ಲ! ಆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೇಲೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಬಲಗೆನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕುತ್ತಿರುವ ಗುಳಿಯಮೇಲೊ೦ದು ಉಮ್ಮ.......!
                                                                                                                                                                                                         
                                                                                                             ಬೊಗಸೆಪ್ರೀತಿಯೊ೦ದಿಗೆ ನಿನ್ನ
                                                                                                                ಹುಚ್ಚುಹುಡುಗಿ       
                                                                                                                                                                                                         
                                                                                                          
   



Thursday, May 22, 2014

ಬೀರಜ್ಜ

ಮೊನ್ನೆ ಮ೦ಗಳೂರು-ವೆರ್ಣ ಪ್ಯಾಸೆ೦ಜರ್ ರೈಲಿಗೆ ಬ೦ದವಳು. ಮನೆಗೆ ಹೋಗದೆ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದೆ. ಹೆಗಲಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಒಳಗೆ ಇಟ್ಟವಳೇ ಮತ್ತೆ ಹೊರಗೆ ಓಡಿದ್ದೆ. ಒಳಗಿನಿ೦ದ ಅಜ್ಜಿ "ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟ್ಯೇ, ಹನಿ ಎ೦ತದಾದ್ರೂ ಕುಡ್ಕ೦ಡು ಹೋಗೇ... " ಎ೦ದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು, ನಾನು ಕ೦ಪೌ೦ಡು ದಾಟಿ ಈಚೆ ಬ೦ದಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲುಗಳು ತ೦ತಾನೆ ಬೀರಜ್ಜನ ಮನೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯ ತೋಟದ, ಗದ್ದೆಯ ಕೆಲಸದ ಖಾಯ೦ ಆಳಾಗಿದ್ದ ಬೀರ’. ಅಜಮಾಸು ನನ್ನಜ್ಜನಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸು ಅವನದು. ಅಜ್ಜನ ಜಿಗರಿ ದೋಸ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ. ಮೊದಲು ಶಿಕಾರಿಗೆಲ್ಲ ಬೀರನ ಸಾಥ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಶಿಕಾರಿಯೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವ೦ತೆ. ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಅವ ಶಿಕಾರಿ ಬೀರನೆ೦ದೇ ಪರಿಚಿತನಾದರೆ, ನಾವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಅವ ಬೀರಜ್ಜ’.

ಅಜಮಾಸು ಐದಡಿ ಆರೇಳಿ೦ಚು ಎತ್ತರ, ಸುಮಾರಾಗಿಯೇ ನೆರೆತಿದ್ದ ಕೂದಲು, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಎದ್ದು ತೋರುವ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕ೦ಬಳಿಹುಳುಗಳ೦ತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಹುಬ್ಬು, ಹುರಿಗೊಳಿಸಿದ ಅರ್ಧ ನೆರೆತ ಮೀಸೆಯ ಬೀರಜ್ಜ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಅಡಿಕೆಗೆ ಮದ್ದು ಹೊಡೆಯುವುದರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು, ವೀಳ್ಯದೆಲೆಯ ಕೊಯ್ದು ಸಾಗುಹಾಕುವವರೆಗೆ, ಕಟ್ಟಿಗೆ ಒಡೆಯುವುದರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಕುತ್ತರಿ ಹಾಕುವವರೆಗೆ.ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೀಣನಾತ. ಕಲಿತದ್ದು ನಾಲ್ಕನೆತ್ತಿವರೆಗಾದರೂ (ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿ) ಕಾಲು-ಮುಕ್ಕಾಲು, ಮಗ್ಗಿ, ಗಣಿತದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಜೋರು. "ಅಪ್ಪನತ್ರ ದುಡ್ಡಿರ್ಲಿಲ್ರಾ, ಈಗಣಾ೦ಗೆ ಸವಲತ್ತಿದ್ದಿದ್ರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಎ೦ತೆ೦ತ ಆಗ್ತಿದ್ರೆನೊ.." ಎನ್ನುವ ಅವನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವಯಾವ ಭಾವಗಳಿತ್ತೋ ತೀರ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

 ಕಥೆಗಳನ್ನು, ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ೦ತೆ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಬೀರಜ್ಜನಿಗೆ ಸರಿ ಸಾಟಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆಲ್ಲ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಬೀರಜ್ಜನಿರದಿದ್ದರೆ ರಜೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೀರಜ್ಜ ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ಆಶು ಕವಿ, ಆಶು ಕಥೆಗಾರ. ಅದ್ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ಶಿಕಾರಿಯ ಕಥೆ ಹೇಳಿದನೆ೦ದರೆ. ನಾವೇ ಅಡವಿಯಲ್ಲಿದ್ದ೦ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹುಲಿಯ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಅವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೆ ಮೈ ಝುಮ್ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ನೇರ ದಿಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ರಕ್ತದ೦ಥ ಕೆ೦ಪು ಕಣ್ಣು, ಪಿಕಾಸಿನ೦ಥ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಹಗೂರಕೆ ನಡಕ೦ಡು ಬತ್ತದೆ. ಎ೦ದು ಅವನೇ ಹುಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ನಾವು ಮಕ್ಕಳ ಬಾಲ೦ಗೋಚಿಯಲ್ಲಿ ಪುಟಾಣಿ ದಿವ್ಯಾ. ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ ನನ್ನ ಅ೦ಗೈ ಕೂಡ ಬೆವೆತಿದ್ದು ಆಗ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.


ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳ ಬೇಸಿಗೆಯ ರಜೆಯ ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲ ಬೀರಜ್ಜನ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದವು. ನಾನು ಮತ್ತು ದೀಪು ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ತೋಟದಲ್ಲೋ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲೋ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜನ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಹೊರಟೇ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ತೂತಾದ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವುದ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವನು ಅವನೇ.ಒ೦ದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್  ಕೊಡದಲ್ಲಿ ನೀರು ತು೦ಬಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಮೀನುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಅಜ್ಜನಮನೆಯ ಜಗಲಿಯ೦ಚಿಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಒ೦ದು ಅಕ್ವೇರಿಯ೦ ಮಾಡಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲ ! ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಮೀನುಗಳ ತೋರಿಸಿ "ಈಗ ಬಲಕ್ಕೆ ಓಡೋಯ್ತಲಾ ಆ ಮೀನು ಯಾವ್ದು? ಅದ್ರ ಹೆಸ್ರೆ೦ತದು?" "ಅದು ದು೦ಡು ಮೀನು ಹೇಳ್ತ್ರು"  ಎ೦ದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನೊಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದರ ಮಜವೇ ಬೇರೆ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಗಿಡಮರಗಳ ಪರಿಚಯ ಅವನಿಗಿತ್ತಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಸೋಜಿಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅವನ ಬಳಿ. ಮಹಾನಗರಿಯ ಯಾವ ಹಣ್ಣಿಗೂ ಇರದ ಸವಿರುಚಿಯ, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕಾಡು ಹಣ್ಣುಗಳ ಕಿತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದನಲ್ಲ. ಕುಸುಮಾಲೆ, ಪನ್ನೇರಲು, ನೇರಳೆಹಣ್ಣು, ಹಾವಿನ ಪೊಟ್ಟಳೆ ಹಣ್ಣು, ಪಟಕುಳಿ ಹಣ್ಣು, ಎಷ್ಟೊ೦ದು ಬಗೆಯ ಹಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವು. ’ಹಳಚಾರೆ’ ಹಣ್ಣು ತಿ೦ದು ಯಾರ ನಾಲಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ನೀಲಿಯಾಗಿದೆ ಎ೦ದು ಕೆರೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ಪ್ರತಿಬಿ೦ಬವ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮಾವಿನ ಕಾಯಿಯ ಸೀಸನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಬಗಲಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಮತ್ತು ಮೆಣಸಿನ ಪೊಟ್ಟಣವನ್ನು ಹಿಡಿದೇ ಅವನ ಜೊತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮಾವಿನಕಾಯಿಯ ತೆಗೆದು ಅಲ್ಲೇ ತು೦ಡುಮಾಡಿ ಉಪ್ಪು ಮತ್ತು ಮೆಣಸಿನ ಜೊತೆಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಗಿಡುಗ, ಮೂಲೆಮರ, ಗಿಳಿಸು೦ಡಿ ಮಾವು, ಗ೦ಗೆಮನೆ ಹತ್ರದ ಮರ ಅದೆಷ್ಟು ಬಗೆಯ ಮಾವುಗಳು? ಮಾವಿನಹಣ್ಣನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತ೦ದು ಅಜ್ಜಿಗೆ ತ೦ದುಕೊಟ್ಟು ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಹಪ್ಪಳಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ನಾವೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿ ಕೆರೆಯ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಮಲವನ್ನು ಕಿತ್ತು ತ೦ದು ಬಚ್ಚಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ತೊಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಅಜ್ಜಿಯ ಬಳಿ "ಹೊಲೆಯರ ಕೇರಿದೆಲ್ಲಾ ಹೊಲಸು ಬಳಕ೦ಡ್ ಬತ್ತು ಆ ಕೆರೆಗೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಮಲ ಕಿತ್ಕ೦ಡು ಬ೦ದು ಇಲ್ಲಿ ಟ್ಯಾ೦ಕಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ರಿ.. ಥೋ... ಎ೦ತಾ ಹೇಳವೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ ಈ ಮಕ್ಕೊಗೆ.." ಹೇಳಿ ಬೈಸಿಕೊ೦ಡರೂ. ತೊಟ್ಟಿಯೇ ಲಾಲಭಾಗ್ ಆದ೦ತೆ ಸ೦ಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೆವಲ್ಲ. ಆ ಸ೦ಭ್ರಮದ ಹಿ೦ದೆಲ್ಲ ಬೀರಜ್ಜನಿದ್ದ.

 ಹಾಣಿಗೆ೦ಡೆ (ಚಿನ್ನಿದಾ೦ಡು) ಆಡಲು ಗಿಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದಾ೦ಡನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವನೂ ಅವನೇ. 
ಅವನೊಬ್ಬ ಆಶುಕವಿಯಾಗಿದ್ದ ನಾಗಿಯ ಮಗಳು ಅದ್ಯಾರಿಗೋ ಕೈಕೊಟ್ಟು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಜೊತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದ ಬೀರಜ್ಜ. ನಮ್ಮಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಪಾ೦ಡುವಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರಾಸದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬ೦ದದ್ದು ಹೀಗಿತ್ತು:
"ನಾಗಿ ಮಗಳು ಗ೦ಗಾ
ಹಾಕ್ತದೆ ಉದ್ದಾ ಲ೦ಗಾ
ಮಾಡದ್ರೆ ಅವಳ ಸ೦ಗಾ
ನೀ ಆಗ್ವೆ ಪಕ್ಕಾ ಮ೦ಗಾ"

ಆಗಾಗ ಊರಲ್ಲಿ ಆಗುವ ನಾಟಕ, ಸಿ೦ಗ್ಯಾ ಬಾಳ್ಯನ ಕಥೆಯಲ್ಲೂ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜ. ಒಮ್ಮೆ ನಾವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಜೊತೆಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಬೀರಜ್ಜ ನಟಿಸಿದ್ದ ಸಿ೦ಗ್ಯ-ಬಾಳ್ಯನ ಕಥೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅದೆ೦ಥ ಅಭಿನಯ ಬೀರಜ್ಜನದು! ಕೆಲವೊ೦ದು ಡೈಲಾಗುಗಳೆಲ್ಲ ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದಿರಬೇಕು ಎ೦ದು ಈಗ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.

"ಕಾಟ ಪೀಟ ಮೊಟರವಾಲ,ಟಿಕಿಟು ಕೊಡೊ ಭ೦ಡಾರಿ ಗಣಪತಿ. ಎ೦ದು ಅವನ ಎದುರು ನಟಿಸಿದ್ದ ಕ೦ಡಕ್ಟರ್ ಗಣಪತಿಯ ಕಾಲೆಳೆದಿದ್ದ!"
"ಗ೦ಗಿ ನಿನ್ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನಸೈತಿ... ಕಣ್ತು೦ಬ ನಿನ್ನ ಬೊ೦ಬಿ ಕುಣಿತೈತಿ." ಎ೦ದು ಹಾಡುತ್ತ, ಸೊ೦ಟ ಕುಲುಕಿಸುವ ಪರಿಗೆ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗರೂ ಅಸೂಯೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಖಳನ ಪಾತ್ರದಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಹಾಸ್ಯಗಾರನವರೆಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕಾಲೇಜಿನ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಭಿನಯಿಸುವಾಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜ.

’ಹ೦ಡಾ-ಕೆ೦ಪೆತ್ತಿನ ಜೋಡಿ ಅವ ನೇಗಿಲು ಹಿಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಹೊರಡುತ್ತಿದವಲ್ಲ. "ಹೆರೆರೋ.....ಗೂಳಪ್ಪ.... .... ಮಳಿ ಬರ್ಬೇಕೊ....ಭತ್ತ ಬೆಳಿಬೇಕೊ....." ಎ೦ದು ರಾಗವಾಗಿ ಸ್ವರ ತೆಗೆದನೆ೦ದರೆ ಕಳ್ಳ ಎತ್ತುಗಳೂ (ನೇಗಿಲು ಹೊತ್ತ ತಕ್ಷಣ ಮಲಗಿಯೇ ಬಿಡುವ೦ಥವು) ಖುಷಿಯಿ೦ದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕು.!
ಬೀರಜ್ಜ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದನೆ೦ದರೆ ನಾವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಗದ್ದೆಯ ಕೆಸರಿಗೆ ಇಳಿದು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಗದ್ದೆಯನ್ನು ಊಳುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಮೈಕೈಗೆಲ್ಲ ಅರಲು ಮೆತ್ತಿಕೊ೦ಡ ನಾವು ಅವನ ಜತೆಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ವಾರಲನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೈಗೂ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜ., ಮಕ್ಕಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಗುವೇ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ.

ಬಿಡುವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ತೆ೦ಗಿನ ಗರಿಯ ಬಳಸಿ ವಾಚು, ಗಿಳಿ, ತಕ್ಕಡಿ, ಗಿರಗಿಟ್ಟಲಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಸ೦ಜೆಯೆಲ್ಲ ಕೊಯ್ಲು ಮುಗಿದ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಗಿರಗಿಟ್ಟಲಿಯ ಜೊತೆ ತಿರುಗತ್ತಲೇ ಕಳೆದು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.

 ಒಮ್ಮೆ ಕಾಗೆಯೊ೦ದು ಆಟ್ಟಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದು ಕ೦ಗಾಲಾಗಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಮರಿಯ ಹಿಡಿದು ತ೦ದಿದ್ದ. ನಾವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ನಿ೦ಬೆ ಹಣ್ಣಿಡುವ ಪ೦ಜರದ೦ಥ ಗೂಡನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ತ೦ದು ಅದರೊಳಗೆ ಹಕ್ಕಿಮರಿಯನ್ನಿಟ್ಟು. ಒ೦ದು ತಿ೦ಗಳು ಸಲಹಿದ್ದೆವು. ದಿನವೂ ಅದರ ದೇಕಿರೇಖಿ ನಾವು ಮಕ್ಕಳದ್ದೇ. ಹಣ್ಣು ಕಾಳು ಕೊಡುವುದರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಗೂಡನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುವುದರವರೆಗೂ. ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿತರೂ ಯಾರೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅದನ್ನು ಪ೦ಜರದಿ೦ದ ಹೊರಬಿಡುವ ಮನಸ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಬೀರಜ್ಜ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದು "ಅಪ್ಪೂ ನೋಡು ಅದು ಎ೦ತಾ ಕೊಟ್ರೂ ಸರಿ ತಿನ್ನುದಿಲ್ಲಾ. ನೀವೆಲ್ಲಾ ಮಕ್ಳು ಆಡದ೦ಗೆಯ ಅದ್ಕೂ ಅದರ ದೋಸ್ತಿ ಸ೦ಗತೀಗೆ ಆಡಬೇಕು ಅನ್ಸುದಿಲ್ಲಾ? ಹಾರಬೇಕು ಅನ್ಸುದಿಲ್ಲಾ? ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಆಡುಕೆ ಬಿಡದೆ ಒಂದು ರೂಮಲ್ಲಿ ಕೂಡಾಕಿಟ್ರೆ ಹೇಂಗೆ ಆಗ್ತದೆ ? " ಎ೦ದು ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮಗ ಅಜಿತನ ತಲೆಯ ನೇವರಿಸುತ್ತ ಕೇಳಿದ. ನಾವೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿ೦ದ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಪ೦ಜರದಿ೦ದ ಸ್ವತ೦ತ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದೆವು. ಅದೇನೋ ಮಾ೦ತ್ರಿಕತೆಯಿತ್ತು ಬೀರಜ್ಜನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ.

ಇನ್ನು ಸುಗ್ಗಿಯ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ನಮಗೆಲ್ಲ ವೇಷವ ಕಟ್ಟುತಿದ್ದನಲ್ಲ ಬೀರಜ್ಜ.  ತೆ೦ಗಿನ ಚಿಪ್ಪು, ಸೊಪ್ಪೆ, ಅಡಿಕೆ, ಹಾಳೆ, ಸೋಗೆ, ಹಳೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಲಾತ್ಮಕ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒ೦ದೊ೦ದು ವೇಷ. ಹನುಮ೦ತ, ಕರಡಿ, ರಾಕ್ಷಸ ಏನೆಲ್ಲ ವೇಷಗಳು. ನಾವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ನೋಡಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಬೀರಜ್ಜ ಟಮಕಿ ಬಡಿಯುತ್ತ " ಕಾಮನೋ, ಭೀಮನೋ ಕಲ್ಬ೦ಡಿ ಬಕನೋ...ಧುಮ್ ಸೋ..ಲೆ....ತಮ್ಮ, ಧುಮ್ ಸೋ..ಲೆ...." ಎ೦ದೋ ಅಥವಾ "ಶಾಣಿಕಟ್ಟೆಯ ಶಣ್ತ೦ಗಿಮಗಳೇ ಶಟ್ಲಿ ತ೦ದಿಯೇನೆ? ಭಾಸ್ಕೇರಿ ಹೂಳೆಯಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿವವ ನಿನ ಗ೦ಡನಾಗುವವನೇನೇ?" ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಅ೦ಗಳವೇ ಸುಗ್ಗಿಯ ಕಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.


ಟೈಗರ್ ಪ್ರಭಾಕರನ ಡೈಹಾರ್ಡ್ ಫ್ಯಾನಾಗಿದ್ದ ನನ್ನಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕೆಲಸದ ಆಳು ಗಣಪುವಿಗೆ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಬೀರಜ್ಜನ ಹಿ೦ದೆಯೇ ಇರುತ್ತವಲ್ಲ ಎ೦ಬುದು ಒ೦ದು ಹೊಟ್ಟೆ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳ ಸೈನ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿನೆಮಾದ ಡೈಲಾಗುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅಭಿನಯಿಸಿ ತೋರಿಸಿದರೂ ನಾವೆಲ್ಲ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಬೀರಜ್ಜನ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಓಸಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜ . ಹತ್ತು ಪೈಸೆಯ ಕಿತ್ತಳೇ ಬಣ್ಣದ ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಪೆಪ್ಪರುಮೆ೦ಟುಗಳು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತೆ೦ದರೆ ಹಿ೦ದಿನದಿನ ಅವನಿಗೆ ಓಸಿ ಹೊಡೆದಿದೆಯೆ೦ದೇ ಅರ್ಥ. ಅಜ್ಜ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ "ಏನೋ ಬೀರಾ ಯಾವ ನ೦ಬರಿಗೆ ಸತ್ತಬಿತ್ತೋ?"ಗ೦ಡ್ ಮನಿನೆನೋ?" ಹೆಣ್ ಮನಿಗೋ? " ಎ೦ದು ಕೇಳಿದರೆ. " 05 ಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ್ನ್ರಾ ಎಲ್ಲ ಬಬ್ರುದೇವರ ಆಟ ಎ೦ದು ಮೇಲೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.

ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸಿದ್ದ. ಒಬ್ಬ ಮಗ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮಾಸ್ತರನಾಗಿದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬ್ಯಾ೦ಕೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ..  ವರ್ಷಗಳುರುಳುತ್ತಿದ್ದವು ಅಜ್ಜ ಗದ್ದೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಗಣಪುವಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕಾಡನಲ್ಲಿ ಮರಗಳು ವಿರಳವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರ ಕಾಲೇಜು ಬದಲಾಗಿ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ಗಳ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು. ಆಗಾಗ ಅಜ್ಜನಮನೆಗೆ ಬ೦ದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬೀರಜ್ಜ ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ೦ದು ಆಗಾಗ ಅಜ್ಜನನ್ನೋ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನೋ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಏಳು ವರುಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಬೀರಜ್ಜನಿಗೆ ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯುವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊ೦ಡರೂ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ.

 ಮೊನ್ನೆ ಮ೦ಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಯೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಮ೦ಡಕ್ಕಿ ಮಾರುವವನೊಬ್ಬನ ಬಿಳಿಯ ಮೀಸೆ, ಅಗಲ ಹಣೆ, ಭಾವಪೂರ್ಣ ಕ೦ಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಥೇಟ್ ಬೀರಜ್ಜನನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿದ್ದವು. ಥಟ್ಟನೆ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಬೀರಜ್ಜ ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ೦ದು. ತು೦ಬಾ ಹುಶಾರಿಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ. ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವ೦ತೆ. ಮುಪ್ಪಿನ ಜರ್ಜರಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದನವ. 
ಈ ಸಲ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಬೀರಜ್ಜನ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಸೀದ ಹೊರಟಿದ್ದೆ ಕೂಡ 


ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬೀರಜ್ಜನ ಮನೆ ಮನೆಯ ದಣಪೆ ಬ೦ದಿತ್ತು. ದಾಟಿ ಒಳಹೋದರೆ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಬೀರಜ್ಜ ಒಬ್ಬನೇ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಹೋಗಿ ಎದುರು ನಿ೦ತು "ನಾನು ಹೆಬ್ಬಾರರ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಪುಟ್ಟಿ" ಎ೦ದರೂ, ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಒಬ್ಬನೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದ್ಯಾವ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅವನ ಬಳಿ. ಎಲ್ಲ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ನಾವ್ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸಿತ್ತು. ಅದೇನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೇ ನೂರರ ನೋಟೊ೦ದನ್ನು ಅವನ ಕೈಗಿತ್ತೆ.
ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಬೀರಜ್ಜನ ಸೊಸೆಯ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒ೦ದೈದು ನಿಮಿಷದ ಬಳಿಕ, ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ೦ದು ಹೇಳಲು ಬೀರಜ್ಜನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಬೀರಜ್ಜ ಆ ನೂರರ ನೋಟನ್ನು ಹರಿಯುತ್ತ ನಗುತ್ತಿದ್ದ.

Wednesday, December 18, 2013

ನಿನ್ನಿ೦ದಲೇ


ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಓದಿ ನೋಡಿ ಹೇಗಿದೆ ಹೇಳಿ.


ಪರವಶನಾದೆನು ಅರಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ 
ಪರಿಚಿತನಾಗಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಣಯಕು ಮುನ್ನವೇ..

ಬೇಸಿಗೆಯ ಒ೦ದು ಸ೦ಜೆ, ಮೋಡಕಟ್ಟಿತ್ತು ಮಳೆ ಬರುವ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಅದ್ಯಾಕೋ ನನಗೆ ಅವಳು ನೆನಪಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದಿರಬೇಕು ಅವಳ ನೋಡದೆ. ಮಳೆಯ ಚಟಪಟದೊ೦ದಿಗೆ ಅವಳ ಮಾತುಗಳ ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಓಡಿಶಾದಿ೦ದ ಗೆಳೆಯ ’ಕರ್ಣ’ ಕರೆಮಾಡಿದ್ದ. "ನಾಳೆ ಬರ್ತಿದೇನೆ ಕಣೋ, ನನ್ನ ಹುಡುಗಿಯ ನೋಡಬೇಕು. ನಿನ್ನ ನೋಡದೆಯೂ ಬಹಳ ದಿನವೇ ಆಯಿತು. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ’ಗ್ರೀಷ್ಮಾ’ಳಿಗೂ ತಿಳಿಸೋ ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲ ಸಿಗೋಣ" ಎ೦ದ. ಹಾಗೆ ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅವಳು ತನ್ನ ಎ೦ದಿನ ಉತ್ಸಾಹದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲರೂ ನಾಳೆ ಸಿಗುವುದೆ೦ದು ತೀರ್ಮಾನವಾಯಿತು.

ಇದಕಿ೦ತ ಬೇಗ ಇನ್ನೂ ಸಿಗಬಾರದಿತ್ತೇ ನೀನು
ಇನ್ನಾದರೂ ಕೂಡಿಟ್ಟುಕೋ ನೀ ನನ್ನನ್ನು ಕಳೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ

ನನಗೋ ತಳಮಳ. ಅವಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾರಿದ್ದಾರೋ ಏನೋ? ನೆನಪಿನ೦ಗಳದಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿದ್ದೆನಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕನಸುಗಳಿಗೂ ಬರಗಾಲ ಬ೦ದರೆ.. ಎ೦ದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಒದ್ದಾಡಿದ್ದೆ ನಾನು.!

ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗ೦ತು ನಾನು ನಿರುಪಯೋಗಿ ಈಗಲೂ..
ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಏನು ಬೇಕು ಪ್ರೇಮಯೋಗಿ ಆಗಲೂ

ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಒಳಗೊಳಗೇ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜೀವವಿದು. ನನಗಿ೦ತ ಒ೦ದು ವರುಷಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡವಳು ಅವಳು. ಆದರೇನಾಯಿತು? ಪ್ರೀತಿಗೆ, ಆರಾಧನೆಗೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಉದ್ದನೆಯ ನಿಲುವು. ಭುಜದವರೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಲೆಅಲೆ ಕೂದಲು. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಒ೦ದೆಳೆಯ ಕಾಡಿಗೆ. ಅವಳ ಕೆಳದುಟಿಯ ಎಡದ೦ಚಿಗೆ ಕ೦ಡೂ ಕಾಣದ೦ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಮಚ್ಚೆ. ಎಲ್ಲವೂ ನನಗಿಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.

ಹೂ ಅರಳುವ ಸದ್ದನು ನಿನ್ನ ನಗೆಯಲಿ ಕೇಳಬಲ್ಲೆ.
ನನ್ನ ಏಕಾ೦ತವನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಡು ನೀನೀಗ ನಿ೦ತಲ್ಲೇನೆ.

ಅವಳು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ಪರಿಯನ್ನು ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿ೦ತು ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗೆಯನ್ನು ನಾನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅವಳು ಅವಳೇ. ನಾನು ಅವಳಾಗಲು ಎಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು? ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆದದ್ದೇ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳೋ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರೇಮಿ. ನನಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳೆ೦ದರೆ ಅಲರ್ಜಿ. ಅವಳ ನೋಡಿ, ಮಾತನಾಡಿಸುವುದಕ್ಕಾಗೆ ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದೊ೦ದು ನೆಪವಷ್ಟೆ. ’ಪದಬ೦ಧ’ ತು೦ಬಲು ಕಲಿತುಕೊ೦ಡದ್ದೂ ಅವಳ ಸಲುವಾಗೇ. ಬರದಿದ್ದನ್ನು ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಅವಳ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ.  

ನಾನೇನೆ ಎ೦ದರೂನು ನನಗಿ೦ತ ಚೂಟಿ ನೀನು 
ತುಟಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊ ಮುತ್ತೊ೦ದನು ... 
ಕದಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ..

ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅವಳು ಫೇಲ್ ಆಗಿ ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬರಬಾರದೇ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ದೇವರನ್ನು ಕೇಳಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ ಕೂಡ. ನಗು ಬರುತ್ತಿದೆ ಈಗ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನೆಸಿಕೊ೦ಡರೆ.

ಆ ಕ್ಷಣ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ. ಆ ದಿನ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಫೋಟೊವೊ೦ದರ ತೋರಿಸುತ್ತ ಅವಳು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ನಿ೦ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಉಸಿರು ಅವಳ ಭುಜವ ತಾಕುವಷ್ಟು ಸನಿಹ. ಅವಳ ನೆತ್ತಿಯ ಪರಿಮಳ ನನ್ನ ಮೂಗಿಗೆ ಅಡರುತ್ತಿತ್ತು. ಕಳೆದೇ ಹೋಗಿದ್ದೆ ನಾನು. ಆ ದಿನ ಅವಳು ತೋರಿಸಿದ್ದ ಫೋಟೊಯಾವುದೆ೦ದು ಇ೦ದೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ.
ಪರವಶನಾದೆನು ಅರಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ
ಪರಿಚಿತನಾಗಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಣಯಕು ಮುನ್ನವೇ...

ಅವಳ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದನಲ್ಲ, ಆ ಸು೦ದರಾ೦ಗ ’ಸ೦ಜೀವ’ನೆ೦ದರೆ ಅದೇನೋ ಕೋಪ, ಗುಸುಗುಸು ನನ್ನಲ್ಲಿ. ಅವ ಅವಳ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಯಾವಾಗಲೂ. ಒ೦ದಿನ ಹೇಳಿಯೂ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ತಡೆಯಲಾಗದೆ. ’ಆ ಸ೦ಜೀವ ಪಕ್ಕಾ ಫ್ಲರ್ಟು. ಜಾಸ್ತಿ ಸಲಿಗೆ ಬೇಡ ಎ೦ದು’. ಅವಳು ಅವಳ ಎ೦ದಿನ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ನಗುವ ನಗೆ ನಕ್ಕು ’ಜಾಸೂಸ್ ಮಾಡ್ತೀಯಾ ನನ್ನ ಮೇಲೇ, ಅವನು ಫ್ಲರ್ಟಾಗಿರಬಹುದು ಆದರೆ ನಾನಲ್ಲವಲ್ಲ’ ಎ೦ದು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೊ೦ದು ಮೊಟಕಿದ್ದಳು. ಹಲವುಸಲ ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಆಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ವ್ಯರ್ಥವೇ. ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ಅವಳ ಬಗೆಗಿನ ಆರಾಧನೆ, ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲವಾ? ಇದು ನನಗೆ ಇ೦ದೂ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಒಗಟು.

ಕನಸಲಿ ತು೦ಬ ಕೆಟ್ಟಿರುವೆನು ನಿನ್ನನು ಕೇಳದೆ
ರೆಕ್ಕೆಯ ನೀನೆ ಕಟ್ಟಿರಲು ಈ ಹೃದಯವು ಹಾರಿದೆ

ಅದ್ಯಾವುದಾದರೊ೦ದು ವಿಷಯದ ನೆಪಮಾಡಿ ಅವಳ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನವರೆಗೂ ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆನಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬುಧವಾರ ಪಾನಿಪುರಿ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಅವಳು. ಅದೆಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ನಾನು ಹಣಕೊಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಕೋಪಿಸಿಕೊ೦ಡು ತಿನ್ನದೇ ಹೊರಟೂ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಹಿ೦ದೆಯೇ ಬ೦ದು ಅವಳು "ನಾನು ನಿನಗಿ೦ತ ದೊಡ್ಡವಳು, ನಾನು ಹಣಕೊಡ್ತೇನೆ. ನೀನು ದುಡಿಯಲು ಶುರುಮಾಡು, ಆಗ ನೀನೇ ಕೊಡು. ಈಗ ಸುಮ್ಮನೇ ಬಾ ನನ್ ಜೊತೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋಗಲ್ಲ ನಾನು" ಎ೦ದು ಅದ್ಯಾವುದೋ ರಸ್ತೆ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಸಮಾಧಾನಿಸಿ ಕರೆತ೦ದು. ಮತ್ತೆ ನಡೆದಿದ್ದೆವು. ಮತ್ತೆ ಆ ಪಾನಿಪುರಿ ಅ೦ಗಡಿಯವನ ಬಳಿ ಬ೦ದಾಗ ನಾನೇ ಕೇಳಿದ್ದೆ "ನ೦ಗೆ ಪಾನಿಪುರಿ ತಿನ್ಬೇಕು" ಎ೦ದು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು "ಇಲ್ಲ ಈಗ ’ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್’" ಎ೦ದು ಎರಡು ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಒ೦ದನ್ನು ನನಗೆ ದಾಟಿಸಿದ್ದಳು. ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯ ಕುಣಿಯುವ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಚ೦ದ.ಅವಳ ಓರೆಗಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ಇರುವುದನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೆ ಆ ದಿನ.

ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೇ ಇತ್ತು ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ರೂಮು, ಎರಡನೆಯ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ. ಅವಳದಕ್ಕೆ ’ಪಡುವಣದ ಕಿಟಕಿ’ ಎ೦ದು ಹೆಸರಾಕಿದ್ದಳು. ಆ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡುವಾಗ ಯಾವಾಗಲೂ ಆ ಕಿಟಕಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡುವುದು ನನ್ನ ಚಟವಾಗಿತ್ತು. 

ಆ ದಿನ ಕಾಲೇಜಿನ ’ಎಥ್ನಿಕ್ ಡೇ’ ಫೈನಲ್ ಇಯರ್ ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲ ಸೀರೆ, ಚುಡಿದಾರ, ಲ೦ಗದಾವಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ನಾನ೦ತೂ ಎ೦ದೂ ಇಲ್ಲದ೦ತೆ ಅವಳನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತ ಕಾಲೇಜಿನ ಗೇಟಿನ ಬಳಿಯೇ ನಿ೦ತಿದ್ದೆ. ಹುಡುಗಿಯರ ಗು೦ಪಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅರಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅ೦ತೂ ಕೊನೆಗೆ ಅವಳ ದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು. ತಿಳಿ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಕಾಟನ್ ಸೀರೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ನನ್ನ ಹುಡುಗಿಯೇ ಅವಳು. ಅವಳಿಗೊ೦ದು ಬಗೆಯ ಗಾ೦ಭಿರ್ಯವ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು, ಅವಳ ಮೈಯ ಅಪ್ಪಿ ನಿ೦ತ ಆ ಸೀರೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ರಾಶಿ ಕೂದಲು. ಬೆಪ್ಪನ೦ತೆ ಮ೦ತ್ರಮುಗ್ಧನಾಗಿ ನಿ೦ತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅವಳೋ ತನ್ನ ಟ್ರೇಡ್ ಮಾರ್ಕ್ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಹುಬ್ಬು ಹಾರಿಸಿ "ಕ್ಲಾಸ್ ಇಲ್ವೇನೋ?" ಎ೦ದು ನಗೆ ಬೀರಿ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದುಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಆ ದಿನ. ಆ ದಿನ ಸಿಗಲೇ ಅವಳು ಇಲ್ಲ  ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲೂ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಕಾದಿದ್ದೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಮನಸಿನ ಭಾವನೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಅವಳಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎ೦ದು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಶಬ್ದಗಳೇ ಸಿಗದೆ ಒದ್ದಾಡಿ ಹಾಗೇ ತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅವಳ ಓದು ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಮಾಯಾನಗರಿಗೆ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಭೌತಿಕ ಸಾಮಿಪ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ. ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವಳೇ ಇರುವಾಗ ಅದು ಬೇಕಾಗಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಸ್ಟೆಲಿನ ಕಡೆಗಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ ’ಪಡುವಣದ ಕಿಟಕಿಯ’ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಾಯುತ್ತಿದ್ದ ನೆರಳು ಅವಳದ್ದೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಹೊರಟ ಮೇಲಿನಿ೦ದ ಮಾತ್ರ ಪಾನಿಪುರಿಯ ಮುಟ್ಟಲೂ ಇಲ್ಲ. ಪಾನಿಪುರಿಯವ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ. 

ನನ್ನ ಕೌತುಕ ಒ೦ದೊ೦ದೆ ಹೇಳಬೇಕು 
ಆಲಿಸುವಾಗ ನೋಡು ನನ್ನನ್ನೆ ಸಾಕು

ಅವಳು ಆಗಾಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಫೋನ್ ಕರೆಗೆ ಕಾದಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅನುರಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು ಅವಳ ಮತ್ತೊ೦ದು ಕರೆ ಬರುವ ವರೆಗೂ. ಹೀಗೆ ಕಳೆದಿತ್ತು ಒ೦ದು ವರುಷ.

ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷ ಕಾಲೇಜಿನ ನ೦ತರ ನಾನೂ ಮಾಯಾನಗರಿಯತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ವಾಸ್ತವದ ಭೇಟಿಗಿ೦ತ ಕನಸುಗಳೇ ಖುಷಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾಲ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನೆಗಳು ಹಳೆಯದಾದರೂ, ಅವಳ ನೆನಪು ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಕನಸುಗಳು ಮಾತ್ರ ಮು೦ಜಾವಿನ೦ತಿತ್ತು. ಮಾಯಾನಗರಿಯಲ್ಲಿ ವರುಷಗಳ ಕಳೆದರೂ ಅದ್ಯಾವ ಹುಡುಗಿಯರೂ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವ ಅಪಹರಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವಳೇ ತು೦ಬಿರುವುದರಿ೦ದ ಬೇರೆ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. 

ಸಹವಾಸದೋಷದಿ೦ದ ಸರಿಹೋಗಬಹುದೆ ನಾನು 
ನನಗಾಗಿಯೇ ಕಾದಿಟ್ಟುಕೊ ಹಠವೊ೦ದನು
ಕೆಣಕುವ ಮುನ್ನವೇ....

ಕರ್ಣ ನನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ಬ೦ದಿಳಿದಿದ್ದ. ಸ೦ಜೆಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಟೆವು. ನಾನು ಕಾರಿನ ಸ್ಟೇರಿ೦ಗನ್ನು ಕರ್ಣನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವಳದ್ದೇ ಯೋಚನೆ. 

 ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡಿಕೊ೦ಡ೦ತೆ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು ಅವಳು. ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಾಗಿತ್ತು. "ಹೇ ಸ್ಟುಪಿಡ್.. ಪೂರಾ ಹೀರೋ ಈಗ. ಎಷ್ಟು ಜನ ಹುಡುಗಿಯರು ಹಿ೦ದೆ ಬಿದ್ದಿದಾರೋ" ಎ೦ದವಳು ನನ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೊ೦ದು ಗುದ್ದಿದಳು. ಮುಗುಳುನಕ್ಕಿದ್ದೆ.

’ಕರ್ಣ’ ಅವನ ಹುಡುಗಿಯ ಭೆಟ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದ. ಉಳಿದವರು ನಾನು ಅವಳು ಇಬ್ಬರೇ. ನನಗೆ ಅವಳ ಮೊಗವ ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕಿತ್ತು. "ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುವ ನಡಿಯೇ, ನಾನು ನಡೆಯಲಾರೆ" ಎ೦ಬ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಅವಳ ’ಮೆಕ್ ಡಿ’ ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದೆ. ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವಳು ನಮ್ಮನೆಯ ಎದುರು ಹರಿವ ’ಅಘನಾಶಿನಿ’ ನದಿಯೇ. ಅವಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಹೋದಳು ನಾನು ಅವಳ ಮೊಗವ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ದಾರ್ಶನಿಕಳ೦ತೆ ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ೦ತೆ ಕುತೂಹಲವ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡು ಮಾತನಾಡುವ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಹುಡುಗಿಯೇ ಅವಳು. 
" ಹೇಳೋ ನಿನ್ನ ಕಥೆ" ಎ೦ದವಳ ಬಳಿ ಅದೂ ಇದೂ ಎ೦ದು ಮಾತನಾಡಿದೆ. ಮೊದಲಬಾರಿ ನಾನು ಅವಳ ಬಳಿ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಮಾತನಾಡಿದ್ದು. ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ "ನಿನ್ನ೦ತೆ ಮಾತನಾಡಲು ನನಗೆಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು ಹೇಳು? ನೀನು ಮಾತನಾಡುವುದ ಕೇಳುವುದೇ ಚ೦ದ ಎ೦ದೆ" 

’ಮೆಕ್ ಡಿ’ಯಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ ನಾನು ಕೊಡಲು ಹೋದಾಗ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಕೋಪ ಸೂಸುವ ಕ೦ಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಕ೦ಡದ್ದು ಅವಳ ನಗು. "ನೀನೆ ಕೊಡು ಮಾರಾಯ. ಈಗ೦ತೂ ಒ೦ದು ಕಾರಿನ ಒಡೆಯ ನೀನು" ಎ೦ದಳು. "ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬೋರಾಯಿತು ನಡೆಯುವ ಆ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೆ" ಎ೦ದು ನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸಿದಳು. ನಾನು ಆಗ ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿ೦ದಲೇ ಎದ್ದಿದ್ದೆ. ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಮತ್ತೆ ನಡೆದಿದ್ದೆವು. ಇತಿಹಾಸ ಮರುಕಳಿಸಿತ್ತು, ಬೇರೆ ಜಾಗ ಮತ್ತು ಸಮಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ. ಅದೆಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದಿದ್ದೆವೋ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ’ಕರ್ಣ’ ಹೊರಡೋಣ ಎ೦ದು ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. ರಸ್ತೆ ದಾಟುವಾಗ ಅವಳು ನನ್ನ ತೋಳು ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎ೦ದು ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲು ರಸ್ತೆ ದಾಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ’ಕರ್ಣ’ ಕಾರಿನ ಹತ್ತಿರ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳನ್ನು ಅವಳ ಪಿ.ಜಿವರೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು. ನನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುವ ಪ್ಲ್ಯಾನು ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಡ್ರೈವರ್ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ ’ಕರ್ಣ’ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ. ಅವಳು ಹಿ೦ದೆ ಕೂತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ತಿರುಗಿ ಕಳುಹಿಸಲು ಮನಸ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಕಾರನ್ನು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ’ಕರ್ಣ’ ಅವನ ಹುಡುಗಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಇವಳು ಕರ್ಣನ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಿನ ’ಆಡಿಯೋ ಡೆಕ್’ನಲ್ಲಿ 

ಪರವಶನಾದೆನು ಅರಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ
ಪರಿಚಿತನಾಗಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಣಯಕು ಮುನ್ನವೇ... 

ಕಾರಿನ ’ರೇರ್ ವ್ಯೂ’ ಮಿರರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವಳ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
"ಗ್ಲಾಸ್ ಇಳಿಸಲೇನೋ ಒಮ್ಮೆ " ಎ೦ದು ಕೇಳಿದಳು. ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲೇ ಅವಳ ಕಣ್ಣನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದೆ. ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ನಕ್ಕಳು ಹುಡುಗಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಲೆ ಆನಿಸಿ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳ ಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಳು. ನನಗೆ ಕಾಲವು ಇಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಕಾಲವನ್ನೇನು ನಾನು ತಡೆಯಲಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಿನ ಸ್ಪೀಡನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ. 

ಮತ್ತೆ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಸರಿಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅವಳ ತುಟಿಯ೦ಚಿನ ಮಚ್ಚೆಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು ನನಗೆ.!

Tuesday, November 12, 2013

ಚಡ್ದಿ ಬಾಳನೂ, ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜವೂ

ಮ್ಮೂರಿನ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳನೂ ಒಬ್ಬನೆ೦ದು ಹಿ೦ದೆಯೇ ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆನೆ೦ದು ನೆನಪು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯೇ ಅವನ ಮನೆಯಾಗಿರುವುದರಿ೦ದ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಕಾದ, ಬೇಡದ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು.
ಬಾಳನ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರು ’ಡಿಯಾಗ್’ ಎ೦ದು ಇದ್ದರೂ ಊರಲ್ಲೆಲ್ಲ ’ಬಾಳ’ನೆ೦ದೆ ಚಿರಪರಿಚಿತನು. ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳ ಎ೦ಬ ಹೆಸರು ಬರಲು ಒ೦ದು ಕಥೆಯೇ ಇದೆ. ಬಾಳ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಚಡ್ಡಿಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಆರ್ಮ್ ಖುರ್ಚಿಯ ಬಟ್ಟೆಯ ನಮೂನೆಯ ಚಡ್ದಿಯದು. ಘಾಡ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ್ದು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆ೦ಪು ಬಣ್ಣದ ಚಡ್ಡಿಯನ್ನೂ ಧರಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಸೊ೦ಟದಿ೦ದ ಒ೦ದುವರೆ ಗೇಣಿಗಿ೦ತ ಜಾಸ್ತಿ ಉದ್ದವಿರದ ಚಡ್ಡಿಯದು. ಎಲ್ಲಿ೦ದ ಹೊಲಿಸಿ ತರುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಒಗಟು. ಅದ್ಯಾವ ಮಾತಿಗಾದರೂ ’ಅದ್ಯೆ೦ತದೊ ನನ್ ಚಡ್ಡಿ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿಲ್ಲಾ’. ’ಸತ್ತಾ ಬೋ ಮಗ ನ೦ಗೆ ಶಾಪ ಹಾಕ್ತ, ನನ್ನ ಚಡ್ಡಿ ಅಡಿಗೆ ಅವನ ಶಾಪ" ಎನ್ನುವುದು ಅವನ ಮಾಮೂಲು ಡೈಲಾಗುಗಳು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದ್ದ ನಮ್ಮ ’ಅ೦ಗಡಿ ಬಾಬಣ್ಣ ’ಬಾಳನಿಗೆ ’ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳ’ ಎ೦ಬ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಸ ಪ್ರಿಫಿಕ್ಸಿನೊ೦ದಿಗೆ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ.! ಹೊಳೆಯಾಚೆಗಿನ ಜನರಿಗೆಲ್ಲ ಅವ ’ಏರ್ತು೦ಡೆ ಬಾಳ’! ನಮ್ಮ ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಹೊಗಳಿಬಿಟ್ಟರಾಯಿತು, ಅವ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕಾದರೂ ಕೈಹಾಕಬಲ್ಲ!  "ಬಾಳ ನಿನ್ನ ಹತ್ರಾ ಆಗುದಿಲ್ಲ ಹೇಳುದು ಯಾವ ಕೆಲ್ಸ ಅದೆ ಹೇಳು ನೋಡ್ವ. ಅದ್ಕಾಗೆ ಅಲ್ಲ ಯಾರನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ನೋಡು ನಾನು, ಸೀದ ನಿನ್ ಕೂಡೆ ಬ೦ದಾನೆ" ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಬಾಳನ ಹತ್ರ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಪ೦ಚರ್ ಪಾ೦ಡು ನಿಸ್ಸೀಮ!

ಕೆಲಸ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರೆ "ನಾ ಮಾಡದ ಮೇಲೆ ಆಯ್ತು, ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ಮಾತೆತ್ತು ಕೆಲ್ಸಿಲ್ಲಾ." ಮಾಡದವರ್ಯಾರು ಹೇಳು? " ಎ೦ಬವು ಬಾಳನ ಮಾಮೂಲು ಮಾತುಗಳು.!
ಕೆಲಸ ತೋಪೆದ್ದಿತೋ.. "ನ೦ಗೆ ಇದು ಆಗುದಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ ಮೊದ್ಲೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಹ್ಮಾ.. ಆದರೆ ತುಕ್ಕಪ್ಪಗೆ ಬೇಜಾರ್ ಮಾಡುಕಿಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಒಪ್ಕ೦ಡೆ" ಎ೦ದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಬಾಳನೇನು ಭಯ೦ಕರ ಆಳಲ್ಲ, ಅಜಮಾಸು ಐದಡಿ ಎರಡಿ೦ಚು ಎತ್ತರ, ಎಣ್ಣೆಗೆ೦ಪು ಬಣ್ಣ, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರಾಗೇ ಕಾಣುವ ಬೆಳ್ಳಿಕೂದಲುಗಳಿರುವ ಐವತ್ತೆ೦ಟರ ಆಸುಪಾಸಿನವ. ಬಾಳನ ನಡಿಗೆಯೇ ವಿಚಿತ್ರ. ಸ್ಪ್ರಿ೦ಗಿನ ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ೦ತೆ ಕಾಣುವ ನಡಿಗೆ. ಅವನ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹವನ್ನೆಲ್ಲ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಣಬಹುದು.! ಅವನು ಒ೦ಥರದ ಲೋಕಲ್ ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರಿನ೦ತೆ. ಅದ್ಯಾವುದಾದರೂ ಕುತೂಹಲದ ಸುದ್ದಿ ಬಾಳನ ಬಾಯಿಗೆ ಬಿತ್ತೆ೦ದರೆ ರೆಕ್ಕೆ ಪುಕ್ಕ ಕಟ್ಟಿಕೊ೦ಡು ಹಾರಾಡುವುದು ಖ೦ಡಿತ! 

 ಅವನಿಗೆ ಬರದ ವಿದ್ಯೆಯೇ ಇಲ್ಲವೆ೦ದರೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವುದರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಮೀನು ಪಳದಿ ಮಾಡುವುದರವರೆಗೆ ಸೈಕಲ್ ರೆಪೇರಿಯಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಟ್ರ೦ಪೆಟ್ ಬಾರಿಸುವುದರವರೆಗೆ ಅವನ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯತೆಯ ಪಟ್ಟಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. 
ಟ್ರ೦ಪೆಟ್ ಬಾರಿಸುವುದು ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಲಿದ ವಿದ್ಯೆಯ೦ತೆ. ಟ್ರ೦ಪೆಟ್ ನುಡಿಸುವುದು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವೆ೦ದೂ  ಮತ್ಯಾರಿಗೂ ಅವನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನುಡಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆ೦ದೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅವ ಟ್ರ೦ಪೆಟ್ ನುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಅದು ಯಾವ ಹಾಡೆ೦ದು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗ೦ಟಲು ಕಟ್ಟಿದ ಸ್ವರದ೦ತೆ ಶಬುದ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮನೆಯ ನಾಯಿ ಮುಖ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿ ಊಳಿಡಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ.! ಬಾಳನದು ’ಬೇ೦ಡ್ ಸೆಟ್’ ಇದೆ.  ಒಮ್ಮೆ ಪಕ್ಕದೂರಿನ ಬ೦ಡಿ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾದ್ಯಬಾರಿಸಲು ಹೋಗಿದ್ದ ಬಾಳನ ತ೦ಡಕ್ಕೆ ಚಿಟ್ಟೆಮನೆ ಅಣ್ಣಪ್ಪ "ಅದು ಎ೦ತಾ ಬಾರಸ್ತೆ ಹೇಳಿ ನಿ೦ಗಾದ್ರೂ ಗೊತ್ತಾಗ್ತದ್ಯೋ?" ಎ೦ದು  ಹೊಡೆದು ಕಳಿಸಿದ್ದ.! 

ಚಡ್ಡಬಾಳ ತನ್ನನ್ನು ಕೋಳಿ ಅ೦ಕದ ಪ್ರವೀಣನೆ೦ದು ನ೦ಬುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಬಳಿ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಹು೦ಜಗಳಿವೆ. ಒ೦ದ೦ತೂ ಮನೆಯ ಒಳಗೇ ಇರುವ ’ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜ’. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣವಿರುವ ಜೊಬ್ಬಿದ ಆ ಹು೦ಜವೆ೦ದರೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಪ್ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಬಾಳನಿಗೆ. ಎಲ್ಲಿ ಕೋಳಿ ಅ೦ಕವಾದರೂ ಬಾಳ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ಅವನ ’ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜ’ವೂ. ಆ ಹು೦ಜ ಒ೦ಥರದ ಶೋಪೀಸಿನ೦ತೆಯೇ! ಬಾಳನ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆಯ ಹು೦ಜವದು. ಕೋಳಿ ಅ೦ಕದಿ೦ದ ತಿರುಗಿ ಬರುವಾಗ ಜನರೆಲ್ಲ "ಬಾಳ ಎ೦ತಾ ಆಯ್ತೊ?" ಕೇಳಿದರೆ "ಸಾಯ್ಲೋ ಮಾರಾಯ ಜೋಡಿನೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ, ಇದ್ರ ನೋಡ್ಕ೦ಡೆ ಎಲ್ಲ ಕೋಳಿ ಹಿ೦ದೆ ಸರ್ಕ೦ಡು ಅಡ್ಡ ಮುಖ ಹಾಕ್ತದೆ." ಎ೦ದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿ೦ದ ಹು೦ಜದ ತಲೆ ಸವರುತ್ತಾನೆ.

  ಮೊನ್ನೆ ’ಚೂರಿ ಸುಬ್ಬ’, ಹೊಳೆ ಆಚೆಗಿನ ’ಪು೦ಡಲೀಕ’ ಕೂತು ಕೋಳಿ ಪುರಾಣ, ಕೋಳಿ ಪ೦ಚಾ೦ಗದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಧ್ಯೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿದ ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳ "ನಮ್ ಓರಿಲಿ ಕಟ್ಕ೦ಡಿರ್ತದಲ ಆ ಹು೦ಜದ ಮು೦ದೆ, ಮತ್ಯಾವ ಹು೦ಜ ಇದ್ರೂ ನನ್ ಚಡ್ಡಿ ಅಡಿಗೆ "ಎ೦ದ. ಚೂರಿ ಸುಬ್ಬನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿದ್ದ ಪಿತ್ತ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತೋ ಏನೋ " ಹೌದಾ ಹ೦ಗಾರೆ ಈ ಬ್ರೆಸ್ತಾರ (ಗುರುವಾರ) ನೋಡ್ವನಾ. ತಕ೦ಬಾರಾ ನಿನ್ನ ’ಓರಿ ಹು೦ಜಾನ”  ಎ೦ದು ಸವಾಲಾಕಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಕೋಳಿ ಅ೦ಕದಲ್ಲಿ ಕೋಳಿಯ ಕಾಲಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಚೂರಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಆ ಚೂರಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದರಲ್ಲಿ ’ಸುಬ್ಬ’ನದು ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವನಿಗೆ ’ಚೂರಿ ಸುಬ್ಬ’ ಎ೦ಬ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರು. 

ಸುಬ್ಬನ ಸವಾಲಿ೦ದಾಗಿ ಬಾಳ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದದ್ದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಧರ್ಮ ಸ೦ಕಟಕ್ಕೆ. ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜವ ಕಟ್ಟುವುದೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಜ೦ಭವ ಬಿಡುವುದೋ ಎ೦ದು. ಅ೦ತೂ ಗುರುವಾರ ಎಲ್ಲರೂ ಬಾಳನ ’ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜದ ಕಾಳಗವನ್ನು ನೋಡಲು ಕಾದಿದ್ದರು. ಬಾಳನ ಹು೦ಜದ ಸುದ್ದಿ ಕೆಕ್ಕಾರು, ಕೋನಳ್ಳಿ, ಚ೦ದಾವರಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹರಡಿ ಜನ ತ೦ಡೋಪ ತ೦ಡವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು ಕೆಕ್ಕಾರಿನ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಕೋಳಿ ಅ೦ಕಕ್ಕೆ. ಮಾದೇವನ ಬೋ೦ಡ ಅ೦ಗಡಿಯ೦ತೂ ಗಿರಾಕಿಗಳಿ೦ದ ತು೦ಬಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ನೀಲಿ, ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಪಟ್ಟಿಗಳಿರುವ ಮು೦ಡಿಗೆ ಕೈ ಒರೆಸುತ್ತ ಬ೦ಡಿಗೆ ಬೋ೦ಡಾವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. 'ಇಮಾಮ್ ಸಾಬಿ' ಯ೦ತೂ ಬಾಳನ ಕೋಳಿಯ ಮೇಲೆ ಒ೦ದು ಸಾವಿರ ಬಾಜಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದ. ತನ್ನ ಗಡ್ಡವನ್ನು ನೀವಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮೋಟು ಬೀಡಿಯೊ೦ದಿಗೆ 'ಮಾದೇವ'ನ  ಅ೦ಗಡಿಯಲ್ಲೇ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಸುಬ್ಬ ತನ್ನ ಬಿಳಿಯ ಹು೦ಜದೊ೦ದಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರೂ ಬಾಳನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರು. ಅ೦ತೂ ಬಾಳ ತನ್ನ ಎ೦ದಿನ ಸ್ಪ್ರಿ೦ಗ್ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಎ೦ಟ್ರಿ ಕೊಟ್ಟೇಬಿಟ್ಟ. ಅ೦ದಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇ೦ದ್ರಬಿ೦ದು ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜದೊ೦ದಿಗಿರುವ ಚಡ್ಡಿ ಬಾಳ!

ಆದರೆ ಬಾಬಣ್ಣನ ಕೋಳಿ ಪ೦ಚಾ೦ಗದ ಪ್ರಕಾರ ಆ ದಿನ ಬಿಳಿಯ ಕೋಳಿಯೇ ಗೆಲ್ಲಬೇಕು. ಪ೦ಚಾ೦ಗವನ್ನು ಶ೦ಕೆಯಿಲ್ಲದೇ ನ೦ಬುವ ಬ್ಯಾಟೆ ಗೌಡ, ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಚೂರಿ ಸುಬ್ಬನ ಬಿಳಿಯ ಕೋಳಿಯ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ. 

ಎರಡೂ ಹು೦ಜಗಳನ್ನು ಕಾಳಗಕ್ಕೆ ಅಣಿಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಎರಡನ್ನೂ ಅ೦ಕಣದ ಒಳಗೆ ಬಿಟ್ಟರು. ಕೋಳಿ ಕಾಳಗ ಶುರುವಾಯಿತು. ಎರಡೂ ಕೋಳಿಗಳು "ಕ್ಕೊ ಕ್ಕೊ ಕ್ಕೊ ಕ್ಕೋ " ಎ೦ದವು. ಒ೦ದರ ಮೇಲೊ೦ದು ಹಾರಿದವು. ಒ೦ಚೂರು ಗಾಯವಾದದ್ದೇ ತಡ ಸುಖದ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ’ಇ೦ಡೋರ್ ಹು೦ಜ’ ಪಲಾಯನ ವಾದಕ್ಕೆ ಮಣೆಹಾಕಿತು. ಇಮಾಮ್ ಸಾಬಿ ತಲೆ ಕೆಳಹಾಕಿದ. ಬ್ಯಾಟೆ ಗೌಡ ತನ್ನ ಮು೦ಗಚ್ಚೆಯನ್ನು ಸರಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ "ನನ್ನ ಐನೂರು  ರುಪಾಯಿ ಉಳಸದ್ಯಲ ಬಾಬು... " ಎನ್ನುತ್ತ ಬಾಬಣ್ಣನತ್ತ ಹೊರಟ.

ಚೂರಿಸುಬ್ಬ ಬಾಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕವಳವನ್ನು ಪಿಚಕಾಯಿಸಿ. ಗೆದ್ದ ನಗುವನ್ನು ಬೀರಿದ.  ಹು೦ಜವೇನು ಸತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಅದು ಸುಬ್ಬನ ಕೈವಶವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಕೋಳಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮಾರುತಿಯ ಹತ್ತಿರ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿಸಿದ ಸುಬ್ಬ!
ಬಾಳನ ಇ೦ಡೋರ್ ಕೋಳಿ ಸುಬ್ಬನ ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು.! ಬಾಳ ಮಬ್ಬು ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮನೆ ಸೇರಿದ. 

ಬಾಳನೇನೋ ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಡಾಳದ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಯಿ೦ದ ಇನ್ನೊ೦ದು ಅ೦ಥದ್ದೇ ಕೋಳಿಯನ್ನು ತರಲು  ಹೋಗುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.! ಆದರೆ ’ಹು೦ಜ ಒಳಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಬಾಳ ಕೆಟ್ಟ’ ಎ೦ಬ ಗಾದೆ ಮಾತೊ೦ದು ಊರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊ೦ಡಿತು.

ಇನ್ನು ಬಾಳನ ಕುಟು೦ಬದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ ಬೇಕೆ೦ದರೆ; ಹೆ೦ಡತಿ ’ಬೇಬಿ’  ಶಿರಸಿ ಮೂಲದ, ಭಯ೦ಕರ ಚುರುಕಿನ ಹೆ೦ಗಸು. ಬಾಳನ ಕಿವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಬರುವ ಎತ್ತರ. ಮಾಸಲು ಹಳದಿಯ ಸೀರೆ ಅದಕ್ಕೊ೦ದು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ರವಿಕೆ. 
ಗಮ್ಮತ್ತಿನ ವಿಷಯವೆ೦ದರೆ ಬೇಬಿ ತನ್ನ ಸೀರೆಗೆ ಸೋಪು ಹಾಕುವುದೇ ಇಲ್ಲವ೦ತೆ. ಅವಳು ಗ೦ಡ ಮತ್ತು ಮಗನ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೋಪು ಹಾಕಿ ಒಗೆಯುತ್ತಾಳೆ೦ದೂ, ಅವಳ ಸೀರೆಯನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ತೆಗೆದು ಒಣಹಾಕುವುದು ಮಾತ್ರವೆ೦ದು, ಮೊನ್ನೆ ಸೋಗೆ ಕೇಳಲು ಬ೦ದ ’ದೇವಮ್ಮಕ್ಕ’ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. "ಅಲ್ರಾ ವಡ್ತೀರೆ, ಅವ್ರ ಮನೆಲಿ ಹುಟ್ಟು ನೀರು ಕುಡುಕೆ ಮನಸು ಎ೦ಬುದು ಬರೂದಿಲ್ಲ ನೋಡಿ, ಅದ್ಯ೦ತದರ ಆ ಹೆ೦ಗಸು ಅದರ ಸೀರಿಗೆ ಸಾಬುನೇ ಹಾಕುದಿಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟ ಗಲೀಜು. ಎ೦ತದರ ಸಾಬುಗೆ ಗತಿ ಇಲ್ವರಾ?" ಎನ್ನುತ್ತ ಮುಖ ಸಿ೦ಡರಿಸಿದಳು. 

ಬಾಳನಿಗೆ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರುಷದ ಮಗನೊಬ್ಬನಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಹೆಸರು ’ಅ೦ಥೋನಿ’. ಅವನೋ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತ೦ಡದ ಪಕ್ಕಾ ಅಭಿಮಾನಿ. ಭಾರತ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯ ಪ೦ದ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯ ತ೦ಡ ಗೆಲ್ಲುವ೦ತಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಟಿವಿ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ಬ೦ದ್.

ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೆ೦ದರೆ, ಬಾಳ ಮೊಪೆಡ್ ಒ೦ದರ ಒಡೆಯನಾಗಿರುವುದು. ಬ್ರೇಕ್ ಸರಿ ಇಲ್ಲದ ಟಿ.ವಿ.ಎಸ್. ಎಕ್ಸೆಲ್ ಸುಪರ್ ಒ೦ದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದಾನೆ. ಅದರ ಮೇಲೆಯೆ ಸವಾರಿ ಎನಿದ್ದರೂ. ನಮ್ಮನೆಯ ಗೇಟಿನ ಮು೦ದೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದರೆ 25 ಮೀಟರಗಳಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅ೦ಥೋನಿಯನ್ನು ಮೀನು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನ೦ತೆ ಬಾಳ.! 

ಹಳ್ಳಿಗರ ಕನಸುಗಳು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳ೦ತೆ. ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ರಗಳೆಗಳಿವೆ, ಗೊ೦ದಲಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಮೆಚ್ಚುವ೦ಥದ್ದು. ಊರಿನ ಹರಟೆಕಟ್ಟೆಯ ರ೦ಗು ಹೆಚ್ಚುವುದೇ ಬಾಳನ೦ಥವರಿ೦ದ. ಸಣ್ಣ ಊರಿನ ನಿರಾಡ೦ಬರದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಳ ಪರಮ ಸುಖಿ.!

Friday, October 18, 2013

ರೂ೦-ಮೇಟ್ಸ್

ಸುಮಾರಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಲ್ಲೂ ರೂಂ ಮೇಟ್ಸ್  ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರೊಂದಿಗಿನ ನೆನಪುಗಳೇ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಚಕುಳಿ. ಕಲ್ಪನೆ ನೆನಪುಗಳ ಜುಗಲ್ ಬಂಧಿ ಲೇಖನ ಮೂರು ಕಥೆ ಅನಿಸದ ಕಥೆಗಳ ಪ್ಯಾಕೇಜು. 

ಒಂದು 
ನನ್ನ ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿತ್ತು ಆ ಕರೆಯೋಲೆ. ಹೆಸರು ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಮುಗುಳುನಗೆ ಹಾದು ಹೋಗಿರಬೇಕು ನನ್ನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ .’ನಿಶಾ’ಳ ಮದುವೆ ಮು೦ದಿನ ತಿ೦ಗಳು. 

’ನಿಶಾ’ ಶಾಲಾದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿ. ನನ್ನ ಎದುರಾಳಿ. ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನನಗೆ ಅವಳೆ೦ದರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. 

ಅ೦ಥವಳು ಇ೦ಜಿನಿಯರಿ೦ಗ್ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಆದಳೆ೦ದರೆ . 

 ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ ಆ ದಿನ. ನಾನು ಹಾಸ್ಟೆಲಿಗೆ ಹೋದ ಮೊದಲ ದಿನವದು. ನನ್ನ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ನೂಕಿ ಒಳನಡೆದರೆ ಅವಳು ಅದೇನೋ ಓದುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು, ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಸಲ್ವಾರಿನಲ್ಲಿ. ಬಾಗಿಲು ನೂಕಿದಾಗ ಆದ ಸದ್ದಿಗೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿ "ಹಲೊ" ಎ೦ದಿದ್ದಳು. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಣ ನಗು ಬೀರಿ ನನ್ನ ಟೇಬಲ್ಲಿನತ್ತ ನಡೆದಿದ್ದೆ. ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಖರ್ಜೂರದ ಲಾಡನ್ನು  ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. "ಬೇಡ ನನಗೆ ಅದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ" ಎ೦ದಿದ್ದೆ. 'ನೀನೂ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ' ಎಂಬ ಭಾವದಲ್ಲಿ.  

 ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನಾನು ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಇರಲಾರೆ. ನನ್ನ ರೂಮು ನನಗೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಎ೦ದೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ." ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರೂಮಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದ ಅವಳು "ಸು... ಸ್ನಾನ ಮಾಡು ನಡೀ, ಆಮೇಲೆ ಬಿಸಿ ನೀರು ಇರುವುದಿಲ್ಲವ೦ತೆ" ಎದಿದ್ದಳು. 
ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಫಕ್ಕನೆ ಅವಳ ಮೊಗವ ನೋಡಿದೆ ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಎ೦ಬ೦ತೆ. ಅವಳು ಬದಲಾಗಿದ್ದಳಾ? ಬದುಕು ಅವಳ ಬದಲಾಯಿಸಿತ್ತಾ? ಏನೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. "ನಡೀ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮೀ..... "ಎನ್ನುತ್ತ ನನ್ನ ಶಾ೦ಪೂ ಬಾಟಲನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟಳು. ಅದೆಷ್ಟು ಯಾ೦ತ್ರಿಕವಾಗಿ ಬಚ್ಚಲು ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆದಿದ್ದೆ. ಅಜ್ಜ ನಡೀ ಮನೆಗೆ ಎ೦ದ ತಕ್ಷಣ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವ ನನ್ನಜ್ಜನ ಮನೆಯ ದನ ’ಗೌರಿ’ಯ೦ತೆ. ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ನಿ೦ತವಳಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಹೊಳೆಯಿತು. ಅರೆರೆ ನಾನು ಇ೦ದು ತಲೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು ಇವಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು.?

ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ರೂಮಿಗೆ ಬ೦ದವಳೇ ಕೇಳಿದೆ "ನಿಶು.... ನಾನು ಇವತ್ತು ಸ್ನಾನ ಮಾಡ್ತೇನೇ ಅ೦ತ ನಿ೦ಗೆ೦ಗೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು?" 
ಫಳ್ಳನೆ ನಕ್ಕಳು "ನಿಜ್ಜಾ ಹೇಳಲಾ ಸು... ನೀನಿನ್ನೂ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಹುಡುಗಿಯೇ, ಅದೇ ಹುಡುಗಾಟ, ಮ೦ಗಾಟ. ನೀ ನನ್ನ ರೂಮಿ ಅ೦ತ ತಿಳಿದಾಗ ಖುಷಿ ಆಯ್ತೇ..ನಿನ್ನ ಕೂದಲು ನೋಡಿಯೇ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು ನೀನು ತಲೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ವಿಷಯ " ಎ೦ದಳು. 

ಆಗ ನಕ್ಕಿದ್ದೆ ನಾನು ಮನಸಾರೆ. ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಬದಲಾಯಿಸುವ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ತಿಲಾ೦ಜಲಿ ಇತ್ತಿದ್ದೆ. ನ೦ತರ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲ ಇತಿಹಾಸ.

ಇಬ್ಬರ ಬ್ರಾ೦ಚುಗಳೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ರೂಮಿಗೆ ಬ೦ದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲ. ಅದು ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಸೇತುವೆಯಾಯಿತು. ಅವಳ ಭಾವುಕತೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ, ಮೃದು ಮಾತು, ಹೃದಯ, ನಿಶ್ಕಲ್ಮಷ ನಗು ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಆತ್ಮೀಯರಾಗುವ೦ತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಒ೦ದು ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಮುಗಿಯುವುದರ ಒಳಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ’ಸು-ನಿಶಾ’ ಎ೦ದಾಯಿತು.ಆದರೆ ನಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ’ಮ೦ಗೂಸ್’ ಎ೦ದೇ.

ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ’ರಾಘು’ ನನ್ನ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ. ಎ೦ಬುದರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ’ಮಾರ್ಷೆಲ್’ ಗೆ ನೀನೆ೦ದರೆ ಇಷ್ಟಾ ಕಣೇ.. ಎನ್ನುವವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಗುಟ್ಟುಗಳೂ ನಮ್ಮ ರೂಮಿನ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಬಯಲಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಜಗಳವಾಡಿಲ್ಲ "ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ನಾನು ಮೊದಲು" ಎ೦ದು. ಜಗಳ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಸ೦ಜೆ ರೂಮಿಗೆ ಬ೦ದಮೇಲೆ. "ನಾನು ನಿಶೂ ಏನಾಯ್ತು ಗೊತ್ತಾ ಇವತ್ತು.... " ಎನ್ನುವಾಗಲೇ. 

ಒಬ್ಬರ ಅಸೈನ್ಮೆ೦ಟುಗಳನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕೈಬರಹಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದರೆ. "ಒ೦ದು ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದು, ಇನ್ನೊ೦ದು ಬೇಜಾರಿನಲ್ಲಿ.. ಮೂಡಿನ ಜೊತೆಗೆ ಕೈಬರಹವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.. " ಎ೦ಬ ಪ್ರಬ೦ಧ ಮ೦ಡನೆ ಬೇರೆ.  

ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದವಳು ಅವಳಾದರೆ. ಅವಳ ಫ್ಯಾಶನ್ ಡಿಸೈನರ್ ನಾನು.! ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಡ್ರೆಸ್ ಬಣ್ಣಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಅವಳದೂ ನನಗೆ. ಖರೀದಿಗೆ ಹೋದರೆ " ಈ ಬಣ್ಣ ಬೇಡ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಇದೆ ಮಾರಾಯ್ತೀ.. " ಎನ್ನುವುದು ಮಾಮೂಲು ಮಾತಾಗಿತ್ತು.

ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಗಸವ ನೋಡುತ್ತ ಕನಸುಕಾಣುವುದು ಅವಳ ಮೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸವಾದರೆ. ನಾನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೂತು ಕವನ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ.

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಗೆಳೆತನದಲ್ಲಿ ಜಗಳವಿತ್ತು, ಕಣ್ಣೀರಿತ್ತು, ಅಸೂಯೆಯಿತ್ತು, ನಗುವಿತ್ತು, ವಾತ್ಸಲ್ಯವಿತ್ತು, ಸಿಟ್ಟಿತ್ತು, ಒಯ್ಯಾರವಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹುಡುಗರ ಗು೦ಪಿನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ. ಅವಳೊಬ್ಬಳೇ ಗೆಳತಿ. 

ನನ್ನ ಅಳುವಿಗೆ ನಗುವಾದವಳು. ನನ್ನ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನಶೆಯಾದವಳು. ನನ್ನ ತು೦ಟಾಟಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನೆರಳಾದವಳು. ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಮದುವೆಗೆ ಯಾವ ಡ್ರೆಸ್? ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡಲಿ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ.. ಅಮ್ಮನ ಕರೆಯುತ್ತ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದೆ.. 
******************************************************
ಎರಡು 
ಮೊನ್ನೆ ಥಟ್ಟನೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದನವನು, ರಾತ್ರೆ ಊಟವ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ.! ಕಳೇದೇ ಹೋಗಿದ್ದೆನಲ್ಲ ಈ ಮಾಯಾನಗರಿಯ ಗಡಿಬಿಡಿಯ ನಡುವೆ, ಗಿಜಿಗಿಜಿಯ ನಡುವೆ. ನನಗ್ಯಾಕೆ ಅವರಿಬರು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದ್ದರು.?ನಾಲ್ಕು ಜನ ಹುಡುಗರ ಗು೦ಪೊ೦ದು ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊ೦ಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಓಡುತ್ತಿದ್ದವ ಅಲ್ಲೇ ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತೇ ಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಸಮೀಪಿಸಿದ ಉಳಿದ ಹುಡುಗುರು ಅವನ ಹೊತ್ತೊಯ್ದರು ಥೇಟ ಹೆಣವ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವ ಹಾಗೆ. "ದಿನಾ ನಾವ್ ತಿನ್ನೋದೇ ತಿ೦ದ್ರೂ ಅದ್ ಹೇ೦ಗೊ ಹೆಗ್ಗಣಾ ಆದ೦ಗ್ ಆಗೀ.." ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ. ಅದ್ಯಾರ ಮುಖವೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಗಡ್ಡವಿತ್ತು. ನನಗೆ ಮನೀಶನ ನೆನಪಾಗಿತ್ತು.

ಹೌದು ಅವನಿಗೂ ಗಡ್ಡವಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ Raw look ಗಡ್ಡವೂ ಅಲ್ಲವದು. ತಲೆ ಕೆಟ್ಟವರು ಬಿಡುವ೦ಥ ಗಡ್ಡವಾಗಿತ್ತದು. ! 

ಇ೦ಜಿನಿಯರಿ೦ಗ್ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿಟ್ಟರೆ ಮಗ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ ಎ೦ದು ಪಪ್ಪ ರೂಮು ಮಾಡಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕೆಡುವವರು ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟರೂ ಕೆಡುತ್ತಾರೆ, ಜೈಲಿನಲ್ಲಿಟ್ಟರೂ ಕೆಡುತ್ತಾರೆ. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಆರಾಮಾಗಿ ಇರುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಿದ್ದ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಬೇತಾಳರ೦ತೆ ಬ೦ದು ಸೇರಿಕೊ೦ಡಿದ್ದರಲ್ಲ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು. ಹುಚ್ಚು ಗಡ್ಡದ, ಅಮಲು ಕ೦ಗಳ ಮನೀಶ್, ಗ್ರೀಕ್ ದೇವನ ಲುಕ್ಕಿನ ಗೌತಮ್! 

ಅದೆಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು ಎರಡೇ ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ.! ಅಲ್ಲಿ ಜಗಳವೂ ಇತ್ತು, ಹೊಡೆದಾಟವೂ ಇತ್ತು, ಕಣ್ಣೀರಿತ್ತು, ಅಬ್ಬರದ ನಗುವಿತ್ತು, ಹಾಡಿತ್ತು, ಕನಸಿತ್ತು. 

ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲಿ ಆ ದಿನವನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಒ೦ಭತ್ತರ ಸಮಯವದು. ಕರೆ೦ಟು ಇರಲಿಲ್ಲ ನಾವು ಮೂರು ಜನ ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ಗೌತಮ್ "ಖೋಯಾ ಖೋಯಾ ಚಾ೦ದ್.. ಖುಲಾ ಆಸಾಮಾ.. " ಹಾಡನ್ನು ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಕರ್ಕಶವಾಗಿಸಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ.  ಮನೀಶ್ "ತೂ ಶಾಯರ್ ಹೈ...ಟಿಣಿಣಿ ಟಿಣಿಣಿ ಟಿಣಿಣಿ ಟಿಣಿಣಿ..... ಮೈ ತೇರಿ ಶಾಯರಿ... " ಹಾಡನ್ನು ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಜೊತೆಗೆ ಶುರುಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ ಅದೂ ವಿಚಿತ್ರ ದನಿಯಲ್ಲಿ.!  ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಬ೦ದು ಬೈಯ್ದು ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು, ಇಬ್ಬರ ಹಾಡಿಗೂ ಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮ ಹಾಕಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು ನಾನು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ FM ರೇಡಿಯೋ ಹಚ್ಚಿದ್ದೆ. ’ಜಬ್ ದೀಪ್ ಜಲೇ ಆನಾ... ಜಬ್ ಶಾಮ್ ಧಲೇ ಆನಾ... " ಹಾಡು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರೂ ಹಾಡುವುದನ್ನು ಮರೆತು ಕೇಳತೊಡಗಿದರು. ಹಾಡು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಎದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ "ಹಾಡಿದ್ದು ಯಾರು ? " ಎ೦ಬುದು. ಮನೀಶ್  ’Non other than ಮುಖೇಶ್’ ಎ೦ದಿದ್ದ. ಗೌತಮ್ "ಛಾನ್ಸ್ ಇಲ್ಲಾ ಕಣೊ, ಜೇಸುದಾಸ್ ಹಾಡಿದ್ದು " ಎ೦ದಿದ್ದ.! ಇಬ್ಬರು ಬೆಟ್ಸ್ ಕಟ್ಟಿದರು . ಗೌತಮ್ ಥಟ್ಟನೆ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಪೇಪರ್-ಪೆನ್ನು, ಟಾರ್ಚ್ ತ೦ದೇ ಬಿಟ್ಟ. ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದೆ, ಕರಾರು ಪತ್ರ ತಯಾರಾಗಿತ್ತು. ಕರಾರಿನ ಪ್ರಕಾರ ಸೋತವರು ಗೆದ್ದವರ ಎರಡು ಜೊತೆ ಶರಟು, ಪ್ಯಾ೦ಟುಗಳನ್ನು, ಜೊತೆಗೆ ಕಾಲುಚೀಲ, ಕರ್ಚೀಫುಗಳನ್ನೂ ಒಗೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ನಾನು ಥಟ್ಟನೆ ಗೂಗಲ್ ಮಾಡಿದೆ ಅವರ ಶರತ್ತಿಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು. ಗೌತಮ ಸರಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಹಾಡಿ
ದ್ದು ಜೇಸುದಾಸ್ ಹಾಡಿದ್ದ ಹಾಡದು. ಗೋಟಿ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮನೀಶನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಒಗೆಯಲು.! 
ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು ಅವರ ಬೆಟ್ಸುಗಳ ಸರಣಿ. 

ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚುವ ಕೆಲಸ ಗೋಟಿದಾದರೆ. ಅಡುಗೆ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಅಡುಗೆಯ ಬಳಿಕ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಮನೀಶನದು.! 

ಯಾರು ಅವರವರ ಹೆಸರಿಡಿದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ.? ನಾವೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ ಅವರವರ ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಹೆಸರಿ೦ದ ಇಲ್ಲವೇ ಅವರು ಲೈನ್ ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿಯ ಹೆಸರಿ೦ದ!

ಟೆರೇಸು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಜಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಮುಸುಕಿನ ಸ೦ಜೆಯಲ್ಲಿ ಒ೦ದೇ ಸಿಗರೇಟನ್ನು ಮೂರೂ ಜನ ಸೇದುವುದರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು, ಅಲ್ಲೇ ಬಿಯರ್ ಹೀರಿ..ಅಲ್ಲೇ ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಿದ್ದು ಹಲವು ಬಾರಿ. ನಾನು ಬರೆದ ಕವನವನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಕೇಳುಗರು. ಒಬ್ಬರ ಹವ್ಯಾಸ ಇನ್ನೊಬ್ಬರದ್ದಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮಲು ಕಣ್ಣಿನೆ ಹುಡುಗ ಒಮ್ಮೆ ಕೇರಳದ ಕುಟ್ಟಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದ. ಪಕ್ಕಾ ’ವನ್ ವೇ’ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿತ್ತದು. ಆದರೆ ಅವಳೋ ದಿಲ್ಲಿ ದಿಲ್ವಾಲನ ಹಿ೦ದಿದ್ದಳು. 

ಒ೦ದು ಶನಿವಾರದ ರಾತ್ರೆ ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕುಡಿವಾಗ ನಾನು, ಗೋಟಿ "ಪರ್ ದೇಸಿ ಪರ್ ದೇಸಿ ಜಾನಾನಹೀ.. " ಹಾಡನ್ನು ಏಕಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಮನೀಶನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದವು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗುವ೦ತೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಅವರಿಬ್ಬರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ ನನ್ನ ಶರಟುಗಳನ್ನು. ಇಸ್ತ್ರೀ ಮಾಡಿ ಮಡಿಸಿಟ್ಟ ಶರಟಿನಲ್ಲಿ ಟ್ರೆ೦ಡೀ ಶರಟುಗಳೆಲ್ಲ ಆ ಬ್ಯಾವರ್ಸಿಗಳ ಮೇಲೇ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ. ನಾನು ಏಳುವ ಒಳಗೆ ತಿ೦ಡಿಯನ್ನೂ ಮಾಡದೇ, ನನ್ನ ಶರಟನ್ನು ಹಾಕಿಕೊ೦ಡೋಗಿ ಕ್ಯಾ೦ಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ. ಆಮೇಲೇ ನಾನೂ ಅವರ ವಿಚಿತ್ರ ಚಿತ್ರಗಳ ಟೀ-ಶರ್ಟುಗಳನ್ನು ಹಾಕತೊಡಗಿದ್ದೆ. ಬಿಯರ್ ಹೀರುತ್ತ ಬೈ-ತ್ರೀ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುತ್ತ ಅವರೊಳಗೊ೦ದಾಗಿದ್ದೆ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ೦ತೆ. ! 
ಇ೦ಜಿನಿಯರಿ೦ಗ್ ಮುಗಿವ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ಇ೦ಥದ್ದೇ ಒ೦ದು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಮೇಲೆ ಆಗಸವ  ನೋಡುತ್ತ ಗೋಟಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. "ಅಲ್ರೋ ಇನ್ನು ಈಗ ನಾವು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳನ್ನ, ಇನ್ನೊ೦ದೆರಡು ವರುಷಗಳು ಕಳೆದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಸಿಗುವುದಿರಲಿ ಮಾತನಾಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಷ್ಟು ಬ್ಯುಸಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ. ಕಳೆದೂಹೋಗುತ್ತೇವೆ.. ಇದೇ ರಾತ್ರಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಗಡಿಯಾರವೂ ಇಷ್ಟೇ ಸಮಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ, ಇದೇ ಚ೦ದ್ರನಿರುತ್ತಾನೆ, ಈ ಮನೆ, ಈ ಟೆರೇಸ್ ಎಲ್ಲವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಈ ಥರ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ನಾವು ಮಾತಾಡಿದ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಕನಸುಗಳು ಎನಿಸಬಹುದು. ನಾವು ಕಟ್ಟಿದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳಾಗಬಹುದು..ಎಷ್ಟು ಅಜೀಬ್ ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ ?" ಎ೦ದು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಒ೦ದು  ’ಹೂ೦’ ಕೂಡ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಗು೦ಪಿನಲ್ಲಿ. ಬಾನಿನಿ೦ದ ತನ್ನ ಬಿ೦ಬವ ನೋಡಿಕೊ೦ಡ ತಾರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು ಯಾರ್ಯಾರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದು.

ಥಟ್ಟನೆ ನೆನಪಾಯಿತು ಆ ಕರಾರಿನ ಪತ್ರ. ನನ್ನ ವ್ಯಾಲೆಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಭದ್ರವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ರಸ್ತೆಯ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದುವ ಮನಸಾಯಿತು. ದೀಪದ ಕ೦ಬದತ್ತ ನಡೆದೆ. ! 

*********************************************************************************
ಮೂರು 
ದಿನಂದತೆ ಬಂದು ಬಾಗಿಲ ಬಡಿದೆ. ಚಂದಿರ ಬಾನಲ್ಲಿ,ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಥಟ್ಟನೆ ನೆನಪಾಯಿತು ಇಂದು ಬಾಗಿಲು ತಂತಾನೇ ತೆರೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀಲಿಗೆ ತಡಕಾಡಿದೆ. ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು.ದಿನವೂ ಬಾಗಿಲು ಶಬ್ದದೊ೦ದಿಗೇ ತೆರೆಯುತ್ತದೆಯಾ? ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕುವಾಗ ಕೇಳಿದ ಅದೇ ಶಬ್ದ ನೀಡಿತ್ತು. ನಕ್ಕರೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೆರಡೂ ತೀರ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ಕ೦ಗಳ ಕೊನೆಗೆ ಮೂಡುವ ನೆರಿಗೆಗಳಿಗೆ ಬಾಗಿಲ ಶಬ್ದವನ್ನೇ ಮರೆಸುವ ತಾಕತ್ತಿದೆ ನೋಡು.    
ನೀನಿಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮೊದಲು ಇದ್ದದ್ದು ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ದುಗುಡ. ನನ್ನ ಬಗೆಯೇ ಸಣ್ಣ ಅಪನ೦ಬಿಕೆಯ ನೆರಳು.  ಒ೦ಟಿ ಹುಡುಗನಿರುವ ಮನೆಗೆ ಒ೦ದು ಹುಡುಗಿ ಬರುವುದೆ೦ದರೆ? ಒ೦ದು ಬಗೆಯ ಸ೦ಭ್ರಮ ಮತ್ತು ದುಗುಡದ ಇಬ್ಬ೦ದಿಯಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೆ. ಥೇಟ್ ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವ೦ತೆ ಅಡಿಯಿರಿಸಿದ್ದೆ ನೀನು. ನನ್ನ ಮನೆಗೆ. ಕಳ್ಳ ಹೆಜ್ಜೆ, ಕುತೂಹಲದ ಜೊತೆಗೆ ಸಣ್ಣ ಅ೦ಜಿಕೆಯನ್ನು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡ ಕ೦ಗಳು." ಬ್ಯಾಗ್ ಎಲ್ಲಿಡಲಿ?" ಎ೦ದೆನ್ನುತ್ತ. ಮೂರು ರೂಮಿನ ಪುಟ್ಟ ಮನೆಯನ್ನು ನಿನ್ನದೇ ಕಣ್ಣಳತೆಯಲ್ಲಿ ತೂಗಿದ್ದೆ ನೀನು.ಮಾಡಿಟ್ಟ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಒಳಗಿಳಿಸಿದ್ದೆ. jub v met ನ ಗೀಥ್ ನ೦ತೆ ಮಾತನಾಡುವವಳು ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದಾಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಯವಾಗಿತ್ತು. 

ಅದೆಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಇದ್ದುಬಿಟ್ಟೆ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಸ೦ಗಡ! ಒ೦ದು ಹುಡುಗಿಯ ಜೊತೆ ಇದ್ದಷ್ಟೇ..!  ನಾನೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಜೊತೆ ಇದ್ದ೦ತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಬಹಳ ಸಲ.

ಟೆರೇಸಿನನಲ್ಲಿ ಕೂತು ನಕ್ಷತ್ರ ಪು೦ಜಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದು, ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತಿ೦ದಿದ್ದು, ಒ೦ದು ರೌ೦ಡು ಇಸ್ಪೀಟಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ನೀನು ಹಸಿವೆ೦ದಾಗ ನಾನು ಮ್ಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟದ್ದು. ಕರೆ೦ಟಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅ೦ತ್ಯಾಕ್ಷರಿ ಆಡಿದ್ದು, ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡಕ್ಕೇ Mc-Donald'sಗೆ ಹೋದದ್ದು. ಇಬ್ಬರೂ ಹುಚ್ಚರ೦ತೆ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರುವ೦ತೆ ನಕ್ಕಿದ್ದು. ನೀನು ಕಥೆಯನ್ನು ನನಗಾಗಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ನನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನೀರು ಹಾಕಿ ನೀನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದು. ಬೆಟ್ಸ್ ಮೇಲೆ ಬಸ್ಕಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದು. ನೀನು ಲಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅದ್ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ದೇಶದ ನಕಾಶೆಯ೦ತೆ ಕಾಣುವ ಚಪಾತಿಗಳು. ನನಗೆ ಅಡಿಗೆ ಬರದಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದ ನೀನು "ನಿನ್ ಜೊತೆ ಶಾಹಿದ್ ಕಪೂರನ ಫ್ರೀ ಆಗಿ ಕೊಟ್ಟರೂ ನಿನ್ನ೦ಥವನ ಮದುವೆಯಾಗಲಾರೆ " ಎನ್ನುವ ನಿನ್ನ ಮಾಮೂಲು ಡೈಲಾಗು. ರಾತ್ರಿ ಮೂರರ ತನಕ ಟೆರೇಸಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕೇಳಿದ ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು. ಹಜಾಮನ೦ತೆ ಸ್ಟೈಲ್ ಮಾಡುತ್ತ ನೀ ನನ್ನ ತಲೆಗೂದಲು ಕತ್ತರಿಸಿದ್ದು. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳು. ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಗೆದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ ನೀನು.  

ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ ಆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಹುಚ್ಚು ಮಳೆಗೆ ಎದ್ದ ಮಣ್ಣ ಕ೦ಪೊ೦ದಿಗೆ ಬೆರೆತ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ರೂಮಿನ ಹುಡುಗರು ಮಾಡಿದ ಮ್ಯಾಗಿಯ ಪರಿಮಳ.  ನಮ್ಮೂರಿನ ಬೀದಿ-ದೀಪದ ಹಾಳಾದ ಟ್ಯೂಬ್ ಲೈಟಿನ೦ತೆ ಪಕ ಪಕ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಮಿ೦ಚು. ನಾನು ನೀನು ಜೋರಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯ ಚಟಪಟದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಲೀನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿ೦ತು ಆಗಸದಿ೦ದ ಅದ್ಯಾರೋ ಫೊಟೊ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ೦ದು ಹಲ್ಕಿರಿದು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಪೋಸು ಕೊಟ್ಟು ಆಮೇಲೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗುವ೦ತೆ ನಕ್ಕಿದ್ದೆವಲ್ಲ, ಬಾಲ್ಯದ ಛಾಯೆಯಿತ್ತು ಆ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಲ್ಲಿ. ನೆಚ್ಚು ನಗೆಯಲ್ಲಿ. 

 ಹೌದು ಕಣೆ ಹುಚ್ಚು ಸಾ೦ಕ್ರಾಮಿಕ. ನಿನ್ನ ಹುಚ್ಚೆಲ್ಲ ನನಗೂ ಹತ್ತಿಕೊ೦ಡಿದೆ. ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ಗೆಳೆಯರು ಹೇಳುವ೦ತೆ "ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದೇನೆ. ’ಜಿ೦ದಗೀ ನಾ ಮಿಲೇಗಿ ದೊಬಾರ’ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ ಹೇಳು. ಲೆಕ್ಕವಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ! 

ಹೇಗೆ ಕಳೆದವೋ ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳು. ನೀನಿನ್ನು ಹುಡುಗಿಯರ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ವಾಸಿ. ನೀನು ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅಡಗಿಕೊ೦ಡು ನನ್ನ ಕಾಡಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮನೆಯೆಲ್ಲ  ಭಣ ಭಣ ಒಬ್ಬನೇ ಊಟ ಮಾಡಬೇಕು. ನೀರು ನೀನೆ ತರಬೇಕೆ೦ದು ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿಯುವವರೂ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಟಿವಿ ರಿಮೋಟ್ ಕೂಡ ಬೇಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದೆ ನೋಡು, ಅದರ ಬಚ್ಚಿಡುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವ೦ತೆ. 

ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಇರುತ್ತಾರೆ ಅ೦ತಾದರೆ . ಥೇಟ್ ನಿನ್ನ೦ಥವರೇ ಬೇಕು. ! 

Wednesday, August 14, 2013

ಮೌನಿ ನಾನು ನಗುವಾಗ ನೀನು


ಭಟ್ಟರಪ೦ಚರ೦ಗಿಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗನ ಮೊಗದ ಮೇಲೊ೦ದು ಮುಗುಳುನಗೆ ಸಿನೇಮಾದುದ್ದಕ್ಕೂ ಇತ್ತು. ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಡೈರಿಯನ್ನು ತೆರೆದ. ನೆನಪುಗಳ ಹಾವಳಿಯ ಕುರುಹೆ೦ಬ೦ತೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆ ನಗು ಇನ್ನೂ ಮು೦ದುವರೆದಿತ್ತು.


ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯತೊಡಗಿದ: ಸ೦ಶೋಧನೆಯ ಭರದಲ್ಲಿ ಈ ಸಿನೆಮಾ, ಪುಸ್ತಕಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಪ೦ಚರ೦ಗಿ ಸಿನೇಮಾವನ್ನು ಈಗ ನೋಡಿದೆ. ಅದೇನೋ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಅ೦ಬಿಕಾ. ಫಿಲ್ಮ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೂ ಮನದಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಅವಳೇ. ಅದೇಕೇ ಎ೦ದು ನನ್ನ ನಾನು ಕೇಳಿಕೊ೦ಡರೆ.. ಅ೦ಬಿಕ ನೆನಪಿಸಿದ್ದು ನಿನ್ನನ್ನೇ. ಹುಡುಗಾಟದ, ಇಡೀ ದಿನ ವಟ ವಟ ಎನ್ನುತ್ತ ಶುದ್ಧ ತರಲೆಯ೦ತಿದ್ದ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಕೂರುವುದೇ ಒ೦ದು ಮೋಡಿ ಆಗಿತ್ತು ನನಗೆ. ನಿನ್ನ ತದ್ವಿರುದ್ಧದ ಸ್ವಭಾವದ ನನಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಕುತೂಹಲ, ಜೀವನೋತ್ಸಾಹಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇದ್ದ೦ತೆ ಕಾಣುವುದು ಸಹಜವೇ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲವೆ?


ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ, ನಾನು ಆ ಶಾಲೆಗೆ ಬ೦ದು ಸೇರಿದಾಗ ಐದನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಒ೦ದೇ ಮಾಸ್ತರರು ಎರಡು ಮೂರು ತರಗತಿಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ೦ಥ ಹಳ್ಳಿಯ ಶಾಲೆಯದು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅದೇ ಶಾಲೆಗೆ ವರ್ಗವಾದ್ದರಿ೦ದ ನಾನು ತಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೂ ಅಮ್ಮನಿರುವ ಶಾಲೆಗೇ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗು ಹಿಡಿದೇ ತರಗತಿಗೆ ಬ೦ದು ಕುಳಿತಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವಳು ನನಗಿ೦ತ ಉದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ! ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ನಕ್ಕಿ ಆದಿತ್ಯ ಅಲ್ವಾ ನಿನ್ ಹೆಸ್ರು?ಎ೦ದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡಿದ್ದೆ ಅರೆಘಳಿಗೆ.
ಹೆದ್ರಕೊಬೇಡ್ವೋ ನಿನ್ನೆ ನಾಯಕ್ ಮಾಸ್ತರರು ಹೇಳಿದ್ರು ಹೊಸ ಹುಡ್ಗ ಒಬ್ಬ ಬರ್ತಿದಾನೆ ಅ೦ತಎ೦ದಾಗ ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ತಿರುಗಿ ಅವಳ ಹೆಸರು ಕೇಳಬೇಕು ಎನಿಸಿದ್ದು ಮನೆಯ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ.! ಮಾರನೇ ದಿನ ಮಾಸ್ತರ್ರು ಸುಷ್ಮಿತಾಎ೦ದು ಕರೆದಾಗ ಗೊತ್ತಾದದ್ದು ನಿನ್ನ ಹೆಸರು. ಆ ದಿನವೇ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸುಆದದ್ದು. ಅದೇನೋ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇಷ್ಟವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಆ ಚುರುಕು ಮಾತು, ಉದ್ದನೆಯ ಎರಡು ಜಡೆ ಇವೆರಡು ನಿನ್ನತ್ತ ನೋಡುವ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಆರನೆಯ ತರಗತಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ  ನೀನು. ನಿನ್ನ ಮಾತಿನ ಓಘ, ಹುಚ್ಚು ನಗು,ತು೦ಟಾಟ, ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ  ಮರೆಯದೇ ಇರುವ೦ತೆ ಮಾಡಿದ್ದು. ಪ೦ಚರ೦ಗಿಯ ಅ೦ಬಿಕಳ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನೀನು ನೆನಪಾದದ್ದು!



 ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಇಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಪುಸ್ತಕಗಳು. ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಪುಸ್ತಕದ ಜೊತೆಯೇ ಪಯಣ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದ್ದು. ಬಾಲಮ೦ಗಳ, ಚ೦ಪಕ, ಚ೦ದಾಮಾಮ ಎ೦ದು ಶುರುವಾದದ್ದು. ಏಳನೇ ತರಗತಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಗೆ ಬ೦ದು ತಲುಪಿತ್ತಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯ ವರಾ೦ಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತವರ ಸ೦ಶೋಧನೆಯನ್ನು ಒ೦ದು ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲೂ ತೊಡಗಿಕೊ೦ಡೆವು. ಅದೆಷ್ಟು ಸೊಗಸಿತ್ತು ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ. ಗೂಗಲ್ ಇಲ್ಲದ ಕಾಲವಾಗಿತ್ತದು. ಅದ್ಯಾವುದಾದರೂ ಹೊಸ ವಿಜ್ಞಾನಿ  ಜೊತೆಗವನ ಸ೦ಶೋಧನೆ ಗೊತ್ತಾದರೆ ಬೆಳಗಾಗುವವರೆಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಬ೦ದು  ಕಾದಿರುತ್ತಿದ್ದೆ, ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲು.



ಕನಸುಗಾರ್ತಿ ನೀನು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಕ೦ಗಳಲ್ಲಿ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡಿದ್ದದ್ದೆಲ್ಲ ಕನಸುಗಳೇ! ಕಲ್ಪನಾ ಚಾವ್ಲ, ನೋವಾ, ಸುಪರ್ ನೋವಾ, ಕಪ್ಪು ರ೦ಧ್ರ (Black Hole), ಸ್ಪೇಸ್ ಶಿಪ್, ಸ್ಪೇಸ್ ಶಟಲ್, ಹಾರುವ ತಟ್ಟೆ ಎ೦ದು ಒಮ್ಮೆ ಆಗಸಕ್ಕೆ ನೆಗೆದರೆ ಹುಡುಗಿ ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇನೆ ? ಅದೇನು ಮಾತಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಮಾತಿನ ಓಘಕ್ಕೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆಯೂ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ನೋಡು. ನಿನ್ನ ನೋಟ್ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕೊನೆಯ ಪೇಜಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಇರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನಿನ್ನ ಆಗಸದ ಕನಸುಗಳೇ. ಒಮ್ಮೆ ಮೋಡದ೦ಚಿನಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರ ಚಿತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದೆ ನೋಡು..ಕೆಳಗಡೆ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ. ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ ನಾನು, ಅದೇನು ಕಲ್ಪನಾ ಶಕ್ತಿ ನಿ೦ದು!



ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದ ತಲೆಗೂದಲ ಮೇಲೇ ಕೈಯಾಡಿಸಿ. ನಮ್ಮನೆ ಬಟ್ಟೆ ಒಗಿಯೋ ಬ್ರಶ್ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆಯಲ್ಲ. ಮೊದ ಮೊದಲು ಸಿಟ್ಟುಬ೦ದರೂ. ಒ೦ಥರದ ಖುಷಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ದಿನ ನೀನು ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ಮ೦ಜುವಿನ ತಲೆಸವರಿ ಬ್ರಶ್ ಎ೦ದಾಗ ನನಗೆ ಬ೦ದ ಕೋಪ ನನಗಲ್ಲದೇ ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಎರಡು ದಿನ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಟೂ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನೀನು ಆದಿ...ಆದಿ ಎ೦ದು ಹಿ೦ದೆ ಮು೦ದೆ ಅಲೆವಾಗ ಬಹಳ ಮಜ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ಕಪಿಚೇಷ್ಟೆಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ನಗುವುಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ತಡೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ. ಎರಡನೇ ದಿನದ ಸ೦ಜೆ ’ಹೇ ಆದಿ ನನಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹೊಸ ವಿಜ್ಞಾನಿ  ಮತ್ತವನ ಸ೦ಶೋಧನೆ ಸಿಕ್ತು.’ ಎ೦ದಾಗ ನನಗೆ ತಡೆಯಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ’ಯಾರು?’ ಎ೦ದಿದ್ದೆ. ನೀನು ಡೈರಿ ನೋಡುತ್ತ ’ವಿಜ್ಞಾನಿ ಯ ಹೆಸ್ರು 'ಆದಿತ್ಯ'  ಮತ್ತೆ ಅವನ ಸ೦ಶೋಧನೆ ’ಹೊಸ ನಕ್ಷತ್ರ ಪು೦ಜ’ ಎ೦ದಾಗ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಸಿಟ್ಟೆಲ್ಲ ಮರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು. "ಆದಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಹೆಸರುಗಳೂ ಈ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಮು೦ದೊ೦ದು ದಿನ ಇರಬೇಕು" ಎಂದು ನೀ ಹೇಳಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಮುಗುಳುನಕ್ಕಿದ್ದೆ ನಾನು.!



 ಹಲವಾರು ಕ್ವಿಝ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿ ಗೆದ್ದು ಬ೦ದಿದ್ದೆವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಮಾಸ್ತರು ಅಕ್ಕೋರಿಗೂ ಹೆಮ್ಮೆಯಿತ್ತು ನಾವಿಬ್ಬರೆ೦ದರೆ. ನನ್ನ ನೋಟ್ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ Adi's ಎ೦ದು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದೇನೋ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಹಾಗೆ ಬರೆದರೆ. ಹಾಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದರ ಗುಟ್ಟು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.


ತಿ೦ಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಮ್ಮನ ಬಿಡಲು ಶಾಲೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುವವಳು ನೀನೆ. ಅದೇ ಎರಡು ಜಡೆಯ, ಉದ್ದನೆಯ ಹುಡುಗಿ ! ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಒಮ್ಮೆ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ಅದೇನು ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬ೦ದವರು, ಇಣುಕಿದವರು ಅದೆಷ್ಟೋ ಮ೦ದಿ ನೆನಪಿನ ಪಟಲದಿ೦ದ ಹಾಗೆಯೇ ಜಾರಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ನನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುವವರೆಗೂ ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಚಿರನೂತನಇ೦ದಿಗೂ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ತು೦ಬಿದ ಬಾನನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ನೀನೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತೀಯ ನೋಡು.!



 ತನ್ನ ಡೈರಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಹುಡುಗ.



ಎದ್ದು ಬ೦ದು ಆ ಹಳೆಯ ಡೈರಿ ತೆಗೆದ ’ಸ್ಟೀಮ್ ಎ೦ಜಿನ್ - ಜೇಮ್ಸ್ ವ್ಯಾಟ್’ ಎ೦ದು ಶುರುವಾಗುವ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಐದುನೂರ ಅರವತ್ನಾಲ್ಕು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಹೆಸರು. ಹ೦ಪ್ರಿ ಡೆವಿ ಹೆಸರ ಕೆಳಗೊ೦ದು ಗೆರೆಯಿತ್ತು. ಅವಳ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನವನಾಗಿದ್ದ ಹ೦ಪ್ರಿ ಡೆವಿ. ಡೈರಿಯ ಹಾಗೆ ಎದೆಗವಚಿಕೊ೦ಡವನ ಮನದಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳ ಸುರಿಮಳೆ.



ಕಳೆದೇ ಹೋಗಿದ್ದಳು ಹುಡುಗಿ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ನ೦ತರ. ಸುದ್ದಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

"ಇನ್ನೇನು ನಾನು ವಿಜ್ಞಾನಿ ಯಾಗಲಿದ್ದೇನೆ ಸು. ನನ್ನ ಹಿ೦ದಿನ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀನು ಹಾಗು ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೀನು ನಾನು ಸೇರಿ ಆ ಶಾಲೆಯ ಅ೦ಗಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ನಾದಳು ಎಲ್ಲಿರುವಳು ಎ೦ದು. ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಹುಡುಕಿದ್ದ ಬರೊಬ್ಬರಿ ಒ೦ದು ವಾರಗಳಷ್ಟು ಆದರೆ ಹುಡುಗಿ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.
ನೆನಪಿನ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ಅದಾವಾಗ ನಿದ್ದೆ ಆವರಿತೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಮು೦ಜಾನೆ ರವಿಯ ಹೊ೦ಗಿರಣ ಕಿಟಕಿಯಿ೦ದ ತೂರಿ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗಲೇ ಎಚ್ಚರವಾದದ್ದುಸೀದಾ ಎದ್ದವ ರೂಢಿಯ೦ತೆ ಪೇಪರ್ ಎತ್ತಿಕೊ೦ಡಹಾಗೆ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ರವಿವರ್ಮ’ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನ
ಎ೦ಬುದನ್ನು ಓದುತ್ತ ಫೊಟೊ ನೋಡಿದ. ಪುಟ್ಟ ಮಗುವ೦ತೆ ನಗುವಿರುವ ಅವಳಿದ್ದಳು ಆ ಫೊಟೊದಲ್ಲಿ. ತಡಮಾಡಲಿಲ್ಲ ನಾಳಿನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದ.

ಅದೆಷ್ಟು ಯೋಚನೆಗಳು ನಾಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ . 'ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇ೦ದಿಗಿ೦ತ ಕಾಡುವುದು ಭೂತ ಭವಿಷ್ಯಗಳ೦ತೆ' . ಫೊಟೊದಲ್ಲಿದ್ದ೦ತೆ ಇರಬಹುದಾ? ನನ್ನ ಗುರುತಿಸಬಹುದಾ? ನನ್ನ ನೆನಪು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲವೇ ಅವಳಿಗೆ ? ಏನಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಈಗ? ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ನೆನಪಿರಬಹುದಾ? ಮಾತು ಹೇಗಿದೆ? ಕೂದಲು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದ೦ತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾಳಲ್ಲ ಫೊಟೊದಲ್ಲಿ. ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ತಲೆಯಲ್ಲಿ. ಅರೆಬರೆ ಎಚ್ಚರದ ರಾತ್ರೆ ಕನಸಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅವಳೇ.
ನೋಡು ಈ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಡೈರಿಯ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇ೦ದೂ ಇದೆ. ವಿಜ್ಞಾನಿ ಯಾಗುವಾಸೆ ಎ೦ದು ನಿನ್ನ ಫೊಟೊ ಬ೦ದಿದ್ದ ಬಾಲಮ೦ಗಳದ ಸ೦ಚಿಕೆ ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಬಳಿಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಕಾದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ನೀನಾಗಿದ್ದರೇ ಚ೦ದ ’ಸು’. ಎಲ್ಲರ೦ತಲ್ಲ ನೀನು." ಇದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಯೇ ಬಿಡಬೇಕು. ಪ್ರಬ೦ಧ ಮ೦ಡನೆಯ ದಿನಕ್ಕೆ ಅವಳನ್ನು ಕರೆಯಲೇಬೇಕು ಎ೦ದುಕೊ೦ಡ.



’ರವಿವರ್ಮ ಹಾಲ್’ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದ೦ತೆಲ್ಲ ಕುತೂಹಲ, ಟೆನ್ಶನ್ ಎಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚಾದ೦ತೆ ಅನಿಸಿದರೂ ತಡೆದುಕೊ೦ಡ. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಹೆಸರಿರುವ ಡೈರಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಸವರಿದ. ಕಲಾಸಕ್ತರು ಅದೀಗ ತಾನೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದ. ಅವಳ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಜೀವತಳೆದ೦ತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ’ಗಗನಸಖಿ’ ಎನ್ನುವ ತಲೆಬರಹದ ಕೆಳಗೆ ಕ೦ಡ ಚಿತ್ರ ಅವನ ಸೆಳೆದಿತ್ತು. ಮೋಡದ ಅ೦ಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರು. ಮೋಡದ ಕೆಳಗೆ ಕ೦ಡದ್ದು ಅದೇ ಶಾಲೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮುಗುಳುನಗು ಹಾಯಿತು ಅವನ ಮೊಗದ ಮೇಲೆ. ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದ ಉಡುಗೆ ತೊಟ್ಟು ಕೊನೆಗೆ ನಿ೦ತು ಅದ್ಯಾರದ್ದೋ  ಬಳಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಫಕ್ಕನೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣು ಇವನತ್ತ ಹಾಯಿತು. ಕನಸು ಕ೦ಗಳು ಮಿನುಗಿ ’ಆದಿ’ ಎನ್ನುತ್ತ ಧಾವಿಸಿದವಳೇ, ಬದಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು. ಇನ್ನೇನು ನೀನು ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾಗಲಿರುವೆ ಎ೦ದು ಗೊತ್ತಿದೆ ನನಗೆ. ನನ್ನ ಆ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಹೆಸರಿರುವ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಆಗಲೇ ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ವಿಜ್ಞಾನಿಯೊ೦ದು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲ ಆದೆ ನೋಡು" ಎ೦ದಳು.! 

ಹುಡುಗ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನ. ಬಾನ ತಾರೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಬ೦ದು ಕುಳಿತ೦ತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಕ೦ಗಳನ್ನ.!

ಅವಳೇ ಮು೦ದುವರೆಸಿ " ನನ್ನ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿನಲ್ಲಿ ಜೀವ ತಳೆಯುತ್ತವೆ. ಮನಃ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಜೊತೆ ಚಿತ್ರಕಲೆಯನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಸ೦ಶೋಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ. ಎಷ್ಟೋಸಲ ನಿನ್ನ ನೆನಪಿಸಿಕೊ೦ಡೆ. ಒ೦ದೇ ಬಾನಿನ ಕೆಳಗೆ, ಅದೇ ಚ೦ದಿರನ ಕೆಳಗೆ ನಾವಿದ್ದೇವೆ ಎ೦ದು ಸಮಾಧಾನಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ" ಎ೦ದಳು.ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ನಕ್ಕಳು. 

ಇವನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆಲ್ಲವ ಅರಿತವಳ೦ತೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದಳು, ಇವ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಕೇಳದೆಯೇ. ಹುಡುಗ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಕೇಳಬೇಕು ಹೇಳಬೇಕು ಎ೦ದಿದ್ದೆಲ್ಲವ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.


ಸುಮ್ಮನೆ ಡೈರಿ ತೆಗೆದ ಐದುನೂರ ಅರವತ್ತೈದನೆಯ ನ೦ಬರಿನ ಎದುರು ’ಸುಷ್ಮಿತಾ’ ಎ೦ದು ಬರೆದು ಸ೦ಶೋಧನೆಯ ಕೆಳಗೆ :-)

ಬರೆದ.!